Loving From A Distance Quotes の小説・ストーリー

7 YEARS LATER MANHATTAN, NEW YORK "What do you think is the first step to unlove someone?" the host asked. "You should stop seeing them. Seeing them often will always remind you how deep your affection towards that person. It'll be easier to unlove them if they were out of your sight. Focus on other things, pursue your dreams, focus on yourself." "That's deep. I'm wondering if it's based on your personal experiences?" "Maybe." Ruby Rose smiled playfully and shrugged her shoulders.

Hindi kasi niya maiwasang isipin na kaya dinidistansiya nito ang sarili sa kanya ay dahil sa nawawala na ang pagmamahal nito sa kanya, na pinandidirian na siya nito ngunit parang imposible naman iyon dahil kapag tumitingin ito sa kanya ay nakikita niya kung gaano kalaki ang pag-ibig nito sa kanya. Hindi nga ba eyes are the window of the sould. Sa kaisipang may amnesia siya pero nagawa niyang maisip ang quote na iyon, parang gusto niyang matawa ng husto. Natigilan lang siya nang makita niyang titig na titig ito sa kanya na parang may gustong itanong. Well, parang gusto nga rin niyang itanong dito iyong tungkol sa boses ng batang babae na narinig niyang tumawag sa kanya ng Mommy.

Ang samahang hindi matitinag kahit gaano pa kami kalayo sa isa’t isa. At doon ko napagtanto, ang tunay na pagkakaibigan ay hindi nasusukat sa kung gaano kadalas kayo magkita, kundi kung paano ninyo patuloy na minamahal at inaalala ang isa’t isa sa kabila ng distansya at panahon. Sa isip ko, magkikita pa tayo, Heart... at kapag dumating ang araw na ‘yon, siguradong magiging kasing saya pa rin ng dati.

At lumalaban ako. Alam kong malayo na siya. Alam kong maraming dagat at lupa ang naghihiwalay sa amin ngayon. Alam ko rin na pilit siyang itinatago at inilalayo ng ama niya, at malamang ay ipinagbabawal sa kanya ang makipag-ugnayan sa akin. But distance and rules can never change how much I love her. Pero hindi sapat ang mga hadlang na 'yan para patigilin ako. Habang nakatayo ako at humihinga, habang unti-unting bumabalik ang lakas ko, alam kong darating ang araw. Darating ang araw na hindi ko na kailangang maghintay lang dito sa sulok. Darating ang araw na sapat na ang lakas ng mga tuhod ko para dalhin ako sa kinaroroonan niya.

Ngunit may distansya na sa pagitan nilang dalawa. "Love? Can I hug you?"

“Mas okay na magkaibigan kami, tayong tatlo.” Sinungaling. Bulong ng isip niya. Because she knew deep in her heart, umaasa siya na magustuhan din siya nito. Napakasutil pa naman ng puso niya. Ilang beses na niyang pinagsabihan at inutusang kalimutan si Caleb, ayaw sumunod. Hindi siya kagaya ni Maddie na matapang at ginagawa ang anumang gusto. Madami siyang kinakatakutan. Paano kung pati ang pagkakaibigan nila ay masira. Hindi niya hahayaang mangyari ‘yon. We don’t have to stop loving someone. We can love people from a distance.

"Unica Ija, ganiyan talaga ang love, minsan... unpredictable. Hindi naman kasi sa lahat ng oras, masaya. You've grown up already. " I laughed. Yes, I already growing up. Pero kulang ako sa lahat. Including love. But when Logan was away from me, I slowly lifted my head and saw the light sparkling above. A light that tells me that love is not always a magnet na didikit lang kung magkatabi o magkalapit lang. Love does not require us to be near each other. But required to remember each other.

Because your heart knows things that your mind can't explain. Dahil sabi nga rin nila, kung anong sayo, kahit pakawalan mo, o mawala mo'y babalik at babalik pa rin ito sayo. At gan'yan kalakas ang kapangyarihan ng pag-ibig. Because when two hearts are meant for each other, no distance is too far, no time is too long, and no other can break them apart.

Tan pero sadyang umeksena ang babaeng 'yan sa buhay namin. "At lahat ng taong gustong sumira sa pagsasama namin ay kakasuhan ko. No abortion happened and no one will set a divorce. I won't accept any apologies to those who slander my wife and our marriage. I hope you all know how much I love my wife despite the long-distance relationship."

"Thank you, mama... Lagi kong panalangin na maayos kang makarating sa trabaho mo at ganoon din sa pag-uwi mo... Mahal ko po kayo..." Sa hangin ko na lang nasasabi lahat ng mga ka-sweet-an na gusto kong sabihin dito. Hindi kami close pero hindi rin naman magkaaway. Gaano man kakapal ang distansiya sa pagitan namin bilang mag-ina, alam ko, kailangan namin ang isa't isa...