Kong Skull Island Fanfiction

He is drunk on love. Drunk on her. Drunk on Margarita. ************************** Walong taong pilit kinakalimutan ni Margarita ang isang mainit na gabing pinagsaluhan nila ni Atty. Cohen Delgado ngunit hindi niya inaasahang magkikita silang muli. At kahit anong gawin niyang iwas sa lalaki, daig naman pa naman nito ang kabuteng sumusulpot kong nassan siya, ang malala ito pa ang naging bagong boss niya. Pilit niyang itinatanggi ang nakaraan ngunit pilit naman iyong pinapaalala ng lalaki. Hanggang kailan niya iiwasan ang abogadong wagas kung makabakod kahit hindi naman sila? Bakit ba kinukulit pa rin siya nito kahit alam naman niyang hindi na sila pwede? Kaya nga ba niyang umiwas sa tuksong dala nito?Anong sekreto nga ba ang pinaka-iingatan niyang ayaw niyang mabunyag nito?

Nag-umpisa ang lahat nang magkaroon ng contract marriage si Amanda at Jayden. Kontrata na babago sa buhay ni Amanda. Ngunit sa kasabay ng pagbabagong ito ay ang pagbabago din ng damdamin niya para sa binata. Malinaw ang naging usapan nila, ito ay hanggang kontrata lamang ang mayroon sila. Ngunit naging mapusok silang dalawa, nagpalunod sila sa tawag ng laman. Kaya nang bumalik ang babaeng minamahal nito nakalimutan niya ang tungkol kay Amanda. Paano kong sa paglipas ng mga taon ay muling bumalik si Jayden sa buhay nila ng anak? Muli ba silang magtatago at lalayo o haharapin nila ang taong ilang taon niyang tinaguan ng anak?

Desperate times calls for desperate measures. Kaya naman nang malaman ni Amelie ang planong pakikipag-live in ni Tristan sa iba ay plinano niyang pikutin ito. ------- "You planned it!" nagulat siya at napatingin sa pinto. Naroroon si Tristan at galit na galit na nakatingin sa kanya. Mabilis siyang napatayo at takot na napaatras ng galit na lumapit ito sa kanya. Agad na pinisil nito ang panga niya. "Magpapakasal ako sa 'yo pero sisiguraduhin kong pagsisisihan mo ang araw na naisipan mo akong idamay ako sa kagagahan mo!" Nagngangalit ang panga nito at nanlilisik ang mga mata. Kahit takot at nasasaktan hindi niya maiwasang sumaya. Magpapakasal ito sa kanya! Well, magsasama sila sa impiyerno, till death to their part.

From the beginning, it was clear what Avara Latimer's fate would be. Since her birth, every aspect of her life has been planned with precision. Avara's life was one of pure indulgence, with the villagers showering her with the best of everything to ensure the god's favor. However, there was an ulterior motive behind the gifts, and it wasn't given out of kindness. Her island home thrived with life, and to ensure its continuous abundance, she was chosen as a bridal sacrifice for the malevolent dragon god, Kagran, who lived up the mountains. But with rations running low and some of the villagers growing more resentful of her privileges, she knew it was only a matter of time before she would have to leave the village. And just as she had feared, her worst nightmare became a reality. On a cold winter's night they come and take her from her home, leaving her to brave the unforgiving mountains alone - a whole year before the sacrifice was planned.

In one minute her life changed. Hindi alam ni Lyra kong anong gagawin lalo na't pakiramdam niya ay trinaydor siya ng kanyang kaibigan. That night is her forever nightmare lalo na't nagbunga ito. Hindi niya alam kong anong maramdaman niya nong nalaman niyang buntis siya at hindi niya rin alam kung matatanggap niya ba ito o hindi. Nasasaktan ng sobra si Lyra dahil pakiramdam niya at pinaglaruan siya ng tadhana lalo na't kailangan niyang magpakasal sa lalaking nakabuntis sakanya. Hindi pa siya handa sa mga responsibilidad pero pinilit niyang maging handa. Siya rin ang sinisisi ng CEO na magiging asawa niya. Kinasal na sila pero panay pang babae ng kanyang asawa. nagdala siya ng babae sa bahay nila at harap harapang naghalikan umalis lang siya kasi hindi niya kayang tingnan ang ginawa ng kanyang asawa. Umabot ng limang buwan mas lalong lumala ang pambabae ng kanyang asawa kaya hindi siya nakatiis umalis siya at pumunta sa matanda na siyang nagsabi dapat magpakasal sila ng lalaking yun. Sinabi niya ang pinagagawa ng lalaki. Nandun lang siya sa bahay ng matanda at hindi hinayaan ang lalaki na makalapit kay Lyra kahit nong nanganak ito. Sa kabila ng sakit na narasan niya, ang araw na pinanganak niya ang kanyang anak ay isa sa mga masasayang araw sa buhay niya. Nong makita niya anak niya naging malakas siya at hinding hindi na hahayaan ang sariling masaktan sa mga taong nakapaligid sakanya. Sinuyo siya ng kanyang asawa hanggang sa lumambot siya at nagsimula siyang makagusto sa lalaki hanggang sa natibag ng lalaki ang pader na tinayo niya para sakanila ng anak niya.. pero nangako ang asawa niyang sabay nilang haharapin ang sakit at hirap na pagdadaanan nila kasama ang anak.

"Cleonne Marie Deigmen, do you accept Ashton Kleid Ditfreid as your lawful husband?" tanong ng pari habang nakatingin sa akin. Nakabibinging katahimikan ang umalingawngaw sa loob ng simbahan. Tila ba lahat sila ay takot na magsalita dahil alam nilang masama ang kahihinatnan niyon kung sakali. "I-I do..." garalgal ang boses ko na sumagot. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko habang nakatayo sa harap ng altar. Buong buhay ko, wala akong ibang pinangarap kundi magandang buhay para sa pamilya ko, at mahanap ang lalaking pakakasalan ko balang araw. Iyong lalaking makatatabi ko sa altar sa at kasama kong susumpa sa harap ng maykapal. Pero hindi ko akalaing ang araw ng kasal ko, ang siya ring magiging pinaka-masalimuot na araw sa buhay ko.... "I now pronounce you, husband and wife. Mr. Ditfreid, you may now kiss your bride." Ang panginginig ng buong katawan ko ay mas lalo pang nadagdagan nang sabihin iyon ng pari. Unti-unti ay humarap ako kay Ashton na seryosong nakatingin sa akin. Iniangat niya ang veil mula sa ulo ko at doon ko nakita ang mga mata niya. Hindi pagmamahal ang nakikita ko sa mga iyon, ang tanging nakikita ko lamang ay galit, poot, at paghihiganti. "You are mine now, Cleonne. At ito ang tatandaan mo, habang nabubuhay ako, hinding-hindi mo mararanasan ang salitang kaligayahan." bulong niya sa akin bago niya tuluyang ilapat ang labi niya sa mga labi ko. Magmula nang araw na iyon, alam kong ang buhay ko ay hindi na sa akin. Dahil magmula nang araw na iyon ay nakatali na ako sa lalaking hindi ko naman mahal, sa lalaking walang ibang gustong gawin kundi ang makapaghiganti sa akin, at iyon ay walang iba kundi si Ashton Kleid Ditfreid.

"Baby... please don't do this to me! We can fix it! Just please! please don't do this" I beg to him while his packing his things. "I'm sorry Sandra... but I can't.  I can't spend my life to you anymore. Don't make this hard to us, just let me go." He said without any expression to his face. " A-are you leaving me because she's back? Are you  going to throw everything we've been through,  for the fast four years of our marriage? Just b-because.... just because your first love came back? You're throwing me out because of her? " Pagtatanong ko sa mahinahong boses at habang pinapatatag ang sarili ko na 'wag mag- breakdown sa sagot na maririrnig ko mula sakaniya. Tumigil siya sa pag-iimpake at tumingin sa akin ng deretso na halos ikatumba ko. "Yes. Everyone said she's already dead, everyone lied to me. Everyone fool me! I wouldn't marry you if i just known she's still alive. I'm sorry... Sandra I hope you understand." Saad niya. Hindi ko man lang siya nakitaan ng pagsisisi o kahit awa man lang para sa akin para sa nagawa niya. Tang*na! ginawa niya akong rebound. Natawa ako sa mga sinabi niya, puno ng galit at sakit akong tumitig sa kniya at mapait na ngumiti. "So all this time I am just your rebound? all this time pinaniwala mo akong mahal mo ako ! Pinaniwalaan ko lahat ng mga sinabi mo, pinakita at pinaramdam mo, pati mga pangako mong hindi naman pala para talaga sakin! "Wala kang puso Jiro, hindi ka makatao... Pinag-sisisihan kong nakilala kita at nagtiwala ako sa'yo... at lalong pinag-sisisihan kong ikaw pa ang minahal ko."     Saad ko na punong-puno ng galit ngunit sa mahinahong boses at walang emosyong mga matang nakatitig sa kaniya.

NAPAPIKIT ako dahil sa ibat-ibang klase at kulay ng ilaw na tumatama sa mukha ko.Isabay rin ang pinagsamang ingay ng mga tao at lakas ng tugtog..This is not my first time being here, I have a friends who love bars and parties and I already used to this, infact this is my leisure. "Klare? Nandito na sila" bulong saakin ni Carlo.pinsan ko..Alam niya ang plano ko at kahit nag-aalangan ay wala na siyang nagawa para pigilan ako....I can't let my family down.Not this time "Ano ng gagawin natin?" aniya "J-just stick to the plan Carl" napailang siya. Alam kong hindi siya sangayon sa gagawin ko..pero gaya nga ng sinabi ko, wala ng mababago..I made my decision BINALIK ko ang atensyon sa lalaking nakasandal sa sandalan ng sofa habang tahimik na pinapanood ang mga taong nagsasayaw sa malawak na dance floor.. Siguro ay kagagaling lang nila sa opisina base na rin sa nakikita kong mga suot nila..Isang puting polo ang suot niya na nakatupi hanggang siko, Sa klase ng tindig at pagkakaupo niya ay masasabing hindi siya basta-bastang tao..He look powerful with that simple aura..Hindi nakapagtatakang kaya niyang maisalba ang kompanya o kabuhayan ng kahit sino Nawala lang ang atensyon ko sa lalaki ng makita si Carlos na nasa mesa na nila..Nakipagkamay sa kanya ang mga lalaki.Nakikita ko ring tila naguusap sila pero hindi ko naririnig,tanging pagbuka lang ng bibig nila ang nakikita ko..They both know each other,Hindi man ganoon kalapit pero magkakilala sila dahil nasa iisang linya lang sila.Bussines Palihim na tumango ako kay Carlos ng bumaling siya saakin...Tumayo siya, sinundan ko ng tingin..Mula sa bar counter hanggang sa makabalik ulit siya sa grupo ng mga lalaki 'tulad ng plano'

WARNING: MATURED CONTENT "Every time you flinch when I get close, it burns me up inside. I’ll prove to you that whatever monster I was before… I’m nothing but yours now." — At twenty-four, Hera was a licensed agriculturist serving her hometown. She walked through life alone, yet found anchor in her father—the provincial governor—even as she remained his secret child. Her world was stitched together by nothing more than trees, earth, and the creatures that roamed the land. Then came the murder that shattered her peaceful existence. She watched in horror as a masked figure committed a brutal killing just steps from her home. The assassin turned to silence her next, but Hera struck first: one desperate swing of her shovel to his skull left him bloodied and still, lost to unconsciousness. Convinced she would be thrown in prison for what she’d done, she called her father. It was in that moment she learned the truth—the man she’d felled was no ordinary stranger. He was a dangerous mafia member. She had fought the mafia. And worse: he would not wake anytime soon. He had slipped into a coma. To escape the wrath of those who would hunt for him, Hera followed her governor-father’s stern command: “Hide him. Keep him alive. Never ask why.” He became her darkest secret—but secrets do not stay hidden forever. A year later, the man opened his eyes with no trace of his past. Fearing he would kill her the moment his memories returned, Hera spun a perilous lie: “I am your wife.” As days bled into months, he craved the warmth of her touch, while she prayed his mind would never piece together what was lost.

On the day that was supposed to be my wedding—the bride wasn’t me. The ceremony I’d waited for five years for turned into a joke when Valentina, my sister, walked down the marble aisle in a white wedding dress. Her arm was linked with Luca’s — the man who was supposed to be waiting for me at the altar. “I’m sorry, Bianca,” she said softly. “But you are no longer the bride today.” Then she touched her stomach, eyes gleaming with triumph. “I’m pregnant with Don Romano’s child.” Her words detonated inside my skull, and the whole world went silent. As if afraid I wouldn’t believe her, she lifted something glossy up towards the light. A black-and-white ultrasound image. It read clearly: Gestational age — 12 weeks. My eyes burned, tears stinging as I turned to Luca, desperately searching for anything—a denial, an explanation, regret. Instead, he only sighed, weary and resigned. “Bianca, I’m sorry.” he said helplessly. “Valentina doesn’t have much time left. This wedding… it was her last wish.” “I’ll make it up to you,” he added. “We can have another wedding later.” My father, Moretti, stood behind him, wearing the same stern expression he’d worn my entire life. I have never seen him smile at me, not even once. “Bianca,” he said sharply, “Your sister is dying. Let her have this.” My brother nodded without saying a single word, as if that was enough to be a solid answer. All my life, they had chosen her—her tears, her whims, her needs—over mine. Today was no different. Something inside me quietly cracked. Fine. If no one in this family cares about me, I’ll leave.