Gumawa Ng Sariling Tula นิยาย & เรื่องราว

Malungkot ko iyongtinitigan. Paano niya naaalala ang mga bagay tungkol sa akin pero hindi ako? Minsan, gusto kong sumugal at magpakilala pero paano kung mas makasama iyon? Gusto kong isipin ang aking sarili pero may mga bagay na mas mahalaga pa kaysa sa sarili mong kagustuhan at pangarap. Habang lumalaki ka ay nasanay kang inaabot na lang sa iyo ng mga magulang mo ang pangangailangan mo, those moments that I treasure by heart. But I realized that it is not the giving that made it special, it is the lessons taught on how selfless should love is. Lagi kang mag-bibigay kasi mas masarap yon kaysa ikaw ang kumukuha.

Tinranslate ko na lang sa tagalog, at doon lang nila naintindihan yung meaning ng tulang binasa nila. Pagkatapos ay pinasulat ko rin sila ng maikling tula para sa mga parents nila,para naman may maipapakita sila pag-uwi. Naglabas ako ng mga watercolors para magamit ng mga bata. Ang kalat nga lang, pero lilinisin din naman yan. Mas magandang may experience sila sa paggawa ng arts. Matapos ang ilang oras na pagtuturo, oras na nga para umuwi. Hindi ko makakalimutan ang kanilang mga ngiti, pati ang kanilang kakulitan sa maghapong ito.

'Huling pag-ibig na aking matatamasa, Unang kilig sa iyo nadarama, Laging ikaw ang pipiliin sa araw-araw, Iibigin, umulan man o umaraw, Nakaukit ka na sa aking puso, Gagawin ko ang lahat, huwag lang tayong magkalayo.' Iyan ang nakasulat na tula. Tapos sa ibaba nito ay may nakasulat na initials na PDRNG. Naghahanap pa ako ng iba ngunit ito lang talaga ang nahanap kong nararamdaman kong may koneksiyon sa naunang nahanap kasi sa mga letrang makikita din dito.

para saan pa ang galng niya sa pag arte para magpaawa sa jeep at labas ng simbahan para mamalimos. Tama umabot siya sa pontng iyo grade six lamang iya noon tandang tanda niya iyon. Dahil sa pagkaalaa ng buhay at nakaraan lalong naging malungkot ang boses ni Trisha habang binabasa ang tula "Eto ang Tula" I can’t breathe, I can't speak. There are words I want you to Know.. there are things I want you to see. Far far away you walk forever

Muli akong nagpakawala ng malalim na paghinga. "go lang tayo self,magbubunga din ang paghihirap natin.Kaya laban pa."bulong ko sa sarili ko. May ngiti sa labi kong bumaba ng hagdan kahit sa loob ko may sakit pa rin akong naramdaman.

Hanggang sa naging interesado Ako sa iyo Kuya kung ikay tawagin Pero ako'y nagdadalawang isip pa rin Di kita kilala Di rin kita Makita Sa messenger tayo ay nag-uusap Sabi mo ay isa kang meranao Sabi ko nama'y ako'y isang ilokano Takot man Ako sa iyo Pero nagtitiwala pa rin naman Sana ay dika magbago At sana ay Makita Hindi sa f* Kundi sa personal Kung iyung mamarapatin Wag mo sanang kamuhian Ako ay isang bata lamang Na naghahanap ng kuyang mapagkaktiwalaan Hanggang dito na lang Sana iyung nagustuhan Aking tula na galing mismo sa puso at hindi lang sa aking isipan Kung nasaan ka man Mag-ingat ka sana

Saka hindi kaya makunat na masyado ang kuwarenta anyos? Nakagat ko ang sariling dila. Isa pa ‘to. Lulunukin ko raw ang dila ko. Tsang gala! Ayaw ko nga. E, pano na ako makapagsalita ng maayos kung wala na akong dila? Aba’y subukan ko nga magsalita habang kagat ko ang sariling dila ko. “Ngakit ngako ngangain ngarenta nanyos.”

lumuluha niyang muling wika Hindi ko naman mapigilan ang maluha. Ayaw kong saktan si Mommy pero, talagang dumating sa punto noon na hindi ko na kaya. Wala naman sana akong balak na umalis noon kaya lang, feeling ko, nag-iisa ako. Walang kakampi...at kahit ang sarili kong Ina ay ayaw na sa akin "H'wag na po nating pahirapan ang mga sarili natin, Mom! Matagal na pong nangyari iyun at nakaraos na po ako." seryosong wika ko.

Paulit ulit itong umiling. "Hindi ikaw ang sumulat nito, hindi ka marunong gumawa ng tula." Tumayo ito, ngiting ngiti pa rin. "Nag-aaral akong gumawa at gusto ko ikaw ang unang makakabasa ng unang tulang ginawa ko."

Vengeance Paghihiganti ang tula ng pusong sugatan na isinusulat sa apoy, binibigkas sa dilim. At sa bawat taludtod ng poot, ang kalaban ay unti-unting nilulunod sa sariling kasalanan. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS