Human Head Drawing Novels & Stories

Mabait. Inosente. Mapagmahal. Ganyan inilalarawan si Megan Gonzales, isang dalagang lumaki sa pagitan ng liwanag at dilim. Anak ng isang babaeng bar performer na mas mahal pa ang pag susugal kaysa sariling anak, natutunan ni Megan na ang simpleng pamumuhay ay sapat na—makatapos ng pag-aaral, makakain sa tamang oras, at maipaglaban ang mga taong mahal niya, kahit ang kapalit ay ang sarili niyang kalayaan. Hanggang sa isang gabi, tuluyang naglaho ang natitirang liwanag sa buhay niya. Sa isang underground human auction—isang gabi ng kasinungalingan, kasakiman, at kapangyarihan—ibinenta siya ng kanyang ina kapalit ng pera. Isang murang halaga, isang kahindik-hindik na kataksilan. Ang mga bid ay mabilis na tumataas: lima... sampu... tatlumpung milyon. Hanggang sa isang malamig, mariin, at makapangyarihang tinig ang sumigaw. "Isang daang bilyon. Para sa kanya." Tahimik ang mundo. Tumigil ang lahat. Doon siya unang nasilayan ni Lucien Alcaraz—isang negosyante sa itaas ng mundo, kilala sa yaman, talino, at kawalan ng puso. Ngunit sa gabing iyon, sa ilalim ng mga ilaw ng kasalanan, nakita niya si Megan. Hindi bilang isang produkto... kundi isang bagay na dapat angkinin para sa kaniyang sariling intensyon. Sa pagitan ng kasunduan at lihim na damdamin, matutuklasan ba ni Megan na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa perang ipinambibili sa kanya? Mararanasan ba niya ang pagmamahal na ipinaglalaban siya? Halina`t subaybayan ang kwento nang ating bida.

Nalaman ni Araceae na buhay pa ang tunay niyang magulang kaya tumakas siya sa bahay ampunan upang hanapin ang mga ito. Kasama niyang tumakas ang matalik na kaibigang si Ertan, ngunit nahuli sila sa lansangan ng isang sindikatong grupo. Kasama ng iba pang kabataan, dinala sila sa isang underground human auction, dito nagkahiwalay si Araceae at Ertan. Napunta si Araceae sa kamay ni Kaya, ang binatang may malaking galit sa kanya. Naging miserable ang buhay ni Araceae sa kamay ni Kaya, sinapit niya ang parusa sa isang kasalanang hindi naman niya ginawa. Sa kagustuhan na mabuhay tumakas si Araceae sa malupit na lalaki, nagtagumpay siya ngunit ang alaala niya ang naging kapalit nito. Nagising si Araceae sa isang maliit na isla at nakilala ang matandang mag-asawa, dito nabuhay siya bilang si Aris. Paglipas ng dalawang taon, nakilala ni Araceae si Temur, isang mayamang binata na taga Maynila. Inibig nila ang isa't-isa at pagkatapos ng kasal, dinala siya ng asawa sa Maynila upang doon manirahan. Sa pagtira niya sa mansion, nakilala ni Araceae si Kaya Flegenheimer, ang CEO ng FHMer Corporation at nakatatandang kapatid ni Temur. Sa pagbabalik ng lalaking lumapastangan at nagpahirap sa kaniya. Magbalik na kaya ang alaala ni Araceae? Madiskubre kaya niya ang lihim sa likod ng tunay niyang pagkatao? Ano ang gagawin ni Kaya oras na makitang muli ang babaeng minahal at nagtraydor sa kanya?

Her pinkish flesh is so wet. That juicy and salty opening that's attracting my hard tongue. Agad ko iyong nilamutak na para bang unli lick oyster. Halos maihilamos ko na ang aking muka sa sobrang basang basa nyang kepyas. Paminsan minsan kong kinakagat ang kanyang mani na nakakapag panginig sa ka kanyang buong legs at pwet. "Ahhhh Howard f*ck just like that uhmmmm that's was so nice baby ahhhhh"... Tigas na tigas na ang aking kahaba*ang walang sawa nyang sinasagad sa kanyang lalagukan at hindi ko alam kong makaka ungol ka sya dahil sa sobrang haba at taba nito. "Uhmmm baby your so big ahahh"... Hanggang sa lumabas mula sa kanyang lagusan ang isang puting malapot na likido. Sinalo ko lahat yun sa aking bibig at nilunok saka muling pinasadahan ng aking dila. And her whole body convulsed in a satisfying sexual climax. Pero hindi doon natatapos yun. "F*ck me Howard, ahhh eat my boobs, touch me. I want you touching me uhmmm.". Agad ko na syang pinahiga. I spread her legs as wide as possible. I spit on that pink flesh na nakahain para sa aking alaga. The precum on my dick's head was the best lubricant. Slimmy and dripping. Her soft moans turned into groans almost cramping her entire body on my first thrust. "Uhmmm wait ahhh f*xk that's too big slowly baby ahhhh oh shit" I didn't listen, i was too drunk with lust just by looking at her. Hanggang sa nagsasalubong na ang hapdi at sarap her begging for me to stop became pleasing me to f*ck her deeper. "Ohhhh Howard, uhmmm faster baby ahhhh". Ni hindi nya ako matitigan sa mata, hindi nya mapigilan ang pagsara ng kanyang mga mata para lasapin ang sarap ng pag bayo ko sa kanya.

"No! H'wag Alex! Parang-awa mo na! Nakikiusap ako! Pakawalan mo na 'ko! Palayain mo na ako! Hayaan no na akong makahinga!" "Ahhh! Fuck!" Tumilapon na lamang ako sa kama habang hawak ko ang mukha ko. Isang malakas na sampal ang natanggap ko mula sa asawa ko. Halos dumilim ang paningin ko. Para akong madismaya. My heart thuds painfully in my chest as my tears fall endlessly. Humahagulhol lamang ako sa pag-iyak. Bumubuhos ang mga luha ko. I shook my head terribly. Suddenly my eyes widened. My fears crawled on my throat. "H-Huwag Alex!" As I glowled in fear. As Alex ever did. He's a ruthless husband, a devil husband. Lagi niya akong pinapahirapan at sinasakal. I know he wants to suffer me after all. "No!" It will be worsen. It's fucking hell. Napagapang ako sa kama paatras. Nangangatog ang mga tuhod ko sa takot. I bite my nails. I'm screaming in pain. I shook my head. Everything went dark when Alex closed the door. Gusto kong sumigaw. Gusto kong humingi ng saklolo. Gusto kong tumakbo but I have nothing. Papatayin ako ni Alex kapag ginawa ko 'yon. Paparusahan niya ako. Agad akong naalarma nang makita kong papalapit sa akin si Alex. Nakahawak ito sa kaniyang sinturon. Hinuhubad niya ito mula sa kaniyang pantalon. Nanlilisik ang bawat titig niya sa akin. Kita ko ang paglagok niya. Niyakap ko na lamang ang mga tuhod ko habang nanginginig ang mga ito. Napahikbi ako sa pag-iyak. Walang boses ang lumabas sa aking bibig dahil sa sobrang takot. My lips trembled down. "You will never escaped with me Juliana. If you tried to escape with me? You will die! Hindi ka makakalabas ng buhay sa mansyong ito kapag tinangka mo 'yon! You will only serve your beauty with your master."

I need to call Draco, so what kung may lakad siya. Kailangan kong mag-rant ngayon. Pero parang kailangan ko lang din pala na magsisi sa ginawa ko, wala naman siyang naitulong sa problema ko. "Bakit ba kasi? Ano kung nagkita kayo, bakit may nararamdaman ka pa ba sa kaniya?" Naririnig ko pa naman siya, pero maingay. Hindi ako makapaniwala na hindi pa man siya nagtatagal na makaalis dito'y nasa club na agad siya? "Hoy, naririnig mo pa ba ako?" tanong ni Draco. "Oo, nariririnig kita. Tsk. Alam mo wala ka namang naitulong sa akin eh." pagmamaktol ko. "Bakit, ano ba sa tingin mo ang maitutulong ko sa 'yo ha? Ano ba, gulpihin ko na ang lalaking 'yan? Saglit lang, babalik ako diyan." "Ay nako! Ewan ko nga sayo riyan, sige na bye na nga lang." Akma ko nang ibaba ang tawag nang may sinabi pa ito. Napabuntong-hininga siya mula sa kabilang linya. "You must use your head, Julie, ikaw lang naman ang makakasagot sa mga gumugulo sa utak mo ngayon. Basta, narito lang ako. Kung ano man ang desisyon mo, pag-iisipan ko kung masusuportahan ko." Ni-hindi na sumagi sa isip ko ang ganitong senaryo. Pero inaamin ko, maypagkakataon na naaalala ko siya, na may chances na gusto kong malaman kung ano na ang nangyari sa kaniya. Kinakalaban langtalaga ng utak ko ang puso ko. Pero parang hindi naman na importante 'yon, may kaniya-kaniya na kaming buhay. "Tsk. Bahala na nga," sabi ko pa. Lagpas ten minutes na sa ipinangako kokay Tyler. Babalik na ako't kailangan na naming umuwi. Sobrang dami ng nangyari sa araw ko ngayon. "Ay anak ng!" Napahawak ako sa aking dibdib sa gulat. Paano banaman, nasa likuran ko na si Trevor. Nakatayo lang siya roon, pero napansin kosa kamay niya ang pakete ng yosi na hawak niya.

I successfully disappeared for five years. Five. Whole. Years. Do you understand how hard that is when you're internationally hunted, emotionally unstable, and raising a five-year-old child who thinks hiding under restaurant tables counts as "stealth mode"? I had a plan. Disappear quietly. Protect my daughter. Never see Caelan Valecrest again. Simple. Effective. Emotionally catastrophic, sure, but effective. Except apparently the universe looked at my suffering and said, "Needs more comedy." Because after five years of hiding from corrupt billionaires, secret syndicates, and people who think illegal human experimentation is a fun hobby… I got exposed by a child with pigtails and zero survival instincts. "Daddy!" That's what Kaeliviane yelled. In public. Directly at Caelan Valecrest. Do you know what kind of spiritual damage that causes a person? Caelan froze. I froze. Even the waiter carrying champagne froze. Meanwhile, my daughter was smiling proudly like she'd just solved world hunger instead of detonating my entire life. Now Caelan keeps appearing everywhere "coincidentally." Sir, you are the CEO of Valecrest Global Holdings. You do not accidentally appear at playgrounds carrying strawberry milk and dinosaur bandages. And why is he good with children?! One minute he's terrifying billionaires in boardrooms, the next he's kneeling on the ground helping Kaeliviane bandage her stuffed rabbit because apparently "Mr. Bunbun had emotional damage." Traitorously, she adores him. Absolutely obsessed. Yesterday she told me, very seriously: "Mommy, Daddy looks scary but his eyes become sparkly when he sees me." I nearly passed away. Meanwhile, I'm trying very hard to survive secret organizations hunting my family, assassins who don't believe in personal space, emotional trauma, and the deeply unfortunate realization that I might still be stupidly in love with Caelan Valecrest. Honestly, being chased by international syndicates was less stressful.