Stranded In Tagalog Novels & Stories

Kabanata 21 Hangover Strange feeling Tanghali na akong nagising dahil sa sobrang sakit ng ulo at matinding kalasingan kagabi. Bumaba ako na maingay na sa salas. "Good morning, Czarina!" "Uh, morning!" "Señorita tutuloy na daw sila at baka abotan ng traffic sa daan." Tumango ako dito at hinarap ang mga bisita.

Sexily's POV 'We are now arrived in the Philippines' Agad naman na nagsitayuan ang mga kapwa ko pasahero mula sa ibang bansa at kinuha ang kanilang bahage, at isa-isang lumabas. Nagpahuli ako dahil ayaw kong sumabay sa kanila at makipagsiksikan. Ng makalabas na ang lahat ay tyaka ako kumilos palabas, ng nasa labas na ako ay agad na bumungad sakin ang napaka-init ng sikat ng araw. "Welcome Back to the place where you abandon your children and your love, Sexily." mahinang wika ko at tyaka bumaba sa hagdan.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Nakangisi naman itong tumango. "May balat ka yata eh. Hindi ko alam kung bakit puro nalang kamalasan ang nangyayari sa akin ngayung kasama kita! First time kong na-stranded ng ganito sa kakaparoon at parito ko ng Manila alam mo ba iyun?" bigkas niya na sa tono ng kanyang boses ako pa yata ang sinisisi.

Hindi puwedeng mangyari ‘to. As the music played, more people came out from behind the trees and stalls – some carrying candles, some holding signs with messages written in Tagalog: “Yna, mahal ka kita!”, “Ikaw lang ang para sa akin! Tanggapin mo pa ba ako sa buhay mo?!” Yna felt her legs getting weak, tears streaming down her face as she realized what was happening.

kinuha ko na ang gamit ko at lumabas na ng bahay *** Sumakay ako ng tricycle kanina papunta sa terminal para maka biyahe papuntang San Andres. Ang San Andres ang tawag sa bayan saamin. ***** "Kuya pa abot po..bayad ko".abot ko ng bayad,kay kuyang nasa unahan ko "San Andres..San Andres".sigaw ng kondoktor ng jeep na sinasakyan ko "Manong dito ho..bababa na ho ako". Sabi ko Tumigil naman ang sinakyan kong jeep kaya bumaba na ako. Nang makababa na ako nagpakawala muna ako ng mahabang buntong hininga at nagsimulang maglakad para makapaghanap ng trabaho

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

I can’t even find a taxi, paano ko ‘yon masusundo? Dali-dali kong tinawagan si bulaklak pagkatapos kong pinahiran ang basa kong kamay. “Iza?” Tanong niya. “Bulaklak, na stranded ako.” Deretso saad ko. “Ha? Bakit ka nastranded? Teka ang lakas ng ulan, ayos ka lang ba diyan?”

Saktong dadaan siya sa kinaroroonan kong pintuan kaya hinarangan ko siya. “Sinong pupuntahan mo?" matabang kong tanong. Agad niya akong kinunutan ng noo, saglit na tinitigan, bago sandaling nag-iwas ng tingin. "Si Ika… lumabas at baka na-stranded. Kung may itatanong ka pa, mas mabuting tumulong ka na rin sa paghahanap sa kaniya,” anito at mabilis na akong nilagpasan.

Stranger. --- Isang araw parang ako lang ang mahalaga. --- Kinabukasan parang wala lang ako. --- At ang pinakamasakit? --- Hindi ko man lang alam kung ano ba talaga kami. O ano ba talaga ang buo niyang pangalan. Basta ang narinig ko lang Drake. --- Habang naglalakad ako malapit sa main building ng resort, napansin kong medyo tahimik ang paligid.