Life Is Short Novels & Stories

Kakayanin mo bang magtiwala at maniwalang may rason ang lahat ng bagay? As Calissa Marie Phobee Hermosa once said, "Love is unpredictable."

Nanlabo ang mata ko sa narinig. "Liam…" "Porket ba nag-umpisa tayo sa mali, wala na tayong karapatan sumaya?" Napahigpit ang hawak ko sa narinig mula sa kaniya. "Mommy told me that, always choose to be happy because life is too short. Hindi mo alam kung hanggang kailan ka mananatili sa mundong ibabaw. Kung hanggang kailan ka na lang. Kaya masama bang maging masaya sa piling mo sa bawat paghinga ko?"

"Kung hindi naman, ikaw na lang ang mag-surprise sa kanya, kahit birthday mo. Malay mo busy talaga." "Baka busy sa ibang babae," singit ng kararating lang na si Annie. "Siguradong walang surprise 'yun sa iyo, wala nga siyang oras para sa iyo, magkaoras pa kaya para i-surprise ka." "Huwag ka ngang ganyan Annie," sita ni Jemalyn kay Annie. "Baka gusto niyang bumawi kay Nicole lalo na at lagi din siyang walang oras para sa kaibigan natin."

But I was wrong, mas pinili niya yung lalaki. " So, I'm right. Hanggang ngayon nga siya parin ang dahilan ng pag-inom mo " " Let me, Luke. Ito lang kasi ang paraan para gumaan ang loob ko " Inakbayan niya ako. " Shawn, try to move-on. Diyan mas gagaan ang loob mo, forget her. Isipin mo ang sakit na binigay niya sayo, dapat nga kamuhian mo siya. She hurted you so much "

Thanks to his wife for opening his mind na hindi pa huli ang lahat para patawarin at bigyan nang isa pang pag kakataon ang kaniyang mga magulang. Ika nga nang naka rarami na 'life is short' we do not know if how long could we stay on this earth. So, let's choose forgiveness. God forgives even if we have committed many sins. So who are we to not forgive, especially those who are close to us?. *** "Kailan, uuwi iyang mga pinsan mo?"

Nakangiting sabi ni James mula sa passenger seat. "Nalalapit na ang iyong kamatayan, ngunit iniisip mo pa rin ang tungkol sa pagkain?" Galit na sagot ni Lizbeth. "Kahit na mamamatay ako, kailangan kong gawin ito nang buong sikmura. Ang buhay ay isang blip sa oras, at lahat ay namamatay. Ito ay isang sandali lamang. Kaya, bakit ka mag-abala?"

Pero sadyang kabaliktaran ang lahat. Mas gugustuhin ko pang maging simpleng tao na may simpleng buhay, ang importante ay makakakain lang ng higit sa tatlong beses sa isang araw. At higit sa lahat may pagmamahal sa bawat isa, that’s more than enough. Kuntento na ako sa ganoon. I don’t need material things. All I need is affection, attention and love. Kaya nga siguro na uso ang motto na “Life is so, unfair.” Kasi totoo naman.

Para itong mantsa sa isip nila na hindi mawala-wala. "Nasa napakamurang edad ka pa noon, apo. Sa paningin ng mga tao, dapat sa gayong edad ay hindi dapat lumalaban sa mga matanda o nanunumbat. Totoo ngang mali ang inasta mo pero mali rin ang hindi paghukay ng katotohanan bago gumawa ng konklusiyon. Tsaka hindi mo kailangang pagsisihan ang ginawa mo kung sa tingin mo ito ang tama. Desisyon mo iyon kaya hindi iyon mali." Seryoso si lola. Malimit lang ito magseryoso sa akin kaya taimtim akong nakinig sa kaniya.

Tayo din ay ganon sa kanila, hindi din nila alam kung kailan tayo mag stay sa tabi nila. Kaya kapag may mga ganitong tao ka na nakakasalamuha, treasure them, pahalagahan mo sila. Ipakita mo sa kanila ang halaga nila, dahil life is too short. Hindi natin alam kung hanggang kailan lang ang itatagal natin sa lupa. Hindi natin alam kung hanggang kailan lang tayo papahintulotan ng Dyos na gamitin ang buhay na ipinahiram n'ya sa atin.

If I could just bring back time. Indeed, life is too short. We must not take it for granted. Instead, we should treasure it while it last. We must not wait until it's too late to tell someone how much we love them and how much we care for them. Because the moment they're gone, no matter how loud we shout and cry...they wouldn't hear. "Hala, Ate. Bakit ka po umiiyak?"