Gumawa Ng Sariling Tula Mga Nobela at Kwento

alok ko sa kaniya, pero tila hindi pa rin iyon sapat sa kaniya. “V, gusto ko sana ay ‘yung sariling paa at kamay ko ang mag-aangat sa akin. Sariling pawis at dugo ko. ‘Yung gawa mismo ng sarili kong kakayahan. Hindi ko rin kasi gusto ‘yang biglang shortcut, hindi nakaka-proud.” Kakaiba din ito. Naiingit, pero nung gusto mo nang tulungan, aayaw naman. Mataas din ang pride. Pero gets ko naman siya. Mainam naman talaga ‘yung umangat ka sa sarili mong paa, hindi sa tulong ng iba. Okay, gets ko siya.

sagot ni Tulip, wala siyang masabi sa komento ng kanyang kaibigan. "Totoo ang sinasabi ko! Napansin ko na paminsan-minsan ay tinitingnan ka niya pagkatapos niyang ipakilala ang kanyang sarili. Ipinagpatuloy niya hanggang sa puntong lumabas siya kanina lang! Sigurado akong nabighani siya sa kagandahan mo!"

Salot (lyrics by Siakol) “…Pagkagising ko sa umaga… Balita sa dyaryo ang nakita Wala pa ring pinag iba Karahasan ang makikita… Anong klaseng pamumuhay Kaguluha’y wala na bang humpay… Ako’y napadaan sa isang kanto… “AaaaMarami ang nag kakagulo… Tsimis pala ang kanilang punto Paninira sa kapwa tao…” Habang patuloy ako sa pag-awit ay abala ang aking mga daliri sa pagtipâ sa string ng gitara, sumasabay sa pagkanta ang aking mga kaibigan kaya ibayong saya ang dulot nito sa pakiramdam.

“Gusto kong magsulat kayo ng tula. Tungkol sa kahit saan o ano. Walang sukat. Walang tugma. Pagkatapos, mamaya, pipili ako ng limang estudyante na babasahin ang mga gawa nila sa buong klase. Nagsimulang manahimik ang buong klase pagkatapos makapaglabas lahat ng papel. Nagsimula nang magsulat ang iba pero hirap na hirap si Clover na bumuo ng mga salita. Pansin iyon ni Leaf sa paulit-ulit niyang pagbura ng mga isinusulat. Hindi para sa kaniya ang paggawa ng tula dahil diretso siyang tao. Hindi siya magaling sa mga mabubulaklak na salita. Pinilit na lang niya kahit hindi maganda ang gawa niya. Umaasa na lang siyang hindi siya mapipili ng guro nila para basahin ang gawa sa buong klase. Ilang min

Gusto ko muna ng katahimikan At gusto ko muna mapag isip-isip para maliwanagan rin ako para sa sarili ko. Tuluyan na akong naka baba ng hagyan at sakto naman naka salubong ko si Mama na kakauwi lamang. "Oh, anak saan ka pupunta?" Hindi mapigilan ni Mama na punain nito na makitang ayos na ayos ako.

Malungkot ko iyongtinitigan. Paano niya naaalala ang mga bagay tungkol sa akin pero hindi ako? Minsan, gusto kong sumugal at magpakilala pero paano kung mas makasama iyon? Gusto kong isipin ang aking sarili pero may mga bagay na mas mahalaga pa kaysa sa sarili mong kagustuhan at pangarap. Habang lumalaki ka ay nasanay kang inaabot na lang sa iyo ng mga magulang mo ang pangangailangan mo, those moments that I treasure by heart. But I realized that it is not the giving that made it special, it is the lessons taught on how selfless should love is. Lagi kang mag-bibigay kasi mas masarap yon kaysa ikaw ang kumukuha.

lumuluha niyang muling wika Hindi ko naman mapigilan ang maluha. Ayaw kong saktan si Mommy pero, talagang dumating sa punto noon na hindi ko na kaya. Wala naman sana akong balak na umalis noon kaya lang, feeling ko, nag-iisa ako. Walang kakampi...at kahit ang sarili kong Ina ay ayaw na sa akin "H'wag na po nating pahirapan ang mga sarili natin, Mom! Matagal na pong nangyari iyun at nakaraos na po ako." seryosong wika ko.

"Bibigyan ko lang sana ng prutas." Mas lalo itong lumapit sa kanya. "Alam mo kuya pwede kitang tulungan sa panliligaw." Nanlaki ang mga mata niya, bigla siyang naexcite sa sinabi nito. "Pa-Paano?" Sandali itong napaisip, napapalakpak ito. Humalukipkip sa harap niya. "Hindi ba magaling kang gumawa ng tula?" Tumango siya. "Yong mga tula na pinagawa ko sa'yo noon sa kanya ko ibinibigay."

“Kumain ka dahil tiyak na hindi magugustuhan ng nanay mo kung pababayaan mo ang sarili mo.” Halos wala ng laman ang sikmura ko kundi kape. Pinipilit ko naman ang sarili ko na kumain pero wala talaga akong gana. Lahat kami ay napatayo sa malakas na sagitsit ng gulong ng isang kotse.

Vengeance Paghihiganti ang tula ng pusong sugatan na isinusulat sa apoy, binibigkas sa dilim. At sa bawat taludtod ng poot, ang kalaban ay unti-unting nilulunod sa sariling kasalanan. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS