Yearbook Quotes Novels & Stories

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

"You have to fight through some bad days to earn the best days of your life. So keep your head high, your chin up, and most importantly keeps smiling, because life's a beautiful thing and there's so much to smile about." Pagkatapos niyang sabihin iyon, pinalakpakan siya ng mga kasama ko. "Wow! Puno ka naman pala ng words of wisdom! Mahilig ka siguro magbasa ng mga books?" saad ni Maki. "Mahilig, pero kasi 'yong quotes na 'yon nabasa ko lang d'yan, oh!" sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

–Ann Landers Tama si Ann, lilipas rin. Darating ang araw na makakalimot rin si Harah. Tipong hindi na tutulo ang luha niya sa sakit kundi dahil sa saya. Paulit ulit nireremind ni Harah ang sarili gaya ng sinabi sa quotes ni Alyson. Sabi niya: "The only thing a person can ever really do is keep moving forward. Take that big leap forward without hesitation, without once looking back. Simply forget the past and forge toward the future." –Alyson Noel

tinampal ko siya sa braso niya, isang baso lang ininum nito na alak, andyan na naman ang pagiging mahalay niya, tsk. "Congratulations everyone, good luck sa ating mga journey after this party. Kung ano man yang mga bagay na tatahakin natin always remember na balang araw magkikita ulit tayo ikekwento natin bawat isa ang naging karanasan natin after 10 years?..o 20 years, game?" narinig naming nagsalita ang kanilang salutatorian at kanya- kanya naman sila na thumbs up o di kaya napalakas ang okay.

" Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin. "Ang importante may motto." Sabi ko nalang. Kung makapanglait itong kaibigan kong 'to. Napaangat ako ng tingin nang makita ko si Kent habang binabasa ang yearbook namin. Nang magtama ang mga mata namin ay agad ko ring binawi ang tingin ko. Malakas na naman at walang tigil ang pagkalabog ng puso ko sa tuwing nagtatama ang paningin namin.

tanong ko habang ini-scan ko ang bawat year ng mga libro na nasa shelves. "I-I don't remember. Just based on my age." sagot ni Bianca. I started computing inside my brain and got 2022 as the answer. Kaagad kong hinanap ang batch 2022 na yearbook. Ang kasunod ko na hinanap naman ay ang pangalan ni Bianca. "Nakita mo na ba ang pangalan ko?" tanong ni Bianca at maging siya ay sumipat na rin sa yearbook.

I looked around to see my bestest friend but I couldn't see her, "My bestest friend, Sam, sorry and thank you . . ." Maybe I can't see her, but I wish she could hear me. I smiled, "Why are those the memorable moments that I want to share with all of you? We all know that life is full of problems; full of positivity and negativity, full of ups and downs. When a problem comes, you will find something unexpected so look carefully into it, even though it was a problem you will see how good the impact of it is to us. Yung tipong alam mong nakaka-down or disappointing but you can see its good side. We all have good and bad sides, if you only look in the bad sides, nothing will happen to you but if

Kahit papaano ay malapit-lapit sa kanila nang kaunti kaya masasabi kong maririnig ko ang mga pag-uusapan nila nang hindi nila ako nakikita. Malamok sa loob ng limitadong silid na pinagtataguan ko. May parang teacher’s table na luma na; kung ako ang magkikilatis ay mukhang ilang dekada na itong hindi nagagamit. Halatang-halata na marupok na ito at inaanay na rin. Meron itong tatlong drawers, at sa mismong ibabaw ng mesa ay may nakapatong na isang yearbook na balot na balot ng makakapal na alikabok. Agad kong kinuha ang cellphone ko at inilawan ang yearbook upang matingnan. “Alejandro University yearbook 1976-1977,” said the front cover.