John Price Novels & Stories

“Sige pala, aalis na ako.” Pagkatapos, lumingon siya para umalis. “Sandali lang,” Ang sabi ni John nang makarating na siya sa pinto. “Miss Moore, pwede… pwede pa rin ba akong pumunta sa public bid?” Napatingin si Tara sa balikat ni John, kung nasaan ang sugat nito. “Kung sa tingin mo ay kaya mong pumunta, bakit hindi. Pero, dapat kong ipaalala sayo na naghahanap kami ng isang magandang kumpanya na pwedeng makipag trabaho samin, at hindi kita bibigyan ng special treatment dahil lang niligtas mo ang isang kamag anak ko.”

Mahabang sermon na naman ng kaibigan. Naisip na din nya nang maraming beses ang bagay na sinabi sa kanya ni Jhoan,ngunit sadyang makulit ang puso nyang patuloy na umibig kay Joseph. “Ano ba ang trabaho ng lalaking yan? Tanong pa ulit ni Jhoan. “ Pump attendant daw sya sa gas station” sagot naman nya.

May tinap lang sa screen ang manager at inapprove naman ni Chief sa end nito. Bumungad kay John ang dalagang seryosong umiinom. At kaya pala hindi nito naririnig dahil may nakasalpak na earbuds sa tainga nito. Tumingin si John sa dalawang bote ng wine. Mabuti at hindi whiskey ang tinira nito. “W-what are you doing here?” “Nagyayaya ka ng kainuman tapos pinagsarhan mo ako?”

This was Shaun's first time meeting Jamie, but even before this, alam na niya na mas unrestrained si Jamie kaysa sa pinagsamahan nina Jordan at Jesse. Seryosong sabi ni Shaun, "Jamie, huwag kang padalos-dalos. Pambihira ang status ni John. Hindi siya ordinaryong tao. Huwag mo siyang papatayin nang biglaan." Isang malaking shot tulad ni John Addington ang namamahala sa maraming bagay sa mundong ito. Maaari niyang maapektuhan ang maraming bagay sa mundong ito sa isang pitik ng kanyang daliri.

Pumunta ng kusina si Manang Betty para maghanda ng makakain. “G—Good morning din.” I said. Nakatingin lamang ako sa baba. John looked so serious. Hi didn’t response. Nag-angat ako nang tingin at napansin kong abala sa pagbabasa ng tabloid si John. I really don’t know how to explain what I am feeling right now. John looks like a modern cowboy. A cowboy who is still stagnant because of his past. “Sa Sta. Barbara ba tayo mamaya?” I asked him just to start a conversation.

Biglang nagliwanag ang kaninang seryoso nitong mukha ng makita ako at kaagad siyang tumayo upang lumapit sa akin. Siya si Johnny Zimmer ang may-ari ng Auto parts corporation. Matanda lang siya sa akin ng tatlong taon. Mabait ang boyfriend kong ito at malambing, very professional din, kahit pa sabihin na walang sinabi ang kumpanya nito sa mga kumpanya na pag-aari ng pamilya ko ay nasaksihan ko kung paano siyang nagsikap upang maiahon ito sa kamuntikan ng pagkalugi.

Naintindihan ni Noah. Ang Johnford na ito ay buong-pusong nakatutok sa pagsasayaw. Ang pagmamahal niya sa pagsasayaw ay nagpapadali para sa iba na makalimutan na siya ay isa palang tagapagmana at mayamang batang amo mula sa isang pambihirang pamilya. “Bakit? Nakakaabala ba ang shop ko sayo?” nakasuot pa rin siya ng apron, hat at mask, na mukhang professional talaga na pastry chef.