I Am Stuck Novels & Stories

Madiin na pagkakasabi pa niya. I know he is becoming frustrated with our conversation because that is what I am feeling. I am fucking frustrated that we are both trapped and helpless, sa isang bagay na ginawa namin na lalo lamang na nagpagulo ngayon sa sitwasyon namin na dalawa.

To the point na mukhang kinamumuhian ko na ang sarili ko. Napahilamos ako sa mukha gamit ang palad ko. Sobra sobrang frustration ang naramdaman ko ngaun. Halos hindi na ako makapag isip ng tama. Halos hindi ko na alam kong anong gagawin ko. Bumagsak ang balikat ko at napayuko nalang. Wala akong nagawa! Tama naman si direk, kong magpapakuha pa ako ng statement alam kong gugulo lang lalo, alam kong masasali na naman ang pangalan ni Stella sa trabaho kong ito.

“You did.” “Helpful.” “You want honesty or comfort?” “Neither.” Tumayo ako habang hinihigpitan yung hawak sa phone. “Hindi ko alam paano aayusin ‘to.” Tahimik siya sandali. Then— “Then stop trying to fix it.” Napakunot noo ako. “What?”

“Unti-unti mo na bang nakikita na hindi ka nag-iisa?” “Sa tingin ko parang tuloy pa rin ang ikot ng mundo sa mga tao sa paligid ko. Pero pagdating sa akin, para akong na stuck. Nakakalito at nakakainis. Na parang nag move on ang lahat pero ako lang ang hindi.” “Ate,” pagtawag niya muli sa akin. “Hmm?”

I'm struggling so much—so much like I can’t breathe with all the decisions he's making. How long will he keep trapping me in this fúcking bullshít of a situation?!

I'm confused! to be continued

Minsan nga ay ayoko nang umuwi. What’s the use? It’s not like someone’s waiting for me to come home, right? Humugot ako ng malalim na hininga at tumayo na para maligo at magbihis. I feel so sticky. As much as gusto kong humilata sa kama right here, right now, hindi ko pwedeng ihiga sa kama ang damit na sinuot ko galing sa labas.

How would I be able to move forward in this situation? I badly want to seek for France's help but she's in class right now. At isa pa, ayokong magbukas ng phone. I sighed. Tuwing naaalala ko ang cellphone ko, naaalala ko ang isa ko pang problema. Dumagdag pa ito. Hindi ko na alam kung ano ang iisipin ko.

humihikbi niyang saad dito, hirap na siyang magsalita dahil sa sikip sa kanyang paghinga. "Huh, uhm. O sige, sige tara na!" alalang saad ni Lucy. Ito na ang tumulak sa stroller ni Lucien habang hinahatak siya, mahigpit na lang siyang yumakap sa braso nito habang lumalayo sila sa lugar na iyon.

Marahan akong tumango bago inextend ang kamay ko para abutin ang tumbler ko na may lamang malamig na tubig. “Hindi ka ba talaga kakain, Gab?” Umiling ako. “Wala akong gana, Kath. Kahit na subukan kong kumain, sigurado akong isusuka ko rin iyan. Hindi kaya ng sikmura ko na tumanggap ng pagkain ngayon. My system is upset. My whole body including my appetite just won’t cooperate. I’m a mess.”