Irene Black And White 소설 & 이야기

“Buksan ang mga pintuan!” Hindi mabilang ng mga mata ni Aster ang dami ng kawal na nagsipaglinya sa hardin ng palasyo ng Elysium. Lahat ay tila handang handa sa pagdating ng mga kawal ng Eirene, suot ang kani-kanilang mga baluti at kalasag na tila sasabak sa isang malaking gyera. At ang tumayo sa gitna ng mga kawal ayng siyang nagpakabog ng malakas sa puso ni Aster. Wala pa man ang mga kawal ng Eirene ay tila masusuka na siya sa kabang nararamdaman. Kasabay pa nito ang init at bigat ng kaniyang suot suot na baluti at kalasag na hindi halos mabuhat ng kaniyang katawan.

Nang makita ni Irene ang picture frame na tinapakan ni Sarah, ang mga mata niya ay nagmistulang kulay pula. Ito ay isang lumang larawan ng kanyang ina na sa wakas ay natagpuan niya sa lumang photo album ng pamilya Smith. Ngayon, ibinalik niya ito, inayos ang quality ng photo, at nilinis, inihahanda na ilagay sa kanyang silid upang i-display. Marahas na hinila ni Irene ang damit ni Sara at galit na nagsalita.

Sa katunayan, halos isang oras pa lang ang nakalipas mula nang ihatid niya roon si Irene—at ngayon, bumalik na naman siya. Si Irene, na kanina pa nag-aalala, ay agad nakaramdam ng paninikip ng dibdib nang makita si Irina na bumalik. Nang makita ni Irene ang mukha ng kanyang anak na kasing puti ng kamatayan—ang mga labi niya’y halos walang kulay—bigla siyang natigilan. Agad niyang hinawakan si Irina, ang tinig ay puno ng sakit at pagmamadali.

Mula sa loob ng sasakyan, lumabas ang isang babaeng may edad, elegante, naka-cream colored coat, pearls sa leeg, at maayos ang pagkakatirintas ng buhok na kulay silver gray. Sa unang tingin pa lang, nakilala na agad ni Solenne kung sino iyon. Ang parehong mukha sa family portrait na nakita niya sa opisina ni Caelum. Si Mrs. Isabella Valtieri, ang ina ni Caelum Blackwell. Nanlamig ang mga kamay ni Solenne. “Maria,” mahinang sabi niya, “’wag kang kikilos muna.”

Pagkatapos, ibinaba ni Randall ang Devotion Bird na si Irene. Pagkalabas na pagkababa nito sa eroplano, ang ibon ay agad na pumailanglang sa langit! “Diyos ko…” Laking gulat din ni Victoria nang makita ang asul na ibong ito! Ang Ibong Debosyon na si Irene ay masayang lumipad sa langit. Pagkatapos lumipad lampas sa kanya, may mga asul na kislap sa kalangitan. Para silang mga bituin, ngunit mas siksik at mas maliwanag kaysa sa mga bituin.

Si Celestia mukhang sanay na, bidang-bida ang black and white attire nitong nandididma ng mga aura ng mga kalalakihan. Mas lalo na si Natalie, kilalang prinsesa sa mismong lugar at sumusunod naman siyang bumibida ang ganda sa ilalim ng spotlight. Lalo na sa kulay nilang apat; black in white. Pure black naman kasi ang suot niyang fitted dress at black heels, habang si Natalie naman, may kasamang pulang belt ang black fitted dress din nito, pulang heels rin. Shempre hindi nagpapahuli ang porma ng tatlong lalaki, oo tatlo dahil may kasama pa silang isa at ito naman ay kaibigan ni Noah na si Ivan.

Napansin ko na kamukha ni Tita Lessandra ang kaniyang ina. Muli akong kumuha ng panibagong photo album. Mga larawan iyon ni Lolo Thomas noong kabataan niya. Black and white pa ang mga kulay ng larawan. Hanggang sa mapahinto ako sa isang larawan niya kung saan hindi siya nakangiti at seryoso ang mukha niya. Dinikit ko roon ang picture na nakuha ko. Magkamukha sila.

“Sige, walang problema. Kayo na ang pumili ng lugar.” Hinintay ni Ed na makaalis si Isaac bago bumalik siya sa tawag niya. “Irene, makinig ka sa akin, okay? May ipapadala ko sayo na address maya-maya. Iwanan mo na ang ginagawa mo dyan at pumunta ka dito ngayon din. Ako na ang bahalang kumausap sa photographer at producer.” [Ha? Gusto mong iwan ko ‘tong photoshoot, Ed?] Naguguluhang sagot ni Irene. [Ano bang nangyayari? May problema na naman ba sa kontrata ko?]

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto at yumuko, gumapang siya papalapit sa gilid ng kalsada. Ngunit bago pa siya makagalaw nang higit pa, isang pigura ang lumitaw mula sa dilim. Matangkad at matipuno, mabilis itong kumikilos. Kahit na natatakpan ng maskara ang halos kalahati ng mukha nito, ay kitang-kita pa rin ni Irene ang matatalim nitong mata at ang matangos na ilong nito. May malaking marka ng dugo ang kumalat sa tagiliran ng damit nito. Hinihingal at pasuray-suray itong lumapit sa kanya, bago bumagsak at nawalan ng malay sa kanyang paanan.

Sabay-sabay napadpad ang mga tingin nila sa akin. “Alam mo, medyo hawig kayo—” “Aish, saan banda? Look at Beth, she has a brown hair and not blonde. Her eyes are black not blue,” usisa naman ni Irene na hindi pinapatapos ang dapat sasabihin ni Weslynn. “Yes, but I agree to Weslynn.” Naglakad si Kevin paikot sa akin at mukhang nag-iinspeksyon. Napairap na lang ako habang pinagmamasdan siyang tingnan ako mula ulo hanggang paa.