Lifeless Novels & Stories

“Please accept my condolences even if it's late. Bakit hindi mo sinabi sa amin? Dapat sana ay pumunta kami rito at nadamayan ka namin.” Justin was more philosophical. “The dead cannot be brought back to life. There's no need to trouble too many people.” That made sense. Sa loob-loob ni Fae ay gusto niya ang perspective ni Justine sa buhay. Just as Felicity was about to pick up some seafood, bigla siyang nakaamoy ng isang bagay na hindi kanais-nais sa ilong. Malakas na kumalam ang kanyang sikmura, kasabay ng matinding pagnanais na bigla doong sumuka. The fish in her mouth was stuck there, blocking her gagging throat. Tumayo si Felicity at nagmamadaling pumunta sa banyo.

Kung naiirita ang isang tao o nabbalisa, tinatawag itong ‘emotion killing energy’. Ang mga ganitong killing energy ay walang kulay, walang lasa, walang hugis, hindi makikita, at hindi sila nag-iiwan ng bakas. Kaya, mahihirapan ang isang tao na lutasin ang problemang ito.

••••••••••••••••𝔽𝕝𝕒𝕤𝕙𝕓𝕒𝕔𝕜 𝔼𝕟𝕕𝕤••••••••••••••••• Malinaw pa sa kanyang isip ang mga ngiti at kakulitan ng kaibigan tila kahapon lang ang iyon nangyari tila kahapon lang ay kapiling nila ito pero sa isang iglap ay wala na ito. She died without a fight... Her memories is still vivid on he's mind... The memory of her still breathing until he saw her picture lying on the cold floor Her lifeless body is still clear on his mind....

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

Nilamon niya ang mga ito nang sariwa noong nabubuhay pa sila at hinayaan silang mamatay sa matinding sakit. Lubhang malupit. Isang kakila-kilabot na kasalanan. Para patuloy na mabuhay ang ganitong klase ng tao, isa itong mantsa sa buong sangkatauhan. “Karapat-dapat sa’yong mamatay!” Malamig na sumpa ni Alex. Malamig na ngumuso ang matanda. “Ayoko nga. Maaari mong ibigay na lang sa’kin yung bangkay mo sa halip!”

IT WAS excruciatingly painful for him to accept the truth that Thalia was no longer alive. It was hurting him from the deepest part of his chest. This couldn’t be happening to him. Thalia was not dead. She couldn’t be gone just like that. He didn't want to believe it, and he didn't want to accept it. Oh, for god’s sake! He wasn't going to be able to take it. No! He would not concede the fact that she had died. It's not possible!

"Bakit gising pa kayo, lo? Puro na naman kayo trabaho, bukas na 'yan." Simula nang maging coronel ay wala na itong inatupag kung hindi puro trabaho, kaya paminsan-minsan ay pinapagalitan ito ng asawa lalo na kapag nagpapalipas ito ng gutom. Hindi naman ito masaway-saway at ito na daw ang kaligayahan nito sa buhay. "Alam mo naman na ito lang ang pampaantok ko," at muli nitong ibinalik ang mga mata sa mga papeles na binabasa.

dagdag pa ni Keran. " Ang sabihin mo para tayong mga tuod. Akala ko magkaka stiff-necked na ako dahil sa sobrang tuwid ng katawan ko. Hindi ko na magawang igalaw man lang ang ulo o leeg ko " sabat ni Limer habang ginagalaw galaw ang ulo niya at hinihimas ang leeg.

Kinabukasan Tinanghali ako ng gising. Kung hindi ko pa narinig ang mga malalakas na tawanan mula sa sala ng mansion, malamang ay hindi pa ako magigising. Napakunot ang noo ko. Hindi pamilyar ang mga tinig na iyon, at tila masyadong maingay para sa isang bahay na ilang linggo pa lang nagluluksa.

Hindi sapat ang alive kung muntik na siyang mawala. He’s beyond mad. No words can describe it. Hindi ito simpleng galit. Isa itong malamig, nakamamatay na uri ng poot. Yung hindi sumisigaw, hindi naninira ng gamit, kundi tahimik na nagtatakda ng mga pangalan sa listahan ng mga hindi na muling hihinga.