Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Pangarap Maging Doktor

“With this evidence I can prove everything right?” Tuluyan ng gumuho ang matagal na binuo ni Doc Robles na reputation bilang isang doctor. Maging ang mga kasama niya at ang ilan doon ay kasisimula palang mag doctor hindi na madudugtungan pa. Ilang taon pa naman sila nagpakahirap mag aral pagkatapos ay mababaliwala lahat ng iyon. Well, kasalanan din naman nila. Imbes na aminin ang totoo ay itinago pa nila.

Tanya's POV Malakas akong nagpakawala ng buntong hininga. First day ko ngayon sa LS construction bilang architect. Thank you Lord, natupad lahat ng goals ko sa buhay sana tuloy-tuloy na po ito. Excited ako dahil natupad din ang pangarap ko na matanggap ako sa kompanyang ito.

Ngunit alam kong kailangan ko na ring sabihin ang totoo. Mas mabuti nang ngayon pa lang ay alam na nila ang landas na gusto kong tahakin. Hindi ko rin naman kasi nakikita ang sarili kong habang-buhay na nakakulong lamang sa apat na sulok ng isang ospital. Gusto kong maging doktor hindi lamang para kumita... Kundi para maging pag-asa ng mga taong wala nang ibang matakbuhan.

“Mahal mo ba siya dahil walang kwenta siya at wala pa siyang nakakamit sa buhay?” Habang sinasabi niya ito, hindi mapigilan ni Laura na ngumisi. “Ang lungkot ng buhay niya. Hindi dapat ganito ang isang babae, buong araw na nakaupo sa bahay at walang maipakita. Ito ang rason kung bakit pinaghirapan kong buuin ang karera ko.” “Pagkatapos ng pagsisikap ng maraming taon, nakamit ko na ang pangarap ko na maging doctor at nakilala ko na ang lalaking pangarap ko, pero ano ang nangyari?”

Basta gusto pa siya ng Doktor ay tuloy isang isang milyon buwan buwan at alam ni Andrea na hindi malabong isang araw ay mahulog din ang loob ng Doktor sa kaniya. Kinabukasan, Ngayon, sakay ng kaniyang kotse, patungo na siyang ospital. Sa mabilis na panahon ay marunong na siyang magmaneho at nakakuha na rin siya ng lisensya. Kumakanta-kanta pa habang umiinom ng mamahaling kape.

“Salamat sa lakas, sa dedikasyon, at sa tapang na magpatuloy.” Ang pagiging doktor ay naging paraan niya upang punan ang puwang na iniwan ng nakaraan. Sa bawat buhay na natutulungan niya, natututo siyang magmahal muli—una sa lahat, sa sarili niya.

Pangarap din kasi nila na pagtapusin ako ng pagaaral at pangarap nilang tuparin ko ang pangarap kong maging doctor. Sinikap nilang igapang ako sa pagaaral dahil nagiisa lang nila akong anak, pero maaga rin silang kinuha sa akin kaya ngayon ay ako na lang ang bumubuhay sa sarili ko. Pumasok ako sa paaralan na pinangarap nilang pasukan ko, sabi kasi nila ay pangarap din ito sa akin ng lolo at lola ko.

Tanging lupa at bahay nalamang nila ang natitira sa kanila kaya naman pilit niyang pinagbubuti sa pag-aaral upang pagnakatapos siya at makapagtrabaho ay mag-aaral siya muli para maging isang dalubhasang doktor sa puso. Mula ng magkasakit si Jodi ay ipinangako niya sa sarili na magiging isang dalubhasang doktor siya, para siya na mismo ang magpapagaling rito. Naramdaman ni Jodi na tila ba may isang pares ng mga mata ang nagmamatyag sa kanya, kung kaya naman agad siyang bumangon at nakita ang kapatid na tahimik na lumuluha at nakatingin lamang sa kanya. Lumapit siya rito ng dahan dahan, ngunit muntik na siyang nabuwal ng sugurin siya nito ng yakap.

B****o ako sa kanya at nagkamustahan. Kinamusta niya rin ang pagme-med ko. Dati, takot na takot akong pumunta sa mga gathering lalo na kapag nagtatanong sila sa progress ko sa school. I felt pressured. They have high expectation of course. Ako ang unang magiging Doktor sa pamilya. Well, Doktor din naman si Keith kaso DMD. My aim is MD. Natagal pa bago ako makapuntang taas para kumain. Pakain pa lang ako, nagliligpit na si Papa at Keith ng pinagkainan.

Kumakabog-kabog ang dibdib niya. Wala man siyang maalala sa pagiging doctor niya pero masaya si Tati sa narating. Palaboy-laboy lang siya noon at ngayon doctor na siya. Hindi nga niya lubos maisip na makakapagtapos siya ng kolehiyo. Nursing ang kinuha niyang kurso. “Doctor Lazarus!” isang may edad na babaeng bumati kay Tati. Kumunot ang noo ni Tati, “Do I know you?”