Novel & Cerita Liham Para Sa Sarili

“Alam mo ba kapag hindi yang naagapan pwede mong ika—” “Alam ko!” putol nito sa kanyang sinasabi. Bakas sa mukha nito ang pagkabalisa. “Wala ka namang pakialam na sakin kahit na ano na ang mangyari sa akin hindi ba? Kaya bakit pa ako mag-aalala sa sarili ko?” sabi nito na mukhang iiyak na. Napabuntung-hininga na lamang siya ng wala sa oras. “Pero dapat mong malaman na hindi mo dapat saktan ang sarili mo para lang puntahan kita, dahil hindi ito tama.” sabi niya.

“Alam mo, walang mas epektibo pa sa sariling karanasan.” Sobrang epektibo nga, kalahati ng konting tiwala niya sa sarili ay parang nawasak. Ang mas nakakatakot minsan, hindi yung malaman mong may mali sa ‘yo, kundi yung ma-realize mong wala ka talagang kakaiba. Kapag mas espesyal ang lahat ng tao sa paligid mo, hindi mo na alam kung saan ka lulugar.

sagot ko sabay pahid ng luha sa pisngi. "Wag mong tipirin ang sarili mo Langga, kumain ka kung anong gusto mong kainin. Isipin mo hindi gagana ang utak kung walang laman ang tiyan. Kaya kumain ka ng madami at wag mong pabayaan ang sarili."

Hindi makapaniwalang sabi ni Vivian. Well, wala sa mga iyon ang mahalaga kapag ang isa ay may self-righteousness! Ang kasikatan ni Tia ay kumalat. Mukhang kumikita siya sa loob lamang ng isang oras.

“Ito ay para sa ikabubuti ng pamilya. Hindi lang ito tungkol sa inyo, kundi sa pangalan at reputasyon na pinaghirapan namin.” Narinig iyon ni Liam at napailing. “At hindi ba mas importante kung paano kami magiging masaya sa aming mga sarili kaysa sa mga panlabas na inaasahan? Ayaw kong pumasok sa isang kasal na hindi ko pinili.”

Sa harap ng salamin ay kinausap ko ang aking sarili. "Don't fall for anyone again, Leah. Bata ka pa at marami pa ang pwede mong gawin sa buhay. I-enjoy mo lang muna ang sarili mo sa ngayon." Nilakasan ko ang pagsasabi at tsaka ko sinubukan na ngumiti. Kahit na parang patay na sanggol ang itsura ko dahil sa pagpipilit na paliwanagin ang aking mukha ay hindi kio pinansin.

Hindi naman siguro siya babalik, tama? Gusto kong kutusan ang sarili ko sa isip ko dahil natuto na akong mag-isip ng ganito—na alam kong hindi ko dapat iniisip. How can I think such a thing? bulong ko sa sarili. No, mali ito. I shouldn't be selfish, hindi naman ako ang dapat na nandito. Isa lang akong substitute bride na walang karapatang umangkin ng kahit ano.

“There's no good kapag inuna ko ang sarili ko. I don't want to be a selfish person Hiro. At kapag inuna ko ang sarili ko, parang pinatulan ko na din ang hamon sakin ng aking ama na magpakabulag sa nangyayari sa paligid. Then… being me as a selfish… you know what I want…” Hamon ko sa Secretarya ko na ikinangisi ko ng napayuko siya. Dahil ang gusto ko, maging masaya. Kasama na doon sa magpapasaya sa akin ang pwersahin si Zhia na mahalin ako kahit pinsan ko pa siya. So I can't be selfish. “So what was really your plan Master Luis? Meron lang tayong tatlong buwan.”

Hanggang ngaun wala paring tigil ang pagkirot ng puso ko. ILOVEHIM SO MUCH dahilan para hindi ko magawang mahalin ang sarili ko. Nakalimutan kong mahalin at magtira para sa sarili ko sa sobrang pag mamahal ko sa kanya. Hindi ko napansin ang mga tao sa paligid dahil sa kanya. Umagos ang luha, sunod sunod ito, gusto kong pigilan ngunit hindi ko magawa.

“Kahit na. Wala akong kataste-taste sa sarili ko oh. Nakakagulat nga na nagkagusto ka sa isang manang na kagaya ko.” “Wala namang problema sa akin kung sino ka, Sera. Ang importante sa akin, pinapakita mo kung sino ka talaga.” “Asus. Kung naghahanap ka ng kakaiba, nagkakamali ka na ako yon. Napaka-normal ko, Liam. At alam ko rin na maraming katulad ko na mga babae sa paligid.” “Nope. Sa lahat ng babae dito sa mundo ikaw lang ang pinaka-unique na kilala ko. Ibang-iba ka sa kanila.”