Novel & Cerita In My Arrogant Opinion

She never be contented! Ipinilig ko ang aking ulo. What should I compared Amara to Rain. Mas hamak na lamang ang Amara ko. Amara is far different sa lahat ng mga babaeng dumaan sa akin. All my life ngayon lang ako na pa-paranoid sa tuwing makikita kong may ibang lalaki siyang kinakausap. Lahat ng magandang katangian sa isang babae nakikita ko sa kaniya.

“So what—kung napaka-immature ko? Do I need to change myself just so you would like me?” “No, of course not. I won’t budge to do that. I won’t change my attitude just for your approval. This is me... immature, selfish, arrogant, a jerk, a brat, or whatsoever red flag you see in me. I don’t fúcking care. I don’t need your acceptance of my character. Do you get that?” tuloy-tuloy niyang saad, nanatiling may diin ang bawat salita.

Tunog dismayado at matapat na wika ko. Syempre kahit binilhan ako nito ng mamahaling make up ay useless pa rin dahil hindi naman ako marunong maglagay. Tanging si Armani lang ang may kakayahang pagandahin ako kaso hindi na rin pupwede dahil baka makilala ako ng lalaking ito. Kailangan kong mag ingat. Sunod sunod naman itong tumango bigla kaya napakunot ang noo ko. Napahawak pa ito sa baba niya na parang may magandang ideya na naiisip.

Habang kumakain ng tahimik at sinusulit ang magandang view, hindi ko mapigilan maluha habang nanguya at nakatingin sa malayo. I remember when I was so arrogant while growing up to be a teenager, I was selfish and a self centered person. Wala akong pakialam sa paligid ko kahit pa sa sarili kong kapatid, wala kaya ngayon... ito ako mag-isa na nga sa buhay, niloko pa ng lalaking gustong-gusto ko... "Sabi niya noong gabing nagpunta siya sa condo ko, magkasintahan na kami at hindi na dapat pinatatagal pa..." ako na ang kusang nagbukas ng usapin.

Mababa ang tingin ko sa mga guro dati not until I met Jayda Ann. Being arrogant and self-proclaimed man will not do good but instead may make one's life miserable tulad ko ngayon. Akala ko ako na ang pinakamaggaling kumontrol ng mga tao, hawak ko sila; ang damdamin at pag-iisip nila.

Nanatili lamang akong nakaupo ngunit nanuyo ang lalamunan ko bigla nang mabaling sa akin ang tingin niya. Wearing his jeans and old rubber shoes, I noticed Anton trying to exude an intimidating aura. Matikas ang kanyang tindig. However, I remained unfazed by his appearance. I met his gaze with confidence and rolled my eyes, refusing to be affected by his attempt at intimidation. I saw through his facade of arrogance and hostility, recognizing it as nothing more than an empty display of power. Despite his well-defined body and the way he moved, I saw past the superficial traits he used to assert dominance.