Boldness Thesaurus Novels & Stories

bulong niya sa tenga nito, habang ang dila niya’y bahagyang humagod sa balat sa ilalim ng panga nito. Ang mga mata ng lalaki ay biglang lumalim. Mula sa malamig na titig, ngayo’y tila apoy na kayang sunugin ang kaniyang pagkatao. Tinitigan siya nito ng matagal—parang sinusukat, at tinitimbang kung totoo nga ba ang tapang niya. “Bold,” mahinang bulong nito, parang sinusubok siya. Ngumiti si Yukisha. “Takot ka ba?”

sabi niya, mas matatag ang boses, “Ready to face him. Ready to face everything.” Sa labas ng kanilang focus, ang Marco at ang kanyang mga tauhan ay nanonood, nakangiti, alam na ang kanilang susunod na galaw ay magiging mapanganib. “You’re brave,” sabi ni Marco, malamig ang boses, “But bravery without skill… is still weakness.” Ngunit sa loob ng dibdib ni Lena, may naiibang sigla.

Mabuti na nga yon kasi nakakahiya rin pinagtitinginan ako ng mga tao dahil sa mukha ko jusko lamunin na ako ng lupa! Pagbaba namin nakayuko akong naglalakad papunta doon sa mga bump car dahil yung dalawa ay gusto raw ulit matry magganon. Nasa likod ko sila at nag uusap ng kung ano habang ako nakayuko dahil nakakahiya yung itsura ko ngayon, sana humupa na yung pula at maga ng mata at ilong ko! Tuloy-tuloy lang ako sa paglalakad at hindi ko namalayan sa sobrang yuko at bilis ko maglakad para makaalis na sa crowd ay nakabunggo ako ng balikat.

Ang boses niya ay matapang sa labas, ngunit sa loob, halatang nag-aalangan, puno ng kaba at pangamba. Ang galit at paninindigan sa kanyang panlabas na anyo ay tila pader na pumipigil sa panloob na takot na sumabog. Ramdam niya na bawat salita ay maaaring magdala sa kanya sa panganib, at bawat sandali ay isang hakbang palapit sa pagkakadiskubre ng kanyang lihim. To be continued

May bigat na, may kasamang takot. Kasi sa unang beses, pakiramdam ko — hindi ko na kontrolado sarili ko. Buong buhay ko, puro pader ang itinayo ko. Ambisyon. Talino. Independence. Mga bagay na nagsisilbing sandata laban sa sinumang susubok na kontrolin ako. Pero si Adrian Blackwood… Hindi mo siya basta iiwasan. Parang gravity. Tahimik. Malamig. Nakaka-higop ng hininga.

“Miss Clarissa, you’re not only beautiful, you’re brave.” “Pero alam mo,” dagdag ni Santos, yumuko nang kaunti palapit, halos bumubulong, “bravery is not just about drinking. Sometimes, it’s about being… flexible.” Nagtagpo ang mga mata nila, malamlam at puno ng masamang balak. Pinilit ni Clarissa na tumawa, magaan pero kontrolado. “Flexible, yes. Pero sa business terms lang po iyon, sir.”

Tanong niya na pilit na nagpakanormal kahit na katakot-takot ang pagkabog ng kanyang dibdib. "I doubt anyone would dare to ride the elevator with me. They're terrified of me; they bow their heads and cower just at the sight of me, their tails tucked between their legs. I can sense their fear in my presence." He said with a serious tone, "Unlike you, you're the only one who's had the courage to ride the elevator with me. You're the only one bold enough to stare back at me now, without a hint of fear in your eyes. You're the only one who doesn't tremble at my gaze."

“Even now, you still think you can hold me in place while you choose what I can survive.” “Because I know what’s out there!” biglang sumabog ang boses niya. Tumigil ako. Hindi dahil natakot ako. Kundi dahil sa rawness sa boses niya. Wala iyong control. Wala iyong lamig. Wala iyong mafia king. Torren lang. Wasak. Galit. At takot. “For once in your damn life,” dagdag niya, mas mababa pero mas delikado, “stop acting like truth is some kind of freedom.”

sabi niya, hindi nagmamadali, hindi malambing, ngunit bawat salita ay may bigat at intent. Tumango si Calestine, huminga nang malalim, at ramdam ang confidence na dumarating sa kanya. Hindi na siya ang babae na natatakot sa mga bulong at office politics. Sa ilalim ng gabay at presence ni Adrian, natutunan niyang hawakan ang bawat galaw, bawat tingin, bawat salita na may kumpiyansa at elegance.