Lupang Pangako の小説・ストーリー

“Mas lalo naman ako!” Inirapan ko siya. Bakit ba gustong-gusto nitong makuha ang lupa? Aabot pa talaga siya sa point na magpapakasal para lang do’n? Nakuha ko naman ang puntong kawalan nga itong lupa dahil sa lawak at ganda ng view. Pero marami pa namang iba riyan, hindi lang naman ito ang may ganitong view.

naging lupaypay ang mga braso nito bago lumagpak sa piso, kalakip ng ’di na kumikilos nitong katawan. [ lupaypay - weak ] Idinako niya ang kanyang paningin sa kanyang ina na ngayo’y tuluyan nang pinakawalan ang kanyang kapatid. ’Di niya mawari kung bakit sa mga sandaling iyon ay ramdam niya ang pagsisisi nito sa nangangaligkig nitong mga kamay at tila’y naguguluhang badya ng mukha.

“Cassandra, ngayon naman, maaari kang magbigay ng iyong pangako kay Lucas.” Mabilis na huminga ng malalim si Cassandra, at bago magsalita, sumulyap muna siya sa akin ng mayroong mga luha sa kanyang mata. “Lucas, ipinapangako ko na mamahalin kita sa lahat ng panahon ng buhay natin. Magiging tapat ako, magiging kaagapay mo sa lahat ng pagkakataon, at hindi kita iiwan kahit gaano man kahirap ang pagsubok na dumating. Pangako ko na magiging katuwang kita sa bawat hakbang, sa bawat pangarap. Sa iyo lang ako, at wala nang iba. Mahal na mahal kita.”

mahaba kong paliwanag. "Hindi lahat ng lalaki, hindi marunong tumupad sa kanilang pangako." tugon niya "Bakit ikaw ba, marunong ka bang tumupad ng pangako mo?" tanong ko sa kaniya. "Kapag sinabi ko, tinutupad ko." mabilis niyang reply. "Hmp! Echosero! Sinasabi mo lang yan kasi di pa naman tayo nagkikita."

LUCAS' MARIING napalunok ako nang tuluyang makaupo si Papa at Lolo sa upuang nasa harapan ko. Feeling ko para akong kriminal na kailangan parusahan. "What the hell is this?" Walang paligoy-ligoy na panimula ni Lolo sabay bato sa akin ng isang sobre.

ANGELA'S POV LINGGO, busy ang araw na ito para sa kanila. Ngayon kasi sila nakatakdang maglipat ng bahay sa bayan. Inalok sya ng kaibigan na tutulong ito sa kanila sa gagawing paglilipat, kaya hindi na rin sya nakatanggi rito ng sabihin nitong sa sasakyan nalang nila isasakay ang mga gamit. Kaunti lang naman ang mga gamit nilang dadalhin kasya naman sana sa tricycle ni mang mario, kaya lang mapilit pa rin ito para hindi raw gipit. Hindi na rin sya nakatanggi. Maaga silang dumalo ng misa para hindi rin sila hapunin sa paglilipat- bahay.

Argh! "Ayoko nang pag-usapan pa ang bagay na 'yon. Bahala ka, wala akong pakialam. Pero hindi ko alam kung may katugon na mangyayari sa panliligaw mo sa'kin. Before I forgot, ang kapal ng mukha mo, Mr. Acosta. Hindi ganyan ang pamamaraan ng panliligaw, huwag kang paladesisyon. Gosh! Hayaan mo ako sa desisyon ko, hindi 'yong hindi na ako makatatanggi sa nais mo. Unfair iyon sa parte ko," walang prenong palatak ko.

Damn, that sounds hilarious! "Ah, lanta pala? Eh kung mag-demand pa ako ng isang round ngayon... game ka ba?" nakakaloko kong sabi, at nakita ko ang pag-akyat ng kilay niya. Her eyes widened, trying to keep it calm, ngunit ang matamis na ngiti niya ay hindi pa rin nawawala.

Isabela POV “ Fuck Liam, baby more aaahh..” “Pak” isang malutong na palo. Napatigil ako nung napadaan sa kwarto ng mommy ko at ng aking stepfather. “ Yes, like that Baby, you are doing great, shit! Ang sarap,.. Yes Baby, malapit na, aahh malapit na ako..” halos tumayo ang balahibo ko sa katawan nung marinig ko ang malakas na ungol ni Mommy. Hindi ko alam kung tatakbo ba ako o magbibingi-bingihan na lang. Pero parang napako ang mga paa ko sa sahig. Ramdam ko ang init ng mukha ko, halong inis, hiya, at pagkabigla.

Amp! Muli Kong tinitigan ang brown envelop na kipkip ko sa aking dibdib. Kapag hindi pa talaga pumayag ang Zion Montallejo na iyon at pilitin pa rin kaming paalisin sa Sitio Yakal, itatapal ko na ito sa pagmumukha ng poncio pilataong iyon! Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas dahil sa mga pangungurakot at kasamang ginagawa nila sa kanilang mga kapwa. Mga buraot ng lupunan!