In Pursuit Of Happyness Mga Nobela at Kwento

"Alam mo, Aria, sana sa next life mo maging anak ka na lang ng mayamang business tycoon o sikat na artista... at least ang problema mo lang eh anong kulay ng sports car ang gagamitin mo, hindi kung anong halimaw ang unang makakahanap sa'yo!" Sandali akong natawa sa sarili ko dahil sa mga naiisip. Huminga ako nang malalim, nagpatuloy sa paglalakad, Teka lang.. 15 minutes lang nila akong hahanapin paano kaya kung hindi nila ako nahanap ibig sabihin ba nun ako ang panalo?? Kung ganon.. "Hahanap nalang ako ng pwedeng pagsisiksikan..."

Hinalikan niya ang noo nito at ngumiti siyang nakatitig rito. Maraming nangyari. Hindi inakala ni Brael na ang hustisya na kaniyang hinahangad ay hindi makakamtan sa pamamagitan ng pagkitil ng buhay kun'di ay makakamtan sa pamamagitan ng pagpatawad at pagpapanaig ng pagmamahal. He decided to stop chasing justice because love wins over it. He loves Hasumi, the killer of his parents.

"Hindi ka pa ba lalabas?" "Pasensya na po ma'am Beverly. Gusto ko lang po kasing pagmasdan ang lifesaver namin. Tatlong taon na ang lumipas pero nandito ka pa rin sa Prestonsubway nakikipagbakbakan sa hudas na kompanyang iyon." "What are you trying to imply Lyn?" "Magpapasalamat lang po ako. Atsaka ma'am. Birthday ho ninyo ngayon. Don't you want to rest and celebrate your birthday?"

balewalang sagot nito at saka umayos ng upo ay naglaro ng cellphone. Natahimik na lang si Gray dahil sa sinabi nito. Hindi niya mapigilang hindi ito lihim na sulyapan at obserbahan. She’s the kind of person who’s often misunderstood. Sa unang tingin, she seemed like a happy-go-lucky girl, carefree and impulsive. Pero may mga ginagawa itong mga kahanga hangang bagay in her effortly ways. Na kahit hindi nito ipagsigawan, imposibleng hindi mo mapapansin. And every single time, it completely blew him away. It had happened more than once that she’d do something she thought meant nothing, and yet it always left him quietly amazed.

If you’re happy, that is the most effective medicine. Napapanguso na lang si Kayla kapag naiisip niyang babalik na siya sa trabaho niya bukas dahil ngayon na ang last day ng bakasyon niya. Kapag naiisip niya ang mga pasyente niya, masaya naman siya pero tila ba hindi pa rin siya makaalis sa mga nangyari sa honeymoon nila ni Owen. Natatawa na lang siya sa sarili niya kapag naaalala niyang bugbog ang puday niya sa South Korea. Ayaw niya namang tumanggi dahil gusto niya rin naman.

Hindi na ito pwedeng maulit. Bandang hapon, habang binabaha na ng mga tauhan niya ang mga checkpoint sa paligid ng lungsod, dumating ang isang hindi inaasahang tawag. Walang numero. Walang ID. Tanging puting background at isang manipis na linya ng static ang lumitaw sa screen ng kanyang telepono. Nagdalawang-isip siya sa loob ng isang segundo. Pagkatapos ay sinagot niya.

“Of course, my love. As long as it is with you, I know I will be the happiest man in the world.” We had barely started our dinner when the silence was broken by the buzzing of his phone in his pocket. He glanced at the screen, silenced it quickly, and tried to ignore it but it rang again, loud and persistent, refusing to be ignored. My eyes drifted toward the device, and I caught a glimpse of the name lighting up the display just a single letter, Y. My heart sank instantly. It could only be Yuki. I let out a soft, controlled breath and spoke gently, even as my fingers curled into fists under the table.

They were the epitome of the perfect couple. Huminga ako nang malalim ng biglang humingi ng kiss ang mga tao sa magkasintahan na nasa stage. Tapos na kasi ang speech ni John hindi ko man lang naintindihan kung ano ang sinabi niya. I was just busy staring at him. Ang laki ng kasi ng pinagbago niya. He's now a famous photographer who travels a lot just to shoot big events for the big stars. I just couldn't believe that he'll come this far. Simple lang naman kasi ang pangarap ni John. He didn't wish for a gold or diamond to be in his hands. He simply wished to give happiness to the woman he loved before.

Sumasakit iyon habang nagpapractice at masakit pa rin pagkatapos. Nang gabing iyon, palihim niyang minasahe ang paa niya sa ilalim ng kumot, minsan isang oras bago siya matulog. Hindi niya na matiis, pagod siya ngunit hindi siya pinapatulog ng sakit. Ngunit kahit ganon ay ayaw niyang sumuko. Nag reflect siya sa nasayang niyang buhay sa loob ng five years at tinanong ang sarili niya, ano ang purpose ng buhay para sayo? Iyon ba ay para magawa mo kung anong gusto mo? Iyon ba ay para mabuhay ka ng gusto mong buhay? Kung ganon, Agatha, anong gusto mong gawin? Syempre ang sumayaw! Kahit magmukha siyang pilay na ibon, kahit hindi na siya ulit makakalipad, sasayaw siya para sa sarili niya. Nang main

Ewan ko ba, bigla kong naalaala ‘yung nakita ko kagabi sa apartment niya. 'Yung envelope na may nakasulat na “LAST WARNING” sa gitna ng cork board niya. At 'yung mga naka-print na text messages na may mga banta sa buhay niya, Napalunok ako bigla, nakaramdam ako ng biglang panunuyo ng lalamunan. Nilingon ko si Dylan habang maingat siyang nagpapalit ng lane. Ang gwapo niya sa suot niyang puting polo, maayos ang buhok, at mukha naman siyang normal at matino na lalaki sa opisina na medyo may pagka-suplado lang. Pero ano ba 'yung mga death threat na 'yon? Seryoso ba 'yung mga nakasulat doon? Sino ang gustong pum*tay sa kanya?