Male Japanese Name Novels & Stories

Tinanong ng middle-age na lalaki, “Maaari bang bumili ng bahay dito ang mga Japanese? May purchase restriction policy ba kayo?” Ang middle-age na lalaki na nagsalita ay ang tapat na tauhan ni Yahiko, si Hiroshi.

Plan B. “Konnichiwa, Kenjin!”, mensahe niya sa kaibigang Japanese. Tumira din siya sa Japan for certain period of time at kahit paano ay may mga kaibigan din siya doon. Mga nakilala niya during her apprentice, at si Kenjin ang pinaka bestfriend niya sa Japan. Anak si Kenjin ng isang negosyanteng nagmamay-ari ng malaking kompanya sa Japan at natutuwa sa kanya ang tatay nito dahil sa mga ideas niya sa mga ibat ibang makina ng sasakyan.

"Watashi wa daijōbu." (I'm alright.) sabi nito at kumuha ng pamunas sa pocket nito at pinunasan ang dugo sa ilong nito. Nagulat siya nang magsalita ito ng nihongo. "Nihonjin desu ka?" (Are you Japanese?) "Hai watashi wa onamae wa nan desu ka?" (Yes I am. What is your name? ) nakangiting sabi nito. "Watashi no namae ga Haven."

"Alright. Tatapusin ko lang itong mga papeles na kailangan kong pirmahan. Then we'll go, okay?" "Okay! Ay! Wait, I have something to sabi!" "Ano na naman iyon?" Naupo ako sa tabi niya at kumain din ng tsokolate. Excited siyang humarap sa akin. "Did you know, hubby, we are so bagay talaga!" "I know." "Hindi! I'm talking about our pangalan! Kasi my name Yuji is from a Japanese origin na ang isa sa mga meaning ay second!"

Sagot ni Jordan, "Pinadala ko siya sa Japan para tiktikan ang pamilya Miyamoto. Siya nga pala, nakipag-sex ka ba sa isang napakagandang babae sa Japan noon?" Sabi ni Jamie, "Nakalaro na ako ng ilang babae mula sa Japan dati. Alin ang sinasabi mo?" "Siya na ngayon ang asawa ng pangalawang henerasyong tagapagmana ng pamilyang Miyamoto, si Miyamoto Masaki. Ang kanyang pangalan ay Matsushima Rika."

May galit ata sa hapon. “皆さんおはよう! 私の名前はヨハンコラです.” (Minasan ohayō! Watashino namae wa Yohan Kora desu.) Salita ni Yohan sa lenguwahe niya na kinatuwa ko— kinatuwa pala namin ng mga kaklase ko. Ang cute talaga niya mag-japanese, literal na anime boy, e!

"Wait, wait, wait... Sandali lang. Mag-C-C.R. muna ako." Agad siyang natigilan at itinigil ang ginagawa. "Bilisan mo, ha. I can't wait to feel you inside me, loverboy..." Maya-maya ay may bigla siyang naalala. "Ano nga pala ang pangalan mo?" Ngumiti ang lalaki. "Just call me Yuki, Miss Queenie." Muli siyang ngumiti. Japanese siguro si Yuki, kaya pala singkit ang mata. Lalong nagbigay-alindog 'yon sa lalaki... sa isip-isip niya.

Anong ibig niyang sabihin? "Ha?" His lips curved into smile. "Bakit nakasulat pa rin ang pangalan ko dito?" Nanlaki ang mata ko. What?! "H-Hoy! H'wag ka ngang magbiro ng ganiyan," suway ko. "ジャービス." "H-Ha?" Ibinaba niya ang notebook ko sa lamesa bago malokong ngumiti. "That's my name written in Japanese, right?"

Ang mga pamilyang Funagawa at Hanyu na nakausap niya sa Japan. Mayroong pang isang misteryosong pamilyang Yamashita na may mga ninja. Hanggang ngayon, hindi pa rin maintindihan ni Gerald kung bakit siya tinulungan ng matanda noon. Mukha pang taga-Weston ang lalaki, base sa accent niya.

They are all Japanese people except this one I am having conversations with. He's Erwin Cruz, one of the Filipino - Japanese entreprenuers here in Japan. Hindi maikakailang may itsura si Erwin. Matipuno, maputi at matangoa ang ilong. He's tall also , I think 5'9? He's same with my age pero mas pogi pa din ang katabi ko ngayon. Kahit na. Nakabusangot na. Sabi ni Mike ay kailangan raw niya ang galing nito pagdating sa manufacturing industry since kabisado na niya ang Japanese people, even the place.