Rose With Dripping Blood 소설 & 이야기

rinig kong sigaw ni Rosalyn pero hindi ko siya nilingon dahil natuon ang lahat ng atensyon ko sa puting short na suot ko at sa mga binti ko. "May dugo. B-bakit may maraming dugo?"

Humiwa ang malamig na blade sa isang malusog na ugat. Bumulwak ang dugo—matingkad, tuloy-tuloy, at hindi mapipigilan. Nagkalat na ito sa banyo. Nagkulay pula ang dating putting-puting marmol na lababo at humalo sa hangin ang metalikong amoy ng dugo.

Her fear mingled with something else—something darker. At nakita ko iyon. Ang spark sa mga mata niya na pilit niyang itinatanggi. I leaned close, my lips brushing the shell of her ear. “This is what it means to be mine. My world. My rules. My blood.” “Damian…” her voice cracked, breaking between fear and desire. I wanted to kiss her right there. Taste her terror. Taste her fire. Pero hindi pa oras. Hindi pa ngayon. Instead, kinuha ko ang rosas mula sa mesa. The petals had drops of blood on them—fragile beauty tainted by violence. I pressed it into her shaking hand.

“Buntis? Congratulations.” Nakuyom nang mahigpit ang mga kamay niya, halatang lumilitaw ang mga ugat. Nang ibinaba niya ang kanang kamay sa likod, nakita kong tumutulo ang dugo mula sa daliri niya papunta sa semento. Ganoon kahigpit ang pagkuyom ng kamao niya? Isang patak, dalawang patak—parang plum blossoms na may bahid ng dugo.

agad na umamba ng sampal ni ivy kay roseann ngunit mabilis nanaman ulit nasalo ni roseann ang kamay ng babae. "Antigas talaga ng pagmumukha mo!" Hindi na nakapagpigil si roseaan kaya buong lakas nyang sinuntok ang mukha ni ivy. Bahagyang nahilo si ivy dahil sa lakas ng kamaong tumama sa mukha nya, Nang tingnan nya ang palad nya na pinanghawak sa mukha ay nagulat sya dahil may bahid iyon ng dugo, may naramdaman syang mainit na likidong tumutulo mula sa ilong nya.

Tumigil si Klarisse na mukhang pagod na pagod sa pagsampal sa akin. Rose saw my face with blood. “B-Bea, are you okay?” Nahintakutan siya nang makitang dumaloy ang dugo sa mga labi ko. “B-Bea…” Nakita ko namang namamalisbis na pala ang luha niya sa kaniyang pisngi.

Hindi ko alam kung bakit biglang kinabahan ako. Mabilis kong hinawi ang mga tao at nakita ang maraming dugo sa semento. Nanigas ako sa kinatatayuan nang mapansin ang isang cellphone na may cover ng pulang rosas—ang mismong cellphone ni Rosi.

Napahiyaw ito sa sakit at kita ang dugong umagos mula sa nasugatang ulo dulot ng paghampas ng flower vase sa ulo. Isang piraso ng basag na flower vase ang natira sa kan'yang kamay na hawak-hawak n'ya. Lumapit s'ya dito na may malamig na expression sa mukha. Mukhang nakabawi na ito at babangon sana ng bigla n'yang itinarak sa leeg nito ang basag na vase na hawak-hawak. Bumulwak ang maraming dugo mula sa lalaki at bigla na lamang itong humandusay sa kama na kinaroroonan nito kanina.

Nang natigil ako roon ay ginamit ko ang tangkay upang paulit-ulit na gumuguhit ng bilog, tinutukso siya ng kiliti bago iparamdam ang sakit. "Sabi nila, sumisimbolo ang pulang rosas para sa isang matinding pagmamahal. Ngunit para sa akin, sumisimbolo ito ng dugo't paghihirap. Alam mo bang kapag may namamatay noon, rosas ang madalas na itinatapon sa kabaong bago inililibing? Iyan rin ang gagagawin ko sa iyo. Sa inyo! Kaya nga lang... mauuna ang bulaklak bago ang iyong kamatayan." Ngumisi ako. Hanggang sa ang ngisi na iyon ay napapalitan ng nakakatakot na halakhak. Muntik na akong mapaluha dahil sa sobrang galak. Inamoy ko ulit ang rosas.

Dinampot niya ang flower vase at walang pagdadalawang-isip na pinukpok ang ulo ni Fredrinn. Napaigik ang lalaki kasunod ang paghandusay nito sa sahig, walang malay. Nanginginig na nabitawan niya ang flower vase; kumalat ang bubog nito sa sahig nang makita ang maraming dugo sa ulo ni Fredrinn. “N-no . . . I-I didn’t mean to . . . I-it was an accident! I– I’m sorry!”