Novel & Cerita Inhuman

"You finally came to hunt me down... right?" "Who the hell..." Merlin trailed off as he stared at the person standing before him. Kunot noo niyang pinagmamasdan ang lalaki. Habang tumatagal ang mga mata niya rito, hindi niya maiwasang makaramdam ng kung ano. Tila ba umiikot ang tiyan niya lalo na nang makitang hindi basta-basta tao ang nasa harap niya. It's not a human, rather, it's something carved from human skin— which explains how it smelled rotten and spoilt. It was like a mannequin or a doll created to represent whoever was behind this entire thing here.

⸻ “Huwag mong sabihin na—” ⸻ Ngunit hindi niya natapos. ⸻ Dahil biglang nagsalita si Lucien. ⸻ “She’s not human in the way we define it.” ⸻ Tahimik. ⸻ At sa salitang iyon— parang may bumagsak na katotohanan na ayaw tanggapin ng kahit sino. ⸻ ⸻ Sa labas— isang malakas na pagsabog ang yumanig sa lupa.

Umiling-iling naman ako at ngumiti na lang nang malapad. "I'm just happy na nakikita ko kayong masaya na with your family. Hindi ko nga lang maiwasang mainggit dahil napagtanto kong mag-isa lang ata ako sa mundong 'to. Hindi ko man lang kilala ang pamilya ko at kung meron naman, wala man lang kahit isa ang nagmagandang loob na puntahan ako. It breaks my heart realizing that I think I'm happier inside that stupid experiment instead of being alone here."