Liham Para Sa Sarili Mga Nobela at Kwento

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

tanong niya sa kanyang sarili at napahilamos na lang gamit ang kanyang mga palad. “Hindi, huwag mong paasahin ang sarili mo dahil napaka-imposibleng mangyari iyon.” sabi niya at umiling-iling. Tama, dapat niyang tanggalin iyon sa isip niya. Sa huli ay pumikit na lang siya at marahil sa matinding pagod ay agad siyang nakatulog pagpikit niya. ~~~

"Niloloko mo ba ako? Akala ko ba dinala mo ako dito para magpakita ng importanteng bagay? Paano ito mahalaga? Paano ang pagkakaroon ng kasiyahan kasama ka, mas mahalaga kaysa sa paggastos ng aking oras upang mahanap ang aking sarili at bumalik sa New Jersey?" Galit na galit ako kay Liam ngayon. Napaka selfish niya. “Kahit kailan, sarili mo lang ang iniisip mo. Napaka selfish mo.” I blurted in a hush tone na puno ng galit. Hindi ako natutuwa sa pagiging makasarili ni Liam. Bakit kailangan nating dalawa na magkasama ngayong marami akong problema?

masyado niya lang bang sinasarili ang lahat? “Huwag mong sarilihin lahat ng problema mo. Hindi masamang humingi ka ng tulong sa iba kapag nahihirapan ka na. Ilabas mo lahat ng galit at sama ng loob mo, hindi masamang umiyak ka minsan dahil sa paraan na yun mas magiging magaan ang loob mo. Lumabas ka, it’s okay if you’re alone. Maganda rin po ang lumabas ka kahit mag-isa ka lang dahil mas makakapag-isip ka ng maayos.” Dagdag pa ni Selene.

Tinitignan ang bawat detalye ng mukha niya. Habang nakatitig sa mata niyang mapungay ay parang nararamdaman ko na ring nandito lang siya sa harap ko. “Siya ang dahilan Kleian, hindi mo lang kayang aminin sa sarili mo. Kasi takot ka rin para sa sarili mo na baka pag mahalin mo siya tuluyan mo ng mapabayaan ang sarili mo.” Nagulat ako nang biglang sumulpot si Bambam, nangunot naman ang noo ko dahil sa sinabi niya. Hindi ko alam ang nararamdaman ko pero nadadama ko ang sinasabi niya.

Ano ba ‘yan self, umayos ka nga! May parteng nainis ako sa sarili ko dahil sa kapalpakan. Pinag-aralan ko na rin naman ito ng mga ilang araw kaso kapag sa actual hindi maiwasan ang kabahan at magkami pero sana wala siya mapansin sa akin na kakaiba. "Hindi lang siguro makasabay ngayon kasi maraming iniisip." Pagsisinungaling ko na lang ulit.

Gusto ko nang ibabad ang sarili ko sa yelo dahil sa kahihiyan. “Ano ba kasing pinaggagawa mo kagabi, Lael? Gaga ka talaga. Nakakahiya. Wala na akong mukhang ihaharap nito.” Pagsesermon ko pa sa’king sarili na amimo’y nababaliw na.

"pang anim, Self-Compassion" Pinakahuli, pero pinakamahalaga sa lahat. "Kerry," sabi niya, "huwag mong kalimutan na maging mabait sa sarili mo. Huwag mong sisisihin ang sarili mo sa mga bagay na hindi mo kontrolado. Maglaan ng oras para sa sarili mo—mga bagay na nagpapasaya sa'yo, kahit gaano kaliit."

Parang mga tanga. Kinagabihan ay maaga kaming natapos kumain at natapos na rin si Shianna sa assignment niya kaya ngayon ay hawak niya ang phone para mag-selfie. May mga social media accounts naman kami pero siya ang active, siya ang palaging gumagamit din sa cellphone ni Tatay para roon. She's famous, though. Si Shiama naman ay kahit alam kong tapos na siya sa assignment niya, nagbabasa pa rin. At ako, naghahanap ako ng pwedeng maisuot para bukas. Ang sabi ni Liam sa text ay mag-suot ako ng dress, wala naman akong ibang dress kundi ang mga mumurahin na dress ko lang, katulad sa dalawa kong kapatid.

Hawak ang sariling dibdib ay pinagmasdan ni Liara ang muong mukha niya sa salamin. 'Bakit ako nasasaktan sa narinig ko eh iyon nan talaga ang pakay namin sa isa't isa hindi ba? Maghiganti yan lang ang isasaksak ko sa isip ko. Kailangan ko lamang si Aidan para makatakas sa mga problema ko at makapag higanti sa mga taong nanakit sa akin. YUN LANG AT WALA NG IBA PA!' Paalala ni Kiara sa sarili.