Nang una kong mabasa ang kuwentong 'Pagpag: Siyam na Buhay', nagulat ako kung gaano ito ka-personal ang wakas — parang sinulyapan mo ang palad ng isang kapitbahay at nakita mo ang mga marka ng kaniyang mga pasanin.
Sa huling kabanata, hindi biglaang naglaho ang misteryo; dahan-dahan itong naghihinang. Ang bida, na paulit-ulit na inabot ng malas at ng mga aninong sumusunod sa kaniya matapos ang mga pagbisita sa lamay, natutong harapin ang pinagmumulan ng takot: ang mga hindi natapos na kuwento ng mga yumao sa kanilang baryo. Sa halip na tumakbo, pinili niyang magbalik at ayusin ang mga ugnayan—magsabi ng paumanhin, mag-alay ng panalangin, at tanggapin ang sariling pagkukulang. Sa proseso, nabunyag na ang 'siyam na buhay' ay hindi literal na lives count ng isang pusa, kundi mga pagkakataon para magwasto at magbayad ng pagkukulang.
Ang dulo ay may pait at tamis: hindi lahat ng sugat napawi, ngunit may kapayapaan. Ang mga anino naglaho nang ang mga tila hindi natapos na kwento ay nabigyan ng tamang hantungan. Lumabas akong umiiyak pero magaan ang dibdib—parang umuwi ka matapos long naghilom ang lamig sa paligid ng bahay mo. Isang wakas na hindi perpektong nakaliligtas sa lahat, pero makatotohanan at nakakapukaw ng damdamin.