Chaotic Nights Chapter 1 Novels & Stories

Ngiting sabi nito bago nawala sa kan'yang paningin Nang makabawi mula sa pagkaka-gulat nang ngitian siya nito ay nahilot niya nalang ang sentido. “Heck...” END OF CHAPTER 12

“Miro! Gumising ka na, may pasok ka pa.“ malakas kong sigaw sa kaniya. Tulog-mantika rin kasi ang isang ito at kailangang lagi pang sigawan para bumangon. Nakita ko namang hindi pa siya umiibo. Aba! “ALMIRO CREIVEN! Tanghali na, bumangon ka na riyan!“ padarag na sigaw ni Mama. Nakita ko namang napalikwas siya ng bangon. Lagot kang bata ka! Mwehehehe “S-Saglit lang po Ma, maghihilamos lang po,“ wika niya habang dali-daling tinatakbo ang banyo upang maghilamos at magmumog. Kainis! Kung hindi pa sinabihan ni Mama na bumangon ay baka alas siyete na ay nakahilata pa rin siya.

Alam niya na kanina pa ito na may pagnanasa sa kanya, kaya agad niyang pinulupot ang mga braso sa leeg ng Asawa. “ This is our night, Honey. Let's just enjoy the night, hanggang sa mapagud tayo, ” aniya na may panunukso sa tono nito. Kyro immediately lifted her to the bed. Their bodies collided, as they shared each other's heat. They don't care about their surroundings, even though the rain poured so heavily. They want to spend the night without any worries, no thoughts about others, just them. He does the work, he slides his hand down to her core, as he feels the wetness of her fold. She grunt. She pants. She whines, when she feels it is coming.

Ako ang may balak ditong paibigin siya, hindi dapat ako ang unang nahuhulog dito! Umuwi ako sa condo na mabigat ang loob. Nagluto at kumain. Tinapos ko na rin ang ibang dapat ayusin bago natulog. Kinabukasan ay maaga ulit akong gumising para maghanda sa pagpasok sa trabaho. Hindi na gano’n kalayo ang mansyon ni Damon sa condo kaya naman wala pang 30 minutes ay nakarating na agad ako roon. Binati ako ng guard at ibang kasambahay na nasa gate. Pumasok ako at dumiretso na sa kuwarto niya. Tulog pa siya nang abutan ko. Ginising ko na siya pero mukhang puyat at pagod pa siya umungol at nagbago lang ng puwesto kaya iniwan ko muna siya saglit para bumaba dahil maaga pa naman din.

### **Chapter 25: Jarren’s Confession** **Jarren’s Perspective** The night was cool, and the stars twinkled brightly above the city. I stood on the balcony of my penthouse, leaning against the railing, trying to calm the storm of emotions swirling inside me. Tonight was the night I had to confront the feelings I had kept hidden for too long. Keisha was on her way, and my heart raced at the thought of finally confessing my feelings to her.

- Talliah Jae's POV. Nagising ako ng walang katabi, pag tingin ko sa orasan ay mag 10pm na. Ibinalot ko ang sarili sa comforter at tumayo upang hanapin si Ice ngunit nalibot ko na ang buong kuwarto ay wala sya, napalingon ako sa counter ng maliit na kitchen, May pasta and juice na nakatakip at may nakadikit na notes. Ilang oras na kaya siyang nagpapahangin sa labas?

The knocking came again, slower and heavier this time, and I could hear the chain snapping with a sharp sound that cut through the night. The century was due, and there was no turning back now. — End of Chapter 11 —

Chapter 5 Note: Before we proceed gusto ko lang po kayong bigyan ng warning na ang chapter na ito ay nagtataglay ng hindi nga kaaya-ayang pangyayari. Kaya kung ikaw ay sensitibo sa mga ganito, maaari mo pong laktawan ang chapter na ito at magpatuloy na lamang sa pagbabasa sa susunod pang chapter. Pero kung ikaw naman ay interesado sa mga ganitong bagay, libre lang pong magbasa at matuto. Elara POV

CHAPTER 28 (PART 1) Chelary woke up feeling groggy. There is something in her that feels weird but cannot point out. Unang bumungad sa kanya ay ang kulay asul na kalangitan. Tunog ng alon ang naririnig niyang sumasalpok sa kung saan. Napabalikwas siya. Her surroundings were telling her that she was inside the cabin of a Yacht. The seagulls were making noise outside.

Chyrll. °°°Enidet ko po ang chapter 89. Mababasa niyo po don sa huli, kung bakit nagising si Chyrll sa isang madilim na silid. Salamat.°°° Nagising ako sa isang lugar na madilim. Nilibot ko ang aking paningin sa paligid, wala akong maaninag na kahit anong liwanag, kahit na maliit o anino manlang. Ipinikit kong muli ang aking mga mata at nanalangin na sana ay panaginip lang ang lahat ng ito, at sana sa pagmulat muli ng aking mga mata ay mukha na ng mga anak ko ang makita ko.