I Am Stuck Novels & Stories

Is he… serious? Kanina lang ay halos iburo ko na ang sarili ko sa higaan dahil hirap akong kalkyulahin ang sitwasyon at nararamdaman ko, pero ngayon nasa harapan ko na naman siya, ay nalilito na naman ako. Stupid me! I’m making my situation complicated, which is senseless in the first place. Malaki talaga ang issue ko sa salitang trust.

It's like she's trapped in a maze that she can't come out of. Napabuga na lang ako sa hangin. Arggg!! Why am I stuck in this?? Crap! "You know what. Let's just eat first so we can think of a solution to your problem. How is that?"

Sana kapag dumating ang araw na iyon ay gugustuhin ko pang makibahahagi sa kanilang buhay. Sinubukan kong buksan muli ang page ko sa F******k kung saan ako nagpapa-order ng mga cake at iba't ibang klase ng pastries ngunit laking gulat ko ng hindi ko na makita ang page ko na pinaghirapan ko din ng ilang taon upang makahakot ng madaming followers at likes. Para na yata akong mababaliw sa frustrations at hindi ko na alam kung ano ba ang dapat kong gawin. Why does everything fucks up?

Tila wala yata itong gana, o baka naman stressed lang. “Busy sa work?” tanong niya, parang casual lang pero may laman. “Mm.” “Hindi ba maaapektuhan ‘yung progress kung hindi ka personally nandun?” “May epekto.” Napatingin siya sa kanya. “Pwede ka namang bumalik doon. Para hindi ka ma-stuck dito.” “Hindi.” Diretsong sagot nito. Napakurap si Janella. “Ha?”

Ngunit sa di inaasahang pagkakataon, natisod ang paa ko sa paa ng upuan kaya't nawalan ako ng balanse at tumumba sa sahig. *** The embarrassing moment of mine at the cafeteria made me realize how desperate I am for something I can never achieve. Siguro ay 'wag ko na nga talagang pilitin si Zeke dahil hindi niya naman ako tutulungan kahit ano pang pilit ko. Pero sino naman ang lalapitan ko ngayon? My best friend is also stupid so I can't really trust her in terms of school works. "Cass," Agad akong natigilan sa pag-iisip at nilingon si Trixy na nakatayo sa likod ng arm chair ko at may kakaibang ekspresyon sa mukha.

But I don't have a choice. Kaya ko namang tiisin ang araw-araw na pambubugbog hindi ba? Kaya ko. Mag-iisang taon na. Kaya ko. Kaya ko 'to. Dahil kung umalis man ako dito ay wala rin akong pupuntahan. I am broke. I don't have money. Can't even buy a single bread. My husband is feeding me. Kaya kahit mabugbog ako araw-araw ay wala akong magagawa kundi magtiis.

"It's ok, you're a busy man so go ahead. " Sinundot pa ni Stan ang gilid ko bago tumatawang umalis. Kailangang masanay na ako na hindi siya tawagin na kuya para walang makakahalata. Iwan ko kung hanggang kailan ko maitago sa Rubicunds kung sino talaga ako. Sana bago pa nila malaman, mapabagsak ko na sila. I sigh three times. Strength is needed in this kind of world I'm living because if you don't have it people will throw shits on you or they'll get what you have until nothing left.

Si Bryan na may pagka-Intel at malakas ang physcology senses. Marahan akong tumango dahil wala na din akong balak itanggi pa ang totoo. Isa nga iyon sa mga reason kung bakit minsan ay parang nai-stuck ang isip ko lately. Pangalawa na iyong tungkol sa babaeng ihinatid ko sa hospital. Marami pang ibang gumugulo sa isip ko pero natatamad na akong sabihin. "Then why afraid to tell?" Si Kent. "Come on dude, what are friends are for?"

Wala akong nagagawa kundi mapagod at masaktan. Napasinghap ako habang nakatitig sa kisame. Ilang araw na ba ang lumipas? Tatlo? Apat? Isang linggo? Hindi ko na alam. Wala akong orasan. Wala akong cellphone. Wala akong paraan para malaman kung anong nangyayari sa labas. The only thing I know is that I have been trapped here for days. At habang tumatagal, mas lalo akong kinakain ng takot.

One of the things I hate is when I'm stuck in a situation I don't like. Tipong I won't be able to think straight. Tipong hindi ko alam kung paano aalis sa sitwasyon na 'yon. And hell, it's happening. Para akong tangang napapikit na lang in front of Sir Troy. I don't know what to do. It's so embarrassing. Nang muli akong mag-angat ng tingin sa kanya ay kita kong nag-aalala rin siya. He kind of looked awkward too.