Lupang Pangako の小説・ストーリー

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Oppzz!! Another SPG po ha Ako'y nag wa-Warning la'ang sa inyo!!! This content is for Mature// Not suitable for Minor Lexien POv; Kahit anong panlalaban at pag mamakaawa ang ginawa ko di man lang tumalab sa kanya. Naging bulag at bingi na ata ito ngayon. Kahit anong pag pupumiglas ko di ako makawala sa kaniya sa kalakasan at laki ng katawan ba naman niya sa kapayatan kong to'.

Lucian Panay ang tungga ko ng alak kahit pa inaawat na ako ng mga kaibigan ko. I want to get wasted. Gusto kong mamanhid! Gusto kong mawala ang sakit kahit sandali lang pero kahit yata ang pesteng alak na ito ay hindi kayang alisin ang sakit na nararamdaman ko. “Segovia, tama na yan! Hindi naman solusyon ang alak!” pigil sa akin ni Marcus pero tinignan ko lang siya saka ako umiling

Lance p.o.v. "Fuck"lance groaned when he wake up at bumungad sa kanya Ang masakit na masakit nyang ulo Kaya napahawak sya Doon. Agad syang Umupo Mula sa pagkakahiga sa malambot na Kama at ipinalibot Ang tingin sa buong silid kinakabahan. Nakahinga sya ng maluwag ng makitang nasa kwarto sya ng condo nya.

takang tanong ni Parrot. "Syempre di naman sila magjowa bakit LQ edi dapat FQ yun means Friend Quarrel magkaibigan lang naman sila eh" Paliwanag ni Paolo. Ang katabi ko ay mukhang nakikinig lang sa amin at di nagsasalita o nagiingay. 'Ang akward ng paligid namin' "Taray saan mo yun nalalaman?" nagtatakang tingnan ni Parrot si Paolo.

Ang eksenang naganap sa kanilang harapan, gayunpaman, ay talagang kakaiba, at walang paraan upang maipaliwanag kung paano ito nangyari. “Ahh! Naalala ko na ngayon,” sigaw ni Alex. “Anong naalala mo?” tanong ni Maya. “Kagagawan ‘to ng tipak ng lupa,” sabi ni Alex. Kagabi, naglagay siya ng tipak ng lupang naglalaman ng espesyal na essence sa paso. Bukod doon, wala pang kakaibang nangyari. “Anong klase ng lupa?” tanong ni Maya.

Ipina-ikot-ikot sa baso ang alak na iniinom niya. "... Ah ano po...Sa makalawa po." "Bakit naisipan niyang dalawin ako." "...eh ano po eh, matagal na po kayong di umuuwi eh." "Matagal... paanong naging matagal.." Saka niya ininom ang alak. Senenyasan ni Lupoz ang matandang nagbabasa na lumabas na ito ng... "Paki-iwan ang librong yan" Inabot ni Lupoz ang lumang libro.

Isa itong paalala—na sa bawat hakbang ko palapit sa kanya, mas lalo akong nalalapit sa panganib. Parang pangako. Isang salitang simple, pero napakabigat sa pakiramdam. Para itong mga katagang hindi man laging binibigkas, ramdam mo namang totoo. Parang pangakong hindi kailangang isulat o isigaw para paniwalaan—dahil nakikita mo ito sa kilos, sa tingin, at sa paraan ng pananatili ng isang tao sa tabi mo. Ngunit minsan, ang mga pangako rin ang pinakamadaling mabasag. Dahil sa mundong puno ng sakit at kasinungalingan, mahirap malaman kung alin ang totoo at alin ang pansamantala. At sa sandaling maniwala ka… doon nagsisimula ang posibilidad na masaktan ka. Parang may ibig sabihin na mas malalim k

Mas masakit sa utak yung math baka ayon pa ikamatay ko tangina "Ano bang pinagsasabi mo jan, amoy lupa?" Anong sabi niya? AMOY LUPA? AKO? AMOY LUPA? "Aba gago ka ha! Lux body soap ata sabon ko at Dove men naman shampoo ko tapos sasabihin mo sa akin amoy ipis ako!? Gago ka ba?" "Sabi ko amoy lupa, hindi amoy ipis" "Pareho lang yon, Amoy tae ka!"

​Hinawakan ko ang kaniyang mukha at hinalikan siya nang mariin—isang halik na walang kasamang pagmamadali, kundi purong pangako ng isang lalaking handang magbago at manatili sa tabi niya habangbuhay. Lindsay POV ​Matapos ang gabing iyon ng matinding pananabik at mga pangako para sa aming kinabukasan, nagising ako na may kakaibang gaan sa aking dibdib. Ang sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ng bago naming silid ay tila nagpapahiwatig na tapos na ang madidilim na gabi ng aming buhay.