Maid Rehabilitation Mga Nobela at Kwento

Marahan at maingat. Unti-unti nitong minasahe ang bahaging namamanhid. Nagulat siya, unti-unting nawala ang kirot. Napakagaan ng mga kamay nito, parang may kung anong magic sa bawat haplos. Matagal na siyang gumagamit ng wheelchair. Hindi naman siya tuluyang lumpo, nakakalakad pa rin siya kung gugustuhin.Pero mahina na ang kanyang mga binti kaya mas pinili niyang umasa na lang sa wheelchair.

Para maiwasan ang pwedeng masamang mangyari. "Ahmm, by the way, bago ako umalis. Ipapadala ko Mamaya sa ibang doctor ang medicine na dapat inumin ni Mr. Kent. Every day niya 'yon dapat i-take. Dagdag para madali siyang lumakas," muling tugon ng doctor. Napahawak siya bigla sa binti ni Kuya at tila may tinitingnan. " Hmm, basi sa mga binti niya. Kaya naman niyang maglakad. Pero, hindi niyo pa rin siya pwedeng pabayaan," dagdag pa niya.

Kahit paano ay magiging bahagi siya ng research na maaaring makatulong sa ibang tao balang araw. “Good,” sabi ni Dr. Marquez. “Ipapasend ko sa’yo iyong video later. For now, samahan ka muna ng nurse sa rehab room.” “Okay,” sagot ni Kate. Tahimik niyang kinuha ang bag niya at sumunod sa nurse nang hindi man lang tinitingnan ang cellphone niya. Napakahirap ng rehabilitation training. Halos bawat galaw ay may kasamang sakit at bawat stretch ay parang muling pinupunit ang mga ugat sa binti niya. Pero dahil dancer siya noon, kahit limang taon nang halos hindi maayos magamit ang paa niya, nasa katawan pa rin niya ang flexibility at muscle memory kaya kahit nahihirapan ay natapos niya pa rin ang bu

Pakiramdam ko nasa labas lang siya at inaabangan ako. Hindi din ako nakalakad ng maayos. Sabi ni Mama Charito kailangan ko daw ng therapy or exercise para manumbalik sa dati ang lahat. Pero hindi ko magagawa ang bagay na iyun dahil takot akong lumabas..

Marahil napuyat din kakahintay sa kanya kagabi. Iyon ang isa sa mga bagay na iniiwasan niya. Ang ma-stress ang Mama niya. Sa tulong ng walker, bahagya nang nakakalakad ang Mama niya. Malaki ang naitulong ng physical therapy noong mga unang buwan matapos nitong ma-stroke. Sa pamamagitan ng maiingat na paggalaw, malaya itong nakaka-ikot ito sa inuupahan nilang bahay nila tuwing wala siya. Subalit gusto pa rin niyang makasiguro kaya maya’t-maya, chini-check ito ni Bettina. Noong nagsimula siyang magtrabaho sa SSL, talagang kusa siya nitong hinihintay sa gabi pagkatapos ng klase niya. Pero kagabi talaga, halos alas-dose na ng gabi siya nakauwi. At dahil sa pagkataranta niya sa nangyari, hindi n

“Nagka-sprain siya, Miss Ri.” Kinuha niya si Marih mula kay Butch para inspeksyunin ang paa nito. “Mama kasi, sinubukan ko lang naman sayawin iyong nakita ko sa TV. Hindi ko pala kaya. Bumagsak ako, Mama.” “Alin sayaw ang nakita mo?” “Iyon pong may ‘hulahoop’.” “Rhytmic gymnastic?! Marih, ballet dancing ang inaral mo. Hindi iyon. Kailangan no’n ng maraming training.”

ani pa ng doctor na inabot ni Marvin ang reseta. " Thank you, Doctora Altamonte. Asahan ninyong babalik kami after 2 weeks." saad ni Marvin at tinulungan na si Romary na makatayo gamit ang binili niyang folding walker para sa babae ng hindi rin ito mahirapan sa pagtayo at paglalakad.

Umupo naman si Maddox sa tabi ng asawa saka hinaplos ang makinis na pisngi ng lalaki, "Okay na at naging matagumpay ang operasyon mo, hubby. Huwag ka ring mag-alala, kapag naghilom na ang sugat mo pwede na tayong mag-undergo ng postoperative training that focused in regaining range of motion, building your muscle strength, and imporving your circulation in your legs at pagkatapos noon, makakalakad ka na..." Tiningnan ni Maddox ang hita ni Daemon. "Subalit huwag na muna nating problemahin iyon, ang kailangan mo muna sa ngayon ay ang magpahinga. Huwag kang mag-alala hangga't narito ako sa tabi mo, magiging okay ka," nakangiting sambit ni Maddox sa lalaki. Sumilay ang ngiti sa labi ni Daemon. N

Wala ba namang proper landing. "It depends, kapag may maayos na treatment at nasunod ang habilin ko. It will heal in a week. Though, mag-depende pa rin talaga tayo sa tissues mo. Maaaring umabot ng dalawang linggo." Nanlulumo na napapahilig si Mia sa headboard ng kama. "Hindi po ako pwede maglakad kung gano'n?" Malungkot niyang tanong. Umiling ang doctor, "I'm sorry, Mrs Monteiro. It is advisable for you to take a break and prohibit yourself from walking during the process of healing. Wheelchair can be of help." Sabi na nga ba, bakit pa ba siya nagtanong?

Kadalasan, siya'y nagpapahinga, at may espesyal na oras ng rehabilitasyon araw-araw. Sa pagkakataong ito, kasalukuyang oras ng rehabilitasyon. Nang malaman ng matanda na darating si Rhian, pinaalis niya ang nurse at nagpunta sa likod-bahay upang magbabad sa araw at maghintay. Paglabas ni Rhian, nakita niyang nakaupo ang matanda sa ilalim ng araw, hawak ang tungkod sa tabi ng upuan, at mukhang komportable.