Lupang Pangako の小説・ストーリー

Sa lakas ay natumba siya. “H’wag mo nga akong dramahan! Umalis ka na nga lang!” muling bulyaw nito. Lalong namuo ang luha sa magkabila niyang mata. Hanggang sa patuloy iyon bumagsak mula sa namumula niyang pisngi. Hindi niya mapaniwalaan, nakaya siyang saktan ng sariling asawa. Ano bang nagawa niyang kasalanan?

sabi ni Ruby. "Minsan na akong nagtanong kay Lolo tungkol sa sinasabi mo ngayon, at ganito ang sagot niya: 'Hindi ako Diyos na kayang yakapin ang buong lupa gamit ang dalawang kamay ko. May hangganan ako kahit na mayroon akong maraming kayamanan at malaking kapangyarihan. Ang siklo ng buhay ay talagang ganito: nagtutulungan at nagkakaroon ng benepisyo ang isa't isa. Kung gagawin ko ang sinasabi mo ngayon, isipin mo kung gaano karaming babae sa kalsada ang pupunta sa akin para magreklamo? Sa tingin mo ba kayang hawakan ni Lolo ang lahat iyon kahit na mayroon siya ng lahat?'"

pambabara ko. Pansin ko ang pagtakip ni Lolo Luxio sa bibig. Nakakaloka rin ang isang ‘to. No’ng huli naming pagkikita ay sa hapagkainan tapos ang lamig pa ng pakikitungo sa ‘kin tapos ngayon tatawa-tawa na. “Namimilosopo ka ba? Hindi ka dapat ganiyan sumagot sa ina ng mapapangasawa ng isang Monteverde.” Diniinan pa nito ang salitang ina.

lumuluha na ring saad ni Luciano sa manugang. "FUCK! Goddammit! Shit!" Sunod-sunod na sipa at suntok ang pinakawalan ni Akihiro sa sementadong pader nang maabutan na wala na ang kanyang magulang sa kanilang tahanan. Maging ang mga tauhan na kinuha niya para bantayan ang parents ay pawang wala ng buhay.

Makakatanggap ka ng 3 milyong dolyar at tatlong alipin na sira ang isipan. Agad na tumahimik ang tatlo. Pinunasan nila ang mga luha nila at tumingin sa likod ko. Nakayuko ang mga ulo, sunud-sunuran ang mga katawan. Ito ay kakaibang nakakaaliw. Ang mga manonood ay naghandog ng kanilang hindi mapakali na pagbati, nalulugod na hindi sila. Ang ilan ay tumingin sa kanilang mga asawa, bumubulong, "Maswerte ka na hindi ako..."

Ang akaka niya pa naman ay siya ang kakampihan ng kaibgan niya. Lumapit si Luke sa counter at um-order ng alak. Hindi niya pinansin ang pait nito at sunud-sunod siyang kumuha ang ilang bote pa. 'Para bang ako ang mali!' Natatawang umiling si Luke. Pakiramdam niya ay iniwan siya ng kaniyang kaibigan. Kahit si Ethan ay mas inuna pang sundin ang nobyo nito. Inilibot ni Luke ang tingin. Bahagya na siyang nahilo dahil sa ininom na alak. Wala ang mga ito. Hindi kaya nauna na ang mga 'yon na umuwi?

Larkin POV Napahirap kapag birthday mo at naghanda ka. Lahat ay luto at kilos mo. Umaga palang ay nasa palengke na ako para mamili ng mga pagkaing lulutuin ko. Namili ako ng pang-bobopis, sisig at pati na rin mani na masarap ilaga. ‘Yan ‘yung mga pulutan na masarap talagang kainin kapag umiinom.

Hindi bilang amo at alipin, hindi bilang sugatan at takot, kundi bilang dalawang taong pinili ang isa’t isa sa bawat hakbang, sa bawat desisyon, sa bawat pangarap na bubuuin namin magkasama. Sa sandaling iyon, napagtanto ko: ang pangako na ito—ang pangakong pipiliin namin ang isa’t isa—ay higit pa sa lahat ng salita, higit pa sa lahat ng galit, at higit pa sa lahat ng sugat. Ito ang pangako ng tunay na pagmamahalan.

takang tanong ko "Base lamang iyon sa pag tingin ko sa iyong mga mata apo, nakikita ko ang lungkot sa mga mata mo at isang tao ang alam kong nagpapalungkot sa iyo ngayon, iyon ay si Sex" wika ni lola tyaka siya muling humarap sa kaniyang binuburda at ipinagpatuloy ito.

vl pov sh!t !inis na inis ako !lalo na sa nangyari kanina !kung paano tingnan ng dyablo kong pinsan ang aking asawa..d*mn it !i want to kill him !tapos nakita pa nya ang hindi dapat makita sa asawa ko just f*ck!!