Chasing The Sun Novels & Stories

Niño was asleep on my chest while I, on the other hand, chose to watch every place and establishment we were passing by. Halos dalawang taon lang naman akong nawala kaya hindi na ako nagulat kung walang ipinagbago ang Costa del Fuego. Matatayog pa rin ang mga puno at napakalinis at maaliwalas ng buong palagid. Kahit nakasara ang lahat ng bintana ng sinasakyan naming SUV ay ramdam ko pa rin ang natural at sariwang hangin ng isla.

Narinig kong nagtawanan din ang mga tao sa paligid at mas lalo pa siyang inasar sa pangunguna ng mga kaibigan niya. "I love you so much, and I don't want to lose you again. I've waited so long for this moment. I waited so long for you, but I never gave up on you. I won't chase you anymore, and I won't follow you everywhere because now, you're finally with me. My chasing era is ending now," aniya at may kinuha siya sa bulsa ng slacks niya. Agad siyang lumuhod sa harapan ko at inilabas ang kumikinang na singsing.

Chapter 4 Simula noong araw na sinabi niyang “I don’t remember,” may kakaibang nangyari sa utak ko. Hindi ako nasaktan. Hindi ako na-offend mas lalo lang akong na-challenge. Kung hindi niya ako maalala… Edi ipapaalala ko. Paulit-ulit. Hanggang sa hindi na niya makalimutan. “Luna,” tawag ni Sofia habang naglalakad kami papuntang cafeteria kinabukasan. “Mukhang may binabalak ka na naman.”

…at patuloy na nangangako sa isa’t isa na magkasama nilang haharapin ang anumang hamon na dumating sa kanilang buhay. ******Wakas****** Title: CHASING DR. BILLIONAIRE 2 Writer: KARA NOBELA MY BOOKS: LOVE ATTACK - (On going) Your Hero Your Lover (Mutya & Drake) -- COMPLETED Planning His Wedding -- Book 1&2 (Completed) My CEO's Regrets (Book1-COMPLETED) (Book2-SOON) ********************

ang sagot ng driver habang dahan-dahan niyang itinataas ang trapal upang harangan ang pumapasok na hangin at ulan. Tinitigan ko ang labas ng bintana ng tricycle, ang mga ilaw ng mga dambuhalang bahay sa loob ng subdivision ay dahan-dahang nawawala sa aking paningin habang kami ay lumalabas patungo sa highway. Ang tindi ng sakit sa aking puso ay naroon pa rin, ngunit ang aking pagiging manhid dahil sa bulag na pag-ibig ay opisyal nang natapos sa segundong nilagdaan ko ang mga papel ng diborsyo sa harap ng glass table. Titiyakin ko na ang bawat parusa, bawat pag-alipusta, at bawat patak ng mainit na tea na dumikit sa aking balat ay babalikan ko nang may kasamang marangyang tagumpay na hinding-

Matagal na rin simula noong huli siyang humawak ng manibela, at nakaramdam siya ng excitement. “Tawagin mo na lang akong Nimrod kapag nasa labas,” nakangiting sabi ni Nimrod. “Aling kotse ang gusto mo? Subukan mo muna habang wala pa ang client.” Tumango si Samantha at mabilis na sumakay sa pulang race car. Pinaandar niya ang makina at humarurot sa track nang may kompiyansa. Nirentahan ni Nimrod ang buong racetrack para sa araw na iyon. Pag apak ni Samantha sa silinyador, parang bumalik ang lahat ng lakas niya.

Magkahawak-kamay. ​Tumagos ang sikat ng araw sa mga dahon, na tila bang nilalagyan ng spotlight ang bata. Naka-pigtails ito, at may suot na cherry hair ties na kumikinang tuwing tinatamaan ng liwanag. Masaya itong tumatalon-talon habang naglalakad kasama ang kanyang ina, walang kamalay-malay sa mabigat na tingin na sumusunod sa kanya mula sa loob ng tinted na sasakyan. ​Biglang bumukas ang isang lumang kahon ng alaala sa utak ni Jax. Isang alaalang pilit na niyang ibinaon sa limot.

Pagtapos ng trabaho niya ay dumadaan siya sa paborito niyang restaurant para bumili ng dinner niya bago siya magtungo sa lugar na gustong gusto niyang puntahan sa tuwing matatapos ang araw. Pinarada niya ang kanyang kotse sa gilid ng kalsada saka bumaba para pagmasdan ang unti-unting paglubog ng araw. Amaze na amaze talaga siya kung paano unti-unting mawala sa horizon ang araw. It was like they are each other’s rest. Napangiti siya. “When the time is right, I know that the right person will come. I just need to wait. Just like how the horizon waits for the sun to set,” she whispered as the sun slowly fades away from her sight.

“I’m sorry, Ali. I still love Shanini.” Leighton. Nasa tapat pa rin sila ng karagatan na nakahiga sa iisang sun lounger tanaw ang araw na nagbubukang-liwayway. Ang inaasahang bagong simula sa kanila ay naging bagong simula ng kanilang pagkakakanya-kanya.

Saang bundok at kuweba ba sila nagtago at para siyang homosapiens na ngayon lamang nakalabas. Hindi pa man sila nakakaorder ng pagkain ay naaliw na si Kaye sa acoustic band na kasalukuyang tumutogtog . Naaliw siya sa awitng kinakanta at tinutogtog nito. Minsan din niyang nagustuhan ang awit na kinakanta.Luma na ito pero classic kung baga. Sumabay pa si Kaye ng mapadako sa chorus.