Before It's Too Late Novelas e Histórias

Pinatay ko ang radio bago ang engine. “Thanks for the ride,” nakangiting ani nito. “Siya nga pala, ingat ka papuntang mall. Good night.” Akmang bubuksan nito ang pinto nang magtanong ako kaya napatigil ito at muling humarap sa akin.

Hindi mo pwedeng burahin ang nakaraan dahil may mga nakasaksi. Napalunok si Richard. Pinagpawisan nang malapot ang kaniyang noo. Tumingin siya kay Stephanie na ngayon ay matalim ang titig sa kaniya. Humarap muli si Richard sa mga camera. Huminga siya nang malalim, at nang magsalita siya, pakiramdam ko ay gumuho ang buong mundo ko. “It’s... complicated,” pilit at nag-aalangan niyang sagot.

hirap na sabi ko habang unti unti na akong nilalamon ng kadiliman ang huling nararamdaman ko nalang ay ang pagalog sakin ni ace habang may sinasabi na hindi ko maintindihan pero ang huling narinig ko ay. "Stay awake please I will bring you to the hospital, don't leave me youre just a person who gave me a light on my stormy and dark world"

Isinarado nito ang binuksang butones ng suit jacket nito at tumayo. No! Nangangamba siyang tinatapos na ng lalaki ang usapang ito. Hindi siya maaaring umuwi na walang dalang magandang balita para sa dad niya. Bago pa man makahakbang ang lalaki paalis sa kinaroroonan, ang bilis ng mga kilos niya na humarang sa posible nitong daraanan. Nalaglag pa nga ang isa sa mga files na dala niya.

“Teka lang, sinasabi ko sa iyo ha hindi ako kasama sa pagpipilian. Kumain ka na muna before mo ‘yan i-consider.” Nakatikim tuloy siya ng isang pinong kurot sa tagiliran. “Naku! Huwag mo muna akong hawakan, utang na loob. Pinagbigyan lang kita sa time-out dahil alam kong gutom na gutom ka na.”

Bukas ko—isang dokumento ng transaction. Lahat ng kumpanya namin sa Southeast Asia—sinilip. Sinundan. Sinubaybayan. At sa huling linya: “Time to pay for past mistakes, Elijah.” Ramdam ko agad ang adrenaline. Ito ay hindi basta banta. Ito ay promise ng giyera. Tumunaw ang ihi sa paa ko, pero hindi ko ipinakita kay Yuhei. Kailangan niyang manatiling ligtas.

Ituloy ko na lang. Yeah, is it too late now to say sorry? Cause I'm missing more than just your body Is it too late now to say sorry? Yeah I know that I let you down Is it too late to say I'm sorry now? I'm sorry, yeah Sorry, yeah Sorry Yeah I know that I let you down Is it too late to say I'm sorry now? Natapos na akong kumanta pero may tumutulo pa ring luha sa mga mata niya. Inilapag ko ang gitara at saka lumapit sa kama niya at umupo.

sabi nito na halatang na-offend. And he doesn't care at napahinga na lang nang malalim. Iginilid n'ya ang sasakyan at bago ito makalabas, nagsalita muna s'ya, "Wait, before you leave, just take this..."

Kaya kakamadali ko kanina ay hindi ko na nagawa pang i-check kung nadala ko ba ang lahat ng kailangan ko, tapos kung kailan nakarating naman na ako rito ay saka ko naman naalala ang telepono ko na kailangan na kailangan ko sa maghapon. Late na nga ako, tapos isa pa itong telepono ko na nakikisabay talaga at ayaw magpakita! Nakakabanas naman talagang tunay! "You're late," turan ng parang pamilyar na tinig. Isn't it obvious? Kairita, ah. Bakit kailangan pang ipagdidikan? Nang-iinis ba ito?

Hindi ko namalayan ang alarm ko marahil sa puyat sa pagtapos ko sa project namin na deadline ngayong araw. Hindi pa man nangangalahati ang sem halos ngarag na ang lahat. Kung sana naging matatag lang ako noon malayong inulit ko ang taong ito. Anyways.. It's never been too late. "OH FUCK!" Agad kong pinulot ang nagsilaglagan kong files. Nakaka banas naman kung kailan nagmamadali ka na. Saka ka pa makaka bangga.