Lupang Pangako Novels & Stories

"Oo naman. Bakit mo naman naisip na iiwan kita? Isa pa, ngayon pa ba ako titigil na intindihan ka?" Hinawakan nito ang kamay niya at nilaro-laro ang mga daliri niya. "Promise?" Tumango siya. "Promise." Hinalikan siya nito sa noo, sa tungki ng ilong pababa sa kanyang mga labi. "Pinapangako ko rin na hinding-hindi kita iiwan." Tumango siya. Aasahan niya ang pangako nito sa kanya. Ilang minuto pa silang magkayakap sa ibabaw ng kama ng may kumatok.

"Uy... sandali lang, babe. Baka pareho tayong mapaso dito. Malapit na ‘to, hapunan na tayo maya-maya." "Ayoko nga... dito lang ako sa likod mo. Tapusin mo lang 'yang niluluto mo." "Sige... ikaw ang bahala." "Babe... wala akong suot na panty..." bulong niya habang nakadikit ang mukha sa likuran nito. "Aray ko!"

Pero kampante ako na wala sa panganib si lolo H sino iyon??..

AVERY POV “Pinapangako ko sayo lang ako habang buhay. Ikaw parati ang pipiliin ko at kinararangal ko na ako ang pinili mo bigla magiging kabiyak. Pangako mamahalin at pahalagahan ka bilang kabiyak ngayon at araw araw.” nanginginig ko bulalas habang nakikita ko ang mga luha sa mga mata niya marahan na pumapatak.

Anong pangako? “Ano yun?” “Gaya ng sabi ko kanina, susubukan kong pigilan siya na sabuyan ako ng iced coffee o sampalin ako but if ever there are things that I cannot stop, like nahuli mo kong nasampal niya at di ako nakaiwas, can you promise me to stay still at huwag ng ipagtanggol ako?” Nabawi ko ang kamay kong hawak niya. Anong klaseng pangako naman yan.

Paminsan-minsan ay hinahaplos niya ang kamay ni April—isang kilos na tila pag-aangkin, ngunit para kay April, isa iyong tanikala. “Bago ko basahin ito,” wika ni Lucio, bahagyang umubo, “nais kong ipaalala sa inyo… na hindi pera o kapangyarihan ang tunay na pamana ng isang Lusffer—kundi ang katotohanang matagal nang itinago ng ilan sa inyo.”

"Ano naman 'yon?" "'Diba buwan-buwan niyong binabayaran ang lupa?" Panimula ni Achilles. "Ganito ang gusto ko." Huminga muna ng malalim ang binata bago pinagpatuloy ang pagsasalita "The lot is worth five million. Bakit hindi niyo nalang hulog-hulogan buwan-buwan? Parang umuupa pa rin kayo. Pero kapag naabot niyo na ang five million na presyo ng lupa, sa inyo na iyon."

Pumalahaw sa iyak na tawag ng dalawang bata sa nakahandusay at wala ng buhay na ina. "Bruko, bakit mo binaril?!" galit na singhal ng isang lalaki sa kasamahan. "Ayoko ng sagabal!" "Malalagot tayo sa Don niyan!" "Putang ina! Problema ba 'yon? Eh di sabihin natin nanlaban sila! At huwag ka ngang takot Mario!" walang pusong sagot ng lalaking nagngangalang Bruko.

puno ng pakiusap niya pang sabi. Napapikit ako para pigilan ang luhang gustong kumawala, pasikip nang pasikip ang aking dibdib. Kailangan ba matatapos ang paghihirap ng kalooban namin? "Pangako," tipid kong sambit. Mas humigpit ang kanyang pagkakayakap sa akin. "Salamat sa pag-intindi, sweetheart. Anim na buwan lang naman."

Sila namang ngayon ang nalaglag ang panga, hinubad nilang tatlo ang suot-suot nilang mga sunglasses at nakanganga akong tinignan. "Hampas lupa ka talaga! Secret dapat 'yon, eh! Hindi naman halatang sa ukay-ukay 'to galing! My, gosh! I can't believed it! Isang hampas lupang katulad mo lang makakataob sa amin ng ganito. My, gosh! Help me! Lalagnatin ata ako!"