I Am Stuck Novels & Stories

Mama Joan said in the deepest meaning on the other line. Nahulog ako sa malalim na pagiisip habang nagmamaneho ako. I do not know where I am going at that time. I have no direction. Gabi na at napuntahan kona rin ang mga kakilala ko na pwede ko pang nalapit. But still, the money is not enough for Astrid's heart operation. Mariin akong bumuntonghininga at napahilot ako sa aking sentido. The whole situation is stressful, I am so very stressed and tired of looking for another option.

Torris? Parang may malaking batong bumara sa lalamunan ko. Paano kung yun na nga? Hindi ko alam kung paano haharapin 'to kung sakali. Hindi ako handa. Hindi pa ako handa na mawalan ng trabaho. Pumikit ako ng mariin, pinipigilan ang pag-agos ng mga negatibong iniisip. Lord, please. Wala pa akong ibang alam na pwedeng pasukan. Ang hirap pa ngayon maghanap ng trabaho, lalo na't pihikan na ang ibang establishments.

I tried so hard to tug again the chain pero ni hindi man lang yun matibag. I am starting to get frustrated. I can only see one door there and it was made of steel. There is no window and there is only one way to escape and only through that door. I tried to extend the chain pero hanggang kalahati lang ng silid na yun ang naaabot ko.

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

Pero agad itong tumanggi. "Tatanggapin mo ba ang offer ni Damian at magstay sa Manhattan?" Napatigil ako bigla sa paginom ng beer at tumingin kay Kalev. The truth is, I am on hiatus not because my good-for-nothing ex-manager stole money and ran away from me but because I can't fucking compose a song right now. I've undoubtedly felt like I'm stuck, unable to create, and hating everything that I produced. These periods of stagnation really happened, pero hindi ko akalain na mangyayari ito sa akin. Humigpit ang hawak ko sa baso na hawak ko.

Self, stress ka lang kaya siguro mali-mali yang nararamdaman mo. Baka bukas, pag ok ka na tatama din yan. Susmiyo, ano ba yan, hindi nagkakatugma ang lahat. I find myself unwilling to accept or acknowledge them. It's as if a part of me resists the idea that there could be underlying reasons beyond what I initially perceive, and I am hesitant to entertain those possibilities. I am caught in a struggle between what I know logically and what I am willing to accept emotionally, and this conflict leaves me grappling with a sense of denial. It's as if I am hesitant to confront the complexity of my emotions and the multifaceted nature of my feelings, choosing instead to cling to a simpler, albeit p

Sigurado akong pulang-pula na ang mukha ko ngayon dahil ramdam na ramdam ko ang pag-init ng mga pisngi ko! "B-but I-I'm h-hungry..." Utal-utal na saad ko. Gosh, Ahtisa! What the hell is wrong with you?! Why am I stuttering?

Aniya sa isipan. “It’s h-hard to e-explain. Uh. . .” Tsk! Why can’t you man up and say it bro?! Saway niya sa sarili. Hindi niya alam paano. Hindi niya alam kung saan magsisimula. Ang hirap. Para siyang aatras o aabante. He’s stucked in between. “I. . .uhh. . .” He couldn’t find the right words to say.

Pero bigla din akong napaayos ng tayo ng maalala kong may humahabol pa pala sa akin. Malalim akong napabuntong-hininga. Naglakad ako palapit sa mga pintuan. Sinubukan kong muli pihitin ang bawat seradura. Ngunit lahat naka-lock na ang mga iyon. Oh my! Gusto kong bumunghalit ng iyak sa subrang frustration na nararamdaman ko. Pa'no na ba 'to? Saan ba ako magtatago?

Sa inis ko ay hinawi ko sila na humaharang sa harapan ko and when I get in there I feel like I’m stuck in my position right now. Bakit siya nandito? At anong ginagawa niya dito?