Memories One Piece Lyrics นิยาย & เรื่องราว

narinig ang lyrics: "I have loved you only in my mind but I know that there will come a time..." Hindi niya maintindihan bakit biglang kumabog ang kanyang puso, lalo na't parang dumami ang musika. Dumami rin ang music box na naririnig ng kanyang tainga at pare-pareho pa. Hanggang sa nahaluan pa ito ng orchestrang violin. Agad siyang nabigla nang naramdaman niya ang palad ni Ednel na humawak sa kanyang mga kamay. Hindi naman siya tumanggi dahil sa ramdam nito ang pasmado at mainit niyang kamay na muling nagpaalala sa kanyang pumanaw na kuyain at katipan.

It was one of the songs I composed nung mga panahong kakahiwalay pa lang namin. Erase You. I sat down at the high stool and started strumming the strings on my guitar. I closed my eyes, and the memories I had with him was all I can see. You were laughing when I met you And you still do Remember when I was the apple of your eye? The center of your attention Is still the best place I've ever been in But nothing ever stays the same Well someday I might cross the street when we're on the same side Just to skip the "how are you?" "I'm fine"

inilapit ko Ang mukha ko sa malapit sa Tenga nito at unti unting kinakalabit ulit Ang spring ng guitara " [G]Toast to ones [D]here today [Em]Toast to the ones [Bm]that we lost on the way 'Cause the [C]drinks bring back [G]all the memories And the [C]memories bring [D]back memories, bring [N.C.]back you" habang tinuturuan sya ay napansin ko Ang gumuguhit na ngiti sa kanyang labi this is the first time na nakita ko sya na ngumiti ng ganto parang ibang Reina Ang nasatabi ko bahagya itong napatingin sakin kaya nagkalapit Ang mga mukha naming dalawa pakiramdam ko umiinit Ang tenga ko dahil sa sobrang Kaba at Ang puso ko sobrang bilis ng tibok na para bang Hindi nako makahinga.

" Kinakanta ko ang debut song ng Vine at ito rin ang unang musika nilang namemorya ko. Hindi ko 'to malilimutan dahil muntik na akong matisod habang nakikipaggitgitan sa mga tao. Saktong ito 'yong kinakanta ni Levi nang mga oras na 'yon. "There is you in front of me Smiling so bright I couldn't see The tears you're hiding away from me Oh, you almost win so terribly..." Pinikit ko ang mga mata at dinama ang musika. Nakaramdam ako ng kapayapaan. Ng saya. Ng galak habang kumakanta sa platform. Siguro ganito rin ang nararamdaman ng Vine.

Luna was a little off-key, Venus couldn’t quite follow the pitch, but no one cared. The whole place was slowly filling with something far warmer than just music… and it is a new set of memories. “Pana-panahon ang pagkakataon Maibabalik ba ang kahapon…” Mary Loi’s voice carried a tremble, but it was the kind that came from deep within. Habang umaawit, nakatingin lang si Mary Loi kay Trixie, para bang bawat linya ay isang lihim na mensahe. Ang tinig niya, bagama’t may bahid na ng pangungulila at pagod sa buhay, ay may bigat na parang yakap mula sa nakaraan.

Baka mapunit pa 'to kasi nababasa na sa mga luha ko. Huminga muna ako ng malalim bago sinimulan ang pag-record ng boses ko. Pilit kong pinipigilan ang emosyon ko, pero hindi talaga kaya. Ang sakit-sakit sa pakiramdam na kailangan ko muna siyang iwan kasi pupuntahan ko si Lolo. Nangako ako sa kaniya, na mananatili ako sa tabi niya hanggang sa gumaling siya. Pero ngayon, hindi ko na alam kung matutupad pa ba ito. "If ever you forget me, just read the letter I wrote for you and listen to it to remember me. Always remember, I love you so much, Anabelle..."

Flashback end* walking on moonlight when you pulled Me close split second and you disappeared and then I was all alone my heart is beating so fast habang nakatingin lang ako Kay Lance,I can feel the stare of others on me but I don't care Kay Lance lang ako nakatingin I feel happy and contented I woke up on tears with you by my side a breath of realief and I realized no we're not promise tomorrow Tumingin ako sa kaniya ng may pagmamahal at ganon din siya,I remember on how we started I remember hating him for making my life miserable,but after knowing him he make my life so colorful,palagi siyang andiyan saakin hindi niya ako iniwan,kahit na nasaktan niya ako ay nagpapasalamt padin ako sa kani

Dinala namin nina Teacher Lelouch at Sebastian ang bangkay papunta sa gilid ng tulay. “Twinkle, twinkle, little star. How I wonder what you are,” Narinig kong pagkanta ni Melody. Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang takot na nararamdaman niya. “Up above the world so high,” Pagsabay ko sa pagkanta na naging dahilan upang mapatingin siya sa ‘kin, “Like a diamond in the sky,” Pagkanta rin nina Elisa, Sebastian, at Teacher Lelouch.

Napabuga ako ng malalim na hangin sa ginawa niya. She's still singing while i am enjoying her motion, allowing to hold my hand. Damn it! I don't know but the flashbacks are flashing in my mind right now. The moment that i can say...we were meant to be. "Let's go back in time..." nausal ko pa sa sandaling iyon. "Ha? Wala naman sa lyrics 'yon ah?" napahinto ito sa pagkanta. Agad naman akong umiling. "Ay, my bad."

Kinakanta niya ang chorus noon. "Everything's alright, when you're right here by my side... When you look me in the eyes, I catch a glimpse of heaven..." He licked his lips. "I find my paradise... When you look me in the eyes." Kaunting strum pa sa gitara at natapos na pero hindi pa rin inaalis ang titig sa isa't-isa. Maya-maya lang ay ngumiti siya at itinabi sa gilid ang gitara niya.