Liham Para Sa Sarili Novels & Stories

Pagkaharap ko ulit sa salamin to check myself ay napagtanto ko na—-'maganda ako," taas-noo ko na sabi sa sarili ko. Hindi pwede na ibang tao lang ang kayang pumuri sa akin dapat ako mismo ay dapat pinupuri din ang sarili ko kasi bago natin mahalin ang iba ay dapat mahalin muna ang sarili natin. Hays… Ito na naman ako dahil sa sinabi ni lola sa akin about sa paghahanap ng mapapangasawa. Nag-ooverthink na naman ako. Dahil ayokong masira ang gabi ko kaya ngumiti ulit ako habang tinitingnan ang sarili ko sa bilog na salamin na nasa kwarto ko. Nag missed call ulit ang bestfriend-enemy ko kaya kahit hindi ko sasagutin ay alam ko na ang gusto niyang sabihin at 'yon ang

"Pero hindi ko kailangan ng tagapagtanggol, Liam! Kaya ko ang sarili ko!" Bigla siyang lumapit sa akin, sapat na para maramdaman ko ang lamig ng kanyang presensya at ang init ng kanyang hininga. "Hindi mo ba naiintindihan? Sa mata ng mundo, iisang tao na lang tayo. Ang bawat sampal sa'yo ay sampal din sa akin. At hindi ko hahayaan na may sumampal sa akin, kahit sarili ko pang kadugo."

"lintik!umayos ka self!focus!focus self!" Humiga akong muli sa kama at itinaas ang kaliwang kamay ko,tiningnan kong muli ang singsing sa daliri ko.malawak akong ngumisi."nagsisimula ka palang self,pero may improvement na,kunti pa,lina.kunting tiis pa."pabulong kong sabi sa sarili ko.

tipid na ani ko. Para akong nauumay na hindi ko naiintindihan ang sarili ko. Palibhasa, ang dami kong iniisip. Pakiramdam ko nga, pati problema ng mundo ay okupado sa utak ko. Wala namang ganito dati, naramdaman ko lang ito pagkatapos ng birthday ko. Pagkatapos ng ganap sa amin ni Sir. “Magmula ngayon, sisingilin na kita. Sisingilin na kita nang hindi pera ang hihingin ko sayo.”

Wika n'yang may pagmamalaki sa sarili. "Hmmm, oo na sige na ikaw na!" Nakangiti nitong saad. "Alam mo bang ang laki tuloy ng pagsisisi ko na itinanggi ko s'ya noon? Wala s'yang kasalanan, bata lang s'ya na hindi ginustong malagay sa ganitong sitwasyon. Pero idinamay ko s'ya sa galit ko, now I realized how bullshit I am, ang laki ko pa lang gago? Alam mo bang nahihiya ako sa tuwing maiisip ko, nahihiya ako sa anak ko. Pero mas nahihiya ako para sa sarili ko. Dahil ngayon ko lang na-realized ang katangahan ko. Sana mas maaga ko pa s'yang nakilala, sana nakita ko ang una n'yang ngiti, ang tunog ng una s'yang tumawa at magsalita. Ang dami kong sinayang na sandali. Pinagsisisihan ko ang lahat nan

Umikot siya sa harapan ng salamin at pinagmasdan ang sarili. “Okay na kaya ito? Mukha na kaya akong tao?” Bulong niya sa sarili. Kinakabahan siya sa magiging lakad nila ngayong gabi. Hindi niya kasi alam kung paano makipag-socialize sa ibang tao. Hindi naman siguro mahalaga kung marunong ka ba o hindi. Basta makauwi nang hindi napapahiya ang sarili ay sapat na.

ELIHA "Self, kapag nahihirapan ka ngayon na gusto mo nang sumuko ay isipin mo na may bukas pa. Kapag nahirapan ka bukas ay isipin mo na may bukas pa rin. At kapag mas nahirapan ka bukas ay isipin mo ulit na may bukas pa. Hanggang sa kakaisip mo na bukas ka na lang sumuko ay magugulat ka na lang dahil nalagpasan mo ang bawat araw na gusto mong sumuko."

sabi ko, halos hindi ko na marinig ang sarili. Tumango siya. "Ang banda. Our music. Our voice. Hindi man sikat, hindi man marinig ng buong mundo...basta akin—amin." Tahimik akong tumango. At doon ko napagtanto, minsan ang mga taong pinakagusto nating iligtas... ay 'yung mga piniling malunod para sa sariling dahilan. At kahit masakit, minsan ang tanging magagawa mo na lang... ay hayaan silang sumisid.

Alam ko namang alam niya kung ano ang ibig kong sabihin. " May sarili kang prinsipyo meron din ako. Hangga't hindi mo nasasaktan ang sarili mo at wala kang naapektuhang ibang tao sa mga desisyong ginagawa mo, walang mali. Malaki ang tiwala ko sayo, basta ba self love at pangarap wag mo yang kakalimutan" Tumango ako sabay iwas ng tingin sa kaniya. " Kring" sambit ko

Iris PALAGI kong sinasabi sa sarili ko dati na isang araw may isang taong sisira sa akin kaya kailangan kong ihanda ang sarili ko dahil alam kong sobrang sakit nito. Palagi kong nilalayo ang sarili ko sa mga taong nasa paligid ko dahil mabilis akong masaktan. Akala nila, wala akong nararamdaman kapag naririnig ko ang mga mura at masasakit na salita nila ay nadudurog agad ako. Nasasaktan ng mas higit pa sa alam nila.