Lupang Pangako の小説・ストーリー

3RD PERSON'S POV “Hindi mo ba ako maintindihan, Pancholo? Hindi kita gusto! Nag-iisa lang sa puso ko ang aking asawa. Siya lang ang lalaking mamahalin ko hanggang sa kabilang buhay. Kaya kung ako sa’yo — tigilan mo na yang kabaliwan mo dahil masasayang lang ang pagod mo. Walang pag-asa na maging tayo. Iba na lang ang ligawan mo.” asik ni Lola Feng kay Lolo Pancho.

“Bente – p” “Bente pesos ang limang piraso ng susò. Ang pako naman ay sampu ang isang dahon.” Sambot niya sabay kindat ulit kasi mukhang mas matapat pa si Lupe kaysa sa Santo Papa. Mukhang aamin pa na bente lang ang isang tabo ng susò at sampumpiso lang ang isang bungkos ng pako.

Napa upo ako saka ako yumuko. Bakit ba kase andon si Lucas? Nasa site lang un e. Hindi naman namin napansin na sumunod si Lucas sa amin. Hindi ko alam kong anong mararamdaman ko. He saved us. Niligtas kami ni Lucas. Pwede naman siyang sumama sa amin madapa e saka gumulong, hindi ung mag papaiwan siya. Kahit kailan talaga ang unfair ng lalaking un. Napa hilamos ako sa mukha ko. Nakaka frustrate. Mas lalong umagos ang luha ko.

Ang bigat na nararamdam ko ay bumuhos kasabay ng sunod-sunod na pagpatak ng mga luha. "Ang daya mo... ang daya mo... nasaan na ang pangako mo na walang iwanan? Ang daya mo! Nasaan na ang pangako mong walang taguan ng sekreto? Ang daya daya mo! Nakakainis ka!"

KABANATA 64 " Ako po si Lorenzo, sampung taong gulang. Nakahandang maglingkod sainyo ng buong tapang at nangangakong magiging kapakipakinabang, " bahagya itong yumuko upang ipakita ang kaniyang pag galang sa nakatataas. " Nakahda akong gawin ang lahat at ipinapangakong magiging tapat sainyo kahit kapalit pa ang buhay ko. "

Hindi ko na napigilan ang pagbagsak ng aking mga luha ng magsimula na siyang kumanta. "Simula ng naging tayo, mga pusong pinagtagpo, Bubuo ng Pangako. Kailanma'y di magbabago, Malayo man sa isa't-isa, Ito'y hindi hadlang sinta, Ikaw lang at ako, Magmamahalan tayong dalawa. Buong buhay ko, ay alay sayo, Pangako mahal. Di kita ipagpapalit, nang kahit sino man.

aniya mula sa malayo hindi ako nagsalita. (Can you be my friend and playmate?) Pimuntahan niya ako at huminto sa harap ko. "Nan neolang nolgo sipji anh-a! algess-eo?" aniko kaagad kong iniwasan ang tingin niya. (I don't want to play with you! Are you understand?) "Ani, hago sip-eo!" aniya inirapan niya ako. (No, I want to!) Hindi ba talaga marunong umintindi ang mga katulad niya?

Pagkatapos mag-pause, nagpatuloy si Marcopollo Salvador, "Huwag mong gawing pagong ang sarili mo, lumabas ka at harapin ako. Ayaw mo bang mamatay?" Nagalit ang kalaban sa sinabi ni Marcopollo Salvador. Pagong! Sa Laguna, siya na ang naging pagong sa loob ng maraming taon, dahil kung gusto niyang maghiganti, kailangan niyang magtago sa dilim. Pero ngayon, nakuha na niya ang pagkakataon, at hindi na siya magiging isang pagong.

Hinaplos ko ang kaniyang ulo. "Tayong dalawa. Si Paco ay mabait at magalang na aso. Isang araw, bigla nalang siyang pinagalitan ng kaniyang amo. Sabi ng kaniyang amo ay kung bakit niya raw nilaruan ang kaniyang tsinelas. Pinapalo-palo siya ng kaniyang amo hanggang sa umiyak siya. Kinagabihan ay umalis siya ng walang paalam, pagala gala siya sa daan. Doon niya nakilala ang isang pusang gala, "Huwag ka nang umuwi doon, hindi ka na kailangan ng amo mo" wika nito sa kaniya. Dahil sa sinabi ng pusa ay mas lalong nanaig ang desisyon niyang hindi na umuwi. Nakalipas ang ilang araw ay nakita niya ang kaniyang amo na papalaboylaboy sa kalsada, "Anong ginagawa niya dito?" nag-aalalang tanong niya sa s

"Anong nangyari, Cony? Bakit hindi mo tinupad ang pangako natin sa isa't-isa?" "Pangako natin sa isa't-isa?" Sarkastikong tanong ko sa kaniya sabay padarag na lumingon, nagkaroon ng lakas ng loob na harapin siya. "Pangako mo lang 'yon. Ikaw lang ang nangako no'n na hindi mo tinupad kaya 'wag mong isusumbat sa akin na hindi ko tinupad kasi pangako mo lang 'yon!" Kitang-kita ko ang pagbalatay ng gulat sa kaniyang mukha nang lumingon ako sa kaniya.