Meaningful Sea Quotes の小説・ストーリー

Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong maramdaman. Post 'yon ni Stefan sa social media niya, at picture naming dalawa 'yon habang nakaharap sa dagat. Naramdaman kong muli ang pag-init ng pisngi ko, pero muntikan na akong mapahagalpak sa tawa nang mabasa ko ang caption. "Plenty of fish in the sea, but I caught this one for now." Iyon ang nakalagay na caption niya. Natawa ako nang basahin ko 'yon.

Makahulugan niyang sabi. Ikiniling nito ang ulo saka kumunot ang noo. "Y-You mean--" She licked her lips. Hindi siya sumagot. Bagkus humarap siya sa karagatan at itinuon ang mga mata sa tanawin. Tuluyan ng lumubog ang araw, but it's embers still remain on the sea. Nagniningning iyon sa mga alon. "Ang ganda talaga.." anas niya.

sabi niya at tumawa. "I'm not small! You're just tall!" I shouted. "Whatever you say," he grunted. Napabaling nanaman ako sa dagat at sinisilayan ang ganda nito, how I wish my life could be like how peaceful the sea is. "Watch out mababangga ka sa ginagawa mo," sabi niya at hinawakan ang braso ko. "Di ka ba naggagandahan sa tanawin? Ang ganda kaya!" sabi ko sakaniya habang naglalakad padin.

"Marami pa akong dapat matutunan, Marites. At siguro, darating din ang panahon na magiging okay na ako." "Tama. Ang pinakamahalaga ay magsimula ka," sagot ni Marites, at muli silang naglakad sa kahabaan ng deck, ang mga alon ng dagat na nagsasabing walang katapusan ang buhay—isang patuloy na agos na dumarating at umaalis, ngunit laging may bago, laging may pagkakataon.

“Don't worry too much. Don't think about other people. Enjoy this day with me.” Napaawang ang aking labi nang makita ko kung gaano kalalim ang pwesto namin ngayon. Parang natatakot na tuloy akong bumaba sa bangka. Wala sa sarili akong napahawak sa braso ni Leo habang nakatanaw sa malinaw na tubig dagat. I can even see some fishes wandering under the water. “What is it?” he asked. Napalunok ako. “Ang lalim…”

Wala ng pagkakataon para mag bago pa ang isip ko. We're in the middle of the sea. Hindi nga masyadong malakas ang alon dahil alas-tres-medya palang ng hapon. Pero ang isiping wala isa man kaming maaring takbohan kung may mangyaring masama ang siyang nag bibigay takot sa puso ko.

“I’m glad ikaw ang nakasama ko sa parasailing na ito.” “So do I.” Jeremie smiled. “That’s why you should learn to move on, to keep moving forward without any rush. Take your time. Make good memories. So that when one day you’ll leave, you’ll be like that sunset. Your brightness will forever be remembered those whom you made happy.”

“Ngunit mayroon kaming gabay na hindi nababago ng panahon. Isipin mo ang dagat—ito ay malawak, malalim, at may mga alon na minsan ay malakas. Ngunit kung alam mo kung paano sumabay sa agos, kung alam mo kung saan ang ligtas na daan, at kung hindi mo kalilimutan na ang lahat ng bagay ay magkakaugnay, makakadaan ka nang ligtas at makakarating sa iyong pupuntahan.” Tumingin siya sa kanyang maliit na barko, pagkatapos ay sa malawak na karagatan. “Gusto ko pong matutong maglayag at maging tagapag-ingat din balang araw.” “At magiging gayon ka,” sabi ko. “Ang liwanag na dala natin ay hindi mawawala. Ito ay ipapasa sa iyo, at sa mga susunod pa sa iyo—tulad ng apoy na ipinapasa mula sa is ang sulo pa

“Thank you.” Iniikot ko ang camera. “Right now, I’m in the middle of the sea.” Nakita sa live ang madilim na karagatan. At ang mga ilaw ng yate. “I’m just chilling.” Tinaas ko ang wine glass. “And drinking wine.”