Araw-araw naisip ko na ang pag-ibig ay hindi laging mabigat at malaki; minsan ito ay tahimik na haplos sa umaga, kaya ko itong isigaw sa puso ko kapag ikaw ang una kong nakikita.
Ikaw ang kape ko sa hapon at payong ko sa ulan—simpleng mga bagay na pinagbabahagi natin, pero doon lumalalim ang panata. Pinapangako kong aalagaan ang mga pangarap mo sa paraang inaalagaan mo ang mga ngiti ko: marahan, may pasensya, at laging handang sumalo kapag ako'y nadapa.
Pipiliin kitang mahalin araw-araw, hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto. Sa bawat hilera ng saksi at ng bulaklak, ipapako ko ang pangalan mo sa aking mga bituin, at dadalhin kita sa mga madaling-araw na puno ng tawa at sa mga gabi na tahimik pero puno ng pagkakaunawaan. Sa harap ng pamilya at kaibigan, ang tula kong ito ay magiging pangako—hindi perpekto, pero tapat at tunay. Iyon ang iniimbak ko sa dibdib, at doon ko ipapahayag sa iyo habang umiikot ang mundo natin ng dahan-dahan.