The Fault Is In Our Stars Novels & Stories

mas maingay pa sa pinagsama-samang hiyawan ng mga Stellars sa loob ng naglalakihang stadiums. ​"I-I'm sorry. It was an accident," pag-uulit ko sa sarili kong sinabi kanina. ​Accident. Isang aksidenteng tuluyang nagpabago sa buong sistema ko. Sa loob ng pitong taon ko bilang isang superstar at leader ng CELESTIAL, marami na akong nakitang magagandang babae sa industriya, marami na akong nakaharap na fans na nag-aalok ng kasal, pero wala pang nakagawa sa akin ng ganito. Ang lambot ng mga labi ni Haven... ang amoy ng lavender at kaunting gunpowder na dumikit sa damit ko...

Tumingala siya at pinagmasdan ang mga bituin sa langit. "Someone, on the other side of the planet is looking at the same stars we are looking at right now," wala sa sariling komento niya. "If you're going to think about it, us and the rest of the world are all living under one roof. But it's weird how distance can make someone feel different." Humikbi si Sophie sa tabi niya. Nag-aalala siyang bumaling dito. He tried his damnednest to smile when he saw tears flowing on her cheeks.

Natatawang sabi ni Stella. “Pero napuruhan ka kanina! Pagod na ang katawan mo!” tama si Faith, nararamdaman niya ano ‘mang oras ay babagsak na siya. Hindi kinaya ng katawan niya dahil na ‘rin sa malakas na impact nila sa tubig. Hindi alam ni Faith kung ano ang gagawin para kahit papaano ay mawala ang sakit na nararamdaman ni Stella, gusto niyang lumabas para humingi ng tulong pero hindi pwede. “Stella! Faith!”

Aaron: May bukas pa naman, ba't inaatat mo 'kong magkwento? Gab: Si Noreen 'to, buti sana kung ibang artista. Hindi ko makuha ang point ni Gab. Ano namang problema kung si Noreen ang makakapares ko? Aaron: Ano bang problema? Gab: Ex mo siya. Aaron: So? Ang tagal na no'n hindi ka pa rin naka-move on sa break-up namin? Gab: Gag*. Ikaw lang ang inaalala ko. Baka lang kasi hindi ka comfortable.

"Ako ang asawa mo Gaston pero bakit hindi mo nagawang pakinggan ang paliwanag ko? Nangako ka sa akin na ako muna bago ang iba pero anong sinabi mo nung araw na yun? You want me out of your life right? And that you are disgusted of me? Ang sakit Gaston, hindi mo lang ako winasak, dinurog mo ang puso pati buong pagkatao ko." "Binabawi ko ang lahat ng mga sinabi ko Cam. I did the biggest mistake of my life and I deeply regret it for the rest of my life. Hindi ko sinasadya, Star, nabigla ako, hindi ko alam, nadala ako ng galit. Nagsisisi ako at habang buhay ko itong pagsisisihan. Isang pagkatataon na lang parang awa mo na."

Kailangan ko rin mag-focus sa pagsasaulo ng script dahil malapit na magsimula ang taping namin. Ramdam ko ang pagpaling ng tingin ni Killian sa akin kahit hindi ako direktang nakatingin sa kaniya. He must've been wondering why I am so obedient about this after hearing my thoughts when we first met. I guess people do really change quickly, cause I did. Ngumiti si Tita Annie sa akin. "No problem about that, but I would the cooperation about the two of you. And engagement party first! I won't take no for an answer. Everyone needs to know that my son is finally going to be tied down."

komento nito habang masama ang tingin niya kay Maverick na abala pa rin sa pag-obserba sa itaas. Nang hindi umimik si Maverick ay ibinalik niya ulit ang paningin sa mga bituin. "Pero para sa'yo, maganda ba ang mga bituin?" Tanong ulit ni Hexy. "Yeah," maiksing sagot nito sa kaniya. "Kasama na si Tita sa mga stars," nakangiting wika ni Hexy saka lumingon sa kaniyang katabi. Bumilis ang tibok ng puso niya nang makitang nakangiti si Maverick habang nakatingin sa kalangitan.

Naging masaya naman ang aming pagsasama ngunit nasira lamang iyon sa isang iglap lang. Unti-unti ko nang nakakalimutan si Blake pero hindi pa tuluyang nawawala ang sakit na naidulot nito sa akin. Alam kong malaking tulong nang makilala ko si Logan upang makalimutan ko si Blake. Tumingin ako sa aking relo. Alas nuebe na ng gabi. Mahigit dalawang oras pa ang aming lalakbayin upang marating ang resthouse ng lalaki.

Umakyat ako sa bubong ng aking kotse at tumanaw sa langit. Nadismaya ako nang makita ko na maulap ang langit. Unaasa pa naman ako na may mga bituin akong masisilayan. Nakagagaan kasi ng pakiramdam ang pagmasdan ang mga iyon. Maya-maya ay naramdaman ko na para akong niyayakap ng hangin. Tila hinihikayat ako nito na tumingin sa isang mataas na gusali na tanaw mula sa pwesto ko. Iyon ang Star Hotel. Sobrang layo man at hindi ko man makita kung anong meron sa rooftop nito, naramdaman kong naroroon si Vince—pinanonood ako.

Ang aming mga puso ay tila nag-aalab, at sa mga sandaling iyon, nakalimutan ko ang lahat ng aking mga alalahanin. Ngunit pagkatapos ng isang maikling sandali, napagtanto naming pareho ang nangyari. Agad kaming umatras, hindi makapaniwala sa aming ginawa. _"What did we just do?"_ bulong ni Jarren, ang kanyang mukha ay puno ng pagkagulat. **Jarren’s POV**