Lupang Pangako の小説・ストーリー

Humahakbang siya palapit sa akin habang ako naman ay umaatras palayo sa kanya. "Magpapaliwanag ako, pakinggan mo muna ang paliwanag ko. Please nagmamakaawa ako, baby...please..." I continue taking steps backward hanggang sa wala na akong maatrasan. Ang mga mata ni Angelo ay punong-puno na ng luha. Hindi ko na ito makita sa dami ng luhang namuo dito.

Layla "Wala naman na siyang magagawa pa kung tuluyan na akong umalis sa amin e. Tsaka takot lang nun na magalit sa kanya si Lolo Franco. Si Lolo din ang dahilan kung bakit nag lie low na yun sa kanyang mga kasamaan na ginagawa. Tsaka isa din si Lolo na tumulong sa akin noon upang maipatayo ko ang company natin. Nalaman kasi nito ang ginawa ni Mom sa atin kaya yun galit na galit si Lolo sa kanya. Nag sabi kasi si Dad dito na hindi na niya mapigilan pa si Mom. Kaya naman yun umiksina na si Lolo. Gusto ko na sana na lapitan at kausapin kana noong mga panahon na yun kasi sure ako na hindi na ako pakikialaman pa ni Mom. Pero naisip ko din na hayaan na muna kita at babawiin na lang kita kapag kaya

Nangako ako, e. Ano na lang iisipin ni Lolo sa akin, na hindi ako marunong tumupad ng pangako? Na mangangako ako talos hindi ko na,an tuuparin? I knew I should not have stayed up so late kagabi, e'di sana nagising ako sa alarm ko. Nakabukas 'yung gate nang makarating ako. Isasara pa lang sana 'yin ni Manong na para bang may kakalabas lang galing doon kani-kanina lang.

Nakita ko ang malapad na ngiti sa labi niya. "Pangako ko sayo, 'di ako magiging sobra ka m*****a..." Mahina akong napatawa at sinabayan si Lia. "Pangako ko sayo, mamahalin kita ng totoo at buong buo." Inilapat ko ang kamay ko sa balikat niya. "Pangako ko...aalagaan ko ng mabuti ang magiging anak natin..." "You better. Kung hindi, wala kang makukuhang halik sa akin araw-araw..."

nag cross arms pa ako sa kaniya “Sabi ko nga hehe” “Edi nasa panganib pala ang buhay mo Katanaya eh, hindi simple lang dito sa Peridian dahil tulad nang pagkakaalam nyo maraming masasamang nilalang dito katulad namin ang dami naming nakakasalamuha araw-araw ng iba't-ibang halimaw”

“Hindi kita tatakbuhan.” Literal na nalaglag ang panga. “Holy cow!” Daig pa niya ang pinompyang nang maraming beses. Mas lalo tuloy sumakit ang kanyang ulo hindi na lang dahil sa hang-over, pati na rin sa mga sinabi nito. “Pa’no nangyari ito? Bakit nangyari? Bakit hindi mo pinigilan ang sarili mo? Bakit hinayaan mong may mangyari sa ‘tin? Alam mo naman na lasing ako ‘di ba? Oh my gosh!” Kaagad siyang nagpanic nang maisip niya kung ano ang mangyayari kung may mabuo nga sila? “Panindigan mo ‘talaga ‘to, Vergara! At huwag na huwag mo talaga akong subukang takbuhan, kung ayaw mong putulin ko ang kayaman mo!” banta niya at natulala naman ito.

Kabanata 22 French fries Hindi ako nagpatinag at pinakita ang matigas kong mukha dito. Pansin kong kumunot ang noo ni Argo at unti-unting lumuwang ang hawak sa aking mga braso. "You only have right for my child but you didn't own me, tandaan mo 'yan." Malakas kong piniksi ang braso ko mula dito saka siya tinalikuran na may ngiti sa mga labi.

"Ayun!!! panalo!!!" Laking gulat ko nang manalo ako agad. Nanginginig pa ang mga kamay ko. Yung 5k ko naging 10k instamt. Agad akong pumunta sa palengke. Bumili ako ng sako‑sakong bigas, mga karne, mga gulay, gatas, at de‑lata. Yung iba binigay ko sa pamilya ko tas yung iba kila Alexandra naman. Ang saya lang kasi pwede pa lang kumita ng ganung kabilis.

POV: Jamilla Pinanood ko ang mabilis na pag-akyat ni Angelo sa malawak na hagdanan nang hindi man lang lumilingon sa kinaroroonan namin. Bahagya pa akong nagulat at napalundag nang marinig ko ang napakalakas na pagbaon ng kaniyang p***o sa ikalawang palapag. BLAAG!

pagkuwekuwento ko, maluha luha at nahihirapang magsalita pero pinipilit ko "T-tinupad ko po ang p-pangako ko sa inyo na m-magkakaroon ako ng sarili kong pamilya La" aniko at ngumiti, naramdaman ko ang haplos ng Lola sa aking pisngi at nakita ko ang paggalaw ng kaniyang labi, bumuo ng ngiti ang kaniyang labi. Sinasabi ng kaniyang mga mata na masaya siya