Monologue Tagalog Script Novels & Stories

Hindi ako si Liwanag. Napangiti siya at umiling. "Kahit itong bagong ikaw, nakahahanga ka pa rin," aniya. "Hindi ko naman nakilala si Liwanag. Si Mon ang nakilala ko. Kahit alam mong ikapapahamak mo, sumusugod ka pa rin, makatulong lamang. Minsan hinihiling ko na lamang na sana'y maging makasarili ka na lamang upang hindi ka malagay sa alanganin. Ngunit dahil sa taglay mong katangian kaya hinahangaan ka ng mga tao." He looked at me. "Alam kong matapang ka, Mon... ngunit duwag ako. Natatakot akong bigla ka na lamang mawala."

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

Ang gabing dumurog nang pino sa kaniyang puso. Monica smiled bitterly, she was overwhelmed by her own realization that she almost choked herself to death! "Oh my God! Akala ko pa naman ako ang sinusundan ni 'the one'. Anyway, ang ganda ng pangalan ni 'the one'. Trojan?! Medyo familiar sa brand ng ano. . . 'yong pleasure pack!" Makahulugang sabi ni Sena. Humagikgik pa ang bruha at namula ang pisngi.

Napahinto siya nang bigla akong magsalita. "Because I still love you!" Kita ko ang gulat sa mga mata niya nang sabihin ko 'yon sa kaniya at kahit ako ay nagulat dahil hindi ko alam na lalabas 'yon sa bibig ko. Sandali akong napahinto at humugot nang malalim na hininga bago magpatuloy.

at tanggapin mona na may bago kanang daddy ngayon at step brother "step brother? wag na kayong umasa na maging close kami nun. agad naman nitong kinalabog ang pinto ng kwarto at dala dala ang isang maleta na puno ng mga damit at gamit. "paglabas namen ng gate isang limousine ang nakaparada at alam ko namang na ito nayung sundo namen mula sa mayaman na step dad ko. agad niya namang pinagbuksan ng pinto si mommy. at bubuksan ko nasa yung pinto ng bigla nito akong hinarang. "ako napo ma'am. saad nito "ako na, kaya ko naman. saad ko na para bang nakikipag agawan pako sa lalaking to. e driver lang naman

magiliw niyang sambit sa akin saka itinutok ang camera sa aking direksiyon. “Ma, kalma ka lang. Huwag po kayong mag-aalala. May inuwi po akong karne ng manok mula sa birthday na dinaluhan ko. ‘Di ba 'yon naman po ang inutos niyo sa akin? Pupunta sa birthday ni Aling Bebang para mag-uwi ng karne? Heto na po 'yon, 'Ma!” pag-arte ko saka ipinakita sa camera ang hawak kong supot ng karne ng manok. Muli niyang ni-pause ang recorder at saka masayang nagtata-talon. Tae, mukha akong ewan sa script ko.

He look relaxed. "A little. Impromptu speech is boring, kung debate ito ay kakabahan siguro ako dahil mas may thrill." Wow, akala ko ay englishero lang siya but wait, did he just call the impromptu speech boring? Hindi na ako sumagot pa at ganoon din siya. That became my queue as the end of the conversation, so I came back in reviewing my notes habang siya ay nakapikit ang mata ngunit alam kong hindi naman tulog dahil gumagalaw ang isa niyang kamay at bahagyang tumatambol sa lamesa ng upuan.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Sa huling pagkakataon humingi ako tawad sa aking sarili at niyakap ko ito ng mahigpit. "I'm sorry Monique, pero hindi ko na talaga kaya. Nalulunod na ako sa sakit at hindi ko na alam paano makaahon." humagulhol ako habang yakap ang sarili. "P-patawarin mo ako, h-hanggang dito nalang kita kayang ipaglaban...p-patawad...p-patawad. Sana balang araw mapatawad mo ako, Monique..." Muli kong pinikit ang aking mga mata at tuluyan na akong nagpalamon sa tubig.

Impatient kong tanong. "Lasong na kami pareho nang marinig ko ito kay Andres. Sabi niya 'mamaya, magmumulto nanaman 'yon'. Tapos bigla nalang siyang umiyak na parang bata. Ang gulat ko. Tinanong ko siya, 'sinong magmumulto, pre?' tas pinandilatan niya ako ng mata. Umiling ng sunod-sunod tas sabi wala daw siyang sinabing gano'n."