Left In Bisaya Novels & Stories

Hyacinth A/N: Bicol Language used, Tagalog translation provided Argus and I took a chopper ride para makauwi sa kanilang probinsiya sa Albay. Fiesta daw doon sa Legazpi City at ang tawag daw doon ay ang Magayon Festival.

Then she rolled her eyes on him, too. "Giatay nimo Chiara! Siya na gyud ang para nimo Kuys. Mao na jud na ang mopitol nimo. Good luck na lang daan!" [Liverspread, Chiara! Joke! (I don't know what's giatay in tagalog. That's bisaya expression. Only bisaya can relate. But I think it's like, what the hell, Chiara!) Siya na talaga ang para sayo Kuys. She's the one who can tame you. Good luck in advance!"

sabi ni Kuya Phillip. “Congrats, bayaw!” sabi naman ni Kuya Hunter. “Mommy? What is bayaw?” tanong ni JJ kaya biglang humalakhak ang mga magulang at kuya ko. “Bayaw, is the tagalog word for brother-in-law.” paliwanag ko kay JJ. “Yan ang sinasabi ko! Konti lang ang alam ni JJ na tagalog words.” sabi ni James. “Baka mas marami pang alam na bisayan words yan dahil kina yaya at inday!”

Ysla Lunes, pagkagaling sa Batangas, agad akong nagtungo sa mansyon ng mga Dela Peña. Ang tahanan ng pamilya ng aking tiyuhin. Isang lugar na dati kong itinuring na kanlungan, pero ngayo’y naging pugad ng mga traydor.

Pagkatapos sa cutoure ay nagsiuwin na ang iba nilang mga kaibigan dahil may kanya-kanya pa itong mga negosyo na aasikahuhin. "Bro I didnt know na meron ka na palang resort dito sa Batangas?" Namanghang wika ni Inigo habang nililbot ang mata sa paligid.. "This is so beautiful, para lang ako nasa ibang bansa, parang gusto ko na din dito." Wika nito. White sand din kasi ang lugar, pwede nga pambato iyon sa Boracay sa Aklan.

Isla Moretti POV Ang sikat ng araw sa Batangas ay iba kaysa sa Maynila. Mas mainit pero hindi malagkit sa balat, at ang hangin ay amoy tuyong dahon at asin dahil malapit lang kami sa dagat. Nakatayo ako sa beranda ng maliit na rest house na pagmamay-ari ng mga magulang ni Kalix. Hindi ito mansyon; isa lang itong simpleng bungalow na gawa sa bato at kahoy, napapalibutan ng mga puno ng niyog at may malawak na garden na diretso na sa pampang.

“Maging maogma kamo sa pag-istar nindo digdi.” Sabi ko diba nanirahan na kami dito sa Albay. Kaya naman kahit paano naiintindihan ko ang local dialect dito. Madali lang naman, hindi naman kasi Visaya ang accent nila… Ang tawag doon sa hinihila na mukhang slide ni Santa Claus ng kalabaw, “pababa” yun daw ang panghakot ng mga niyog kapag tag ani na.

Mas malapit talaga ang loob ko sa mga kamag-anak namin kay papa kaysa kay mama dahil tuwing bakasyon ay palagi akong dumidiretso rito sa Batangas habang si ate Lhayzel naman ay doon sa kabila sa mother side which is sa Palawan. Masaya kaming kumain ng tanghalian dahil lahat sila ay may mga kaniya kaniyang nais ikuwento sa akin dahil maraming taon na ang lumipas at marami na rin akong nalampasang mga masasayang pagkakataon dito sa Batangas.

“Kung maka-PDA, wagas.” Lihim na naghihimutok ang kanyang puso. Hindi naman alam ni Mikaela ang tungkol sa kanila ni Chad. At kung sakaling alam nito, eh, ano naman? “Nagbagutbot na pod ka diha, Nessa.” “Wala, Andoy, naulit lang ko. Kuwang man gud ning atong mga tanom diria.” Sa loob ng maraming taong paninirahan sa Mindanao, matatas na siya sa pagsasalita ng Bisaya. Hindi nga siya mapagkamalang tagalog kapag gamit niya ang dialect.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.