روايات وقصص ضمن Book Of Blood

The End! (End of book 1)

Curious tuloy siya kong ano ba ang ginawa ni Caleb. Nang matapos siya sa ginagawa nya umupo siya sa kabilang sofa kong saan ay nasa harapan nya lang si Caleb na tulog na tulog. Kumuha siya ng libro at saglit na nagbasa. Pero halos walang pumapasok sa isipan nya, para bang hindi nya naintindihan ang binabasa nya. Kaya naman ay napa buntong hininga na lamang si Celeste at nilapag sa isang tabi ang libro na binabasa nya.

Chapter 11 Kinabukasan, dumating ang bagong impormasyon tungkol sa nangyari kagabi. Habang binabasa ko ang ulat, hindi ko maiwasang mag-isip nang malalim. Ang Red Roses—isang organisasyong bihirang kumilos nang walang matinding dahilan. Ang operasyon nila ay eksakto, walang palpak, at hindi nila pinapayagang may makalabas ng buhay kung hindi nila gusto. Pero bakit tila sila ang sumira sa plano ni Mila?

Pero alam ko, sa loob niya, may bagyong umiikot. “Cass,” I said gently. Hindi siya kumilos. “You did good today. You didn’t just defend Vale. You took the fight to them.” She shook her head. “It never ends, Damien. One traitor down, but how many more are waiting for me to stumble?” --- CASSANDRA’S POV “I thought the battle was outside, with Wesson. But the real war—” I turned to face him, eyes burning with exhaustion, “—it’s inside these walls. With people who smiled at me, pledged loyalty, but were just waiting for a chance to strike.”

WARNING: Mature Content | R-18 Chapter 26 Bitbit ang isang libro ay naupo ako sa nadaanan kong bench at tumingala. Makulimlim ang langit na tila ba nakikiramay sa kalungkutang nararamdaman ko ngayon. Kabaliktaran ng nag-uumapaw na sayang naramdaman ko ilang araw na ang nakararaan.

Dahil sa sakit na nararamdaman ko ay hindi ako makatayo agad. “S-Steve! Tulong! P-Please!” nahihirapan kong sigaw. Pero tanging tunog lamang ng kan'yang sasakyan paalis ang aking narinig. “A-Aray!” D***g ko dahil bigla na lamang din sumakit ng sobra ang puson ko kasabay ng pananakit ng aking likod. Nakaramdam ako ng takot sa aking nakita na dumadaloy sa binti ko. Dahil naka dress lamang ako ay kitang-kita ko ang dugo na dumadaloy sa binti ko. Nangatal ang buong katawan ko.

But I can already see the bones and the torn flesh sticking out from it's normal position. "Wait, huwag kang mamatay please. Huminga ka...huwag mong kalimutan na huminga, Stefano." Paala-ala ko sa kanya kahit hindi ko alam kung naririnig pa ba niya ako o hindi na. Napupuno ako ng pangamba lalo na at ito ang kauna-unahan kong pagkakataon na bubuhayin ulit ang puno ng buhay. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari, it says it will need my blood, I guess a few drops of my blood will do the magic.

Nagpapahinga lang siguro sila. Iyong nangyari kanina, buong buhay ko hindi ko aakalaing magagawa ko iyon. Hindi ko alam kung bakit nagawa kong sugatan ang sarili ko para lang ipainom ang aking dugo sa isang bampira, na never pumasok sa isip kong mangyayari sa akin. May kung ano sa loob ko na gustong tulungan si Travis at iyon lang ang tanging paraan na alam kong magagawa ko. Nabasa ko sa isang libro na kailangang painumin ng dugo ang bampirang nanghihina dahil sa full moon.

She closed her eyes for a moment, taking a slow breath like she was gathering the strength to put the truth into words. “Not kill them. That’s just… what it feels like we’re doing. We aren’t going after the things themselves. We kill the deal instead. Kill the tithe they’re waiting for. Kill the name that binds you to them. Kill their claim on your blood.” She shifted the book a little on her lap, then cracked the cover open just an inch—barely enough to see anything inside, but enough that the smell hit him right away. It was the scent of old smoke, of dry earth, of things that had been buried and left alone for centuries.

I barely had time to look up before it hit the side of my forehead. Pain exploded white behind my eyes. I stumbled backward and hit the opposite shelf, one hand flying to my head. “Shit,” I hissed. The book landed open on the floor. Heavy. Hardbound. Old. I looked down. The title made my stomach drop. Criminal Procedure and Appeals. Of course. Of course he had to be dramatic about it. My fingers came away with a thin smear of blood. Not much. Enough to scare me. Enough to remind me that Ruin wasn’t just leaving notes anymore.