I Am Stuck Novels & Stories

This man is so imposible. "All right. Impress me then. Show me something that will flaunt your business skills. You can start now."

"Pero ang alam ko, hindi tayo pwedeng sumuko. Hindi natin pwedeng hayaang magtagumpay sila sa lahat ng ginawa nilang ito sa atin." Ang bigat na nararamdaman ni Kenny ay hindi rin matitiis. Habang ang kanilang mga mundo ay nagiging malabo, nararamdaman niya ang kabiguan at takot na hindi kayang itago. “But what if we can’t fix it?” ang tanong ni Kenny, ang boses niya ay puno ng hirap at kalungkutan. “What if we can’t undo what we did to Jarred and Veronica?”

Damn! I wanted to say this but I can’t utter any words. I felt my tongue stuck in my mouth. The people inside started talking but I couldn’t hear at all. Parang malayo sila sa akin. Malabo ang kanilang sinasabi. No way! I must do or say something. * * *

But still no sign of him. Dumadagundong na yung dibdib ko sa sobrang kaba. "THURSTINN!!!!" Parang maiiyak na naman ako sa tindi ng frustration. Gustong-gusto ko nang tumakbo palayo pero hindi ko magawa. Not without him. Binalikan niya ako kanina, there's no way na iiwan ko siya. Napakawalang-modo ko naman nun! What the fvck is happening up there?

Ang tanging natirang tanong sa aking isipan ay: Kailan ko ba matatanggap na wala na kami? "Stuck in the past? I'm not!" Tumayo ako nang mabilis, ang mga kamay ko ay balot ng galit habang tinitingnan ko siya. "I just don’t understand how could you say that I cheated on you! Even if I didn't do it!" Hindi ko kayang pigilin ang galit ko. Ang bawat salitang lumabas mula sa bibig ko ay parang pasabog na pinipilit mapigilan.

Fudge. “Maybe there’s another way. Someone might be here so I could get help. C’mon Celeste. Don’t panic, okay? It’s okay…okay…” I slap my face trying to be calm. I have to get through this ! I need to get out of this place as soon as possible. Naglakad-lakad pa ako hoping na makahanap ako ng tulong. Hanggang sa naramdaman ko ang pagkatuyot ng aking lalamunan dahil sa uhaw.

“after that stupid stunt, he become a successful. Kung may isang bagay man akong hindi gusto sa kanya, iyon ay kung gaano siya ka adapt sa pagiging mag-isa.” Tuluyan ng bumagsak ang mga luha nito, siyang ikinatuod ko sa aking kinauupuan. “My apo suffers a lot of hija…and I know you too. Am I selfish if I want the two of you to be the key to reconciling things that I can’t fix?” malungkot nitong saad. “W-Wala po talaga akong maintindihan.” Naiiyak ko ring saad. Hinawakan nito ang mga palad ko at nginitian. Pero tulad ko’y nanginginig rin ang kanyang mga palad.

Humaguhol ako ng iyak at tuluyan isiniksik ang sarili ko sa gilid kung saan natatakpan ako ng dilim. I feel so lost...

"B-Bakit? Nag-away ba kayo? Naku, anak! 'Wag ka namang ma-pride d'yan! Makipagbati ka na!" Napasapo na lang ako sa noo ko at ibinaba na ang tawag. Nalilito na 'ko, I'm so stuck. Ginusto ko naman 'to, hindi ba? Ako naman mismo ang nagplano na saktan s'ya pero bakit ganito ang nararamdaman ko? He's too good to me, hindi ko alam, hindi ko na alam. Wala na rin naman akong dapat sisihin dahil kahit saan naman mapunta ang usapan ay alam kong ako talaga ang may kasalanan. Damn this stupidity, nabulag ako at nakita ang katotohanan ngayong huli na. He left me. I lost him.

Bumuhos ang mga luha ko sa sobrang inis na nararamdaman. Oh, please. This is more frustrating. Who the hell will cry over a car? Ang dami namang pagkakataon na p'wede, talagang ngayon pa kung kailan wala akong mahihingian ng tulong. Seriously, it's frustrating to be stuck in the middle of nowhere with no one to ask for help from.