Liham Para Sa Ama Novels & Stories

"Ma, parang ayokong gawin. Natatakot ako." "Saan? Kanino? Sus! Ito namang batang 'to. Hindi ka ba naaawa sa mga kapatid mo? Tingnan mo nga, ang papayat na tapos hindi pa nakapag-aral. Kapag nabenta natin 'yung korona ng Mahal Na Birhen, makakaraos na tayo sa hirap." Nakangiti si Mama Linda habang kinakausap si Minggay. Na-i-imagine na kasi nito ang magiging buhay nila kung sakaling marami na silang pera. Hindi agad maka-kibo si Minggay. Parang ang dami biglang naglaro sa isip niya. "Bakit ako, Ma? Puwedeng iba na lang?"

Dama ko ang init ng hininga niya at paghingal. "Liam" mahina kong sambit Lumayo siya sa akin at naglakad papasok sa banyo. Naiwan akong tulala at nakasandal habang nakatingin sa pinto ng banyong nagsara. Nagpahinga lang ako saglit, habang si Liam ay ipinatawag ng Ama niya upang kausapin. ********* THIRD POV PUMASOK si Liam sa opisina ng Ama niya. Nakaupo sa wheelchair ang ama niyang si Edison at may binabasa.

Elara Matapos bumalik ang lakas ko ay nagpasama ako kay Liam para bisitahin ang puntod ng mga magulang ko. Muli, hindi ko napigilan ang mapahagulgol sa harap ng kanilang puntod. Ang sakit at bigat sa dibdib na wala na sila. Parang ngayon pa lang masyadong nagsi-sink in sa isip ko na wala na talaga sila. Na kahit kailan ay hindi ko na sila makikitang buhay at mayayakap ng mahigpit.

“Minsan, ang pinakamadilim na pagkabulag… ay ang pagkabulag sa pag-ibig.” Si Lorie Philip, ang nag-iisang tagapagmana ng Philip Empire, ay nawala ang lahat sa isang iglap. Isang aksidente ang kumitil sa buhay ng kanyang mga magulang at nagdulot ng kanyang pagkabulag — iniwan siyang mag-isa, mahina, at umaasa lamang sa lalaking akala niya’y kanyang sandigan: si Jason Curry, ang asawa niyang ipinagkasundo sa kanya mula pagkabata. Ngunit ang pag-ibig na inakala niyang totoo, ay isa palang malupit na panlilinlang. Habang siya’y nabubuhay sa dilim, ginamit siya ni Jason upang makuha ang lahat ng ari-arian ng Philip family, habang palihim na nilalapastangan ang kanilang kasal kasama ang se

“Left foot forward. Hands up. Pero remember, this is not for fighting. This is for safety. Para sa pagtatanggol lang sa sarili kung kinakailangan.” Si Liana, nakasandal sa pinto, hawak ang baso ng tubig. Pinapanood niya ang mag-ama habang naglalaro at nagtatawanan. At sa pagitan, may maliit na bahagi ng puso ni Liana na naghe-heal. “Ma,” tawag ni Riley. “Tingnan mo po! Kaya ko!” Tumawa si Liana. “Okay na. Baka mabuwal ka.”

damn i am so excited. I can't wait to taste all of her again. I have never thought that she would love me too. Hindi ko akalaing mamahalin pala ako ng kaisa isang babaeng bumihag sa puso at isip ko. Now that we are having our own family pakiramdam ko ako na ang pinakamaswerteng nilalang sa mundo. damn! I am so whipped with this woman and i won't regret it.

Lahat nagbago tatlong summer na ang nakakalipas. Umuwi sina Mom at Dad sa ancestral home habang kami ni Ian ay naiwan dahil may pasok. Ilang araw ang lumipas, bumalik si Dad dala ang dalawang balitang dumurog sa puso ko. Una, naaksidente si Mom sa ancestral home. Hindi niya kinaya—pumanaw siya. Pangalawa, bago pa man siya mamatay, nag-ampon daw sila ni Dad ng anak ng isang matalik na kaibigan—si Wendy.

Sana ay nagpagamot ito e di sana ay buhay pa sana ito. Magkahalong saya at lungkot ang nararamdaman niya ng mga oras na iyon dahil pakiramdam niya, ang kulang sa buhay niya ay nasagot na ngunit nalungkot din siya na hindi na niya ito nakita man lang kahit na isang beses lang. Ngunit ang mahalaga ay nakilala na niya ang kanyang tunay na ama. “Hija, ang pangalan ng iyon ama ay Vic Marasigan.” sabi nito sa kaniya na ikinalingon niya rito.

Pero sa loob-loob ko, pakiramdam ko ay mas lalo lang akong nagiging mahina dahil unt-unti na naman akong umaasa sa proteksyon niya. *Iris, huwag kang magpapadala sa riyan. Tandaan mo, kaya ka lang niya pinoprotektahan ngayon dahil nalaman niyang may anak kayo. Paano kung bukas-makalawa ay marealize niya na hindi ka naman talaga niya mahal bilang ikaw, kundi bilang ina lang ng anak niya?*

CELESTE "Law or leave, Celeste?" I forced a smile before turning my head towards the direction of my friends. Nakatingin sila sa akin at tila nagtataka sa kung ano mang pinag-uusapan namin ni Mommy. Muli akong nag-iwas ng tingin sa kanila. I didn't expect that I'll hear those words even after two months since I last heard it. Ganoon pa rin ang epekto. Nakakatakot.