Null Novels & Stories

///ทำคอนเท้นต์ยังไงให้เหมือนไม่ได้แสดง ชอบมากครับว่าแต่วันพุธจะลงคลิปแบบไหนนะ รอชมครับ/// ///ชอบแนวนี้ครับ ทำออกมาเยอะ ๆ นะครับ พร้อมสนับสนุน สารภาพเลยว่าแตกตามน้องผู้ชายไปด้วย///

แล้วเจ้าหล่อนก็รีบเช็คสัญญาณอินเทอร์เน็ตทันที และก็เป็นข่าวร้ายสำหรับเธอ เมื่อสัญญาณเน็ตระบบของเธอไม่มีแม้แต่ขีดเดียว สุภาวดีแทบอยากจะกรี๊ดออกมาให้ลั่นบ้าน “อร๊ายยยยยยย บ้านนอกของแท้เลย ไวไฟล่ะ มันน่าจะมีไวไฟนะ” มีจริงๆ แต่ดูเหมือนจะใช้งานไม่ได้เพราะเคร ื่องรับสัญญาณพังไปแล้ว “เฮ้อ ทำไมคุณบอลไม่จัดการเรื่องพวกนี้ให้เสร็จก่อนมานะ”

ณ คอนโด เมสันนั่งมองนาฬิกาเรือนหรู ทั้งที่รู้ว่าเธอคงไม่มาหาเขา เธอคงเกลียดเขามาก แต่วันนี้ยังไงก็นอนไม่หลับ ออกไปผับของโลเลนสักหน่อยก็ดี "ลมอะไรหอบมาวะ" โลเลนแปลกใจที่เห็นเพื่อนรัก "นอนไม่หลับ" เมสันตอบเบา ๆ

2 เสม็ด ฉันกำลังคิดว่าฉันมาอยู่จุดนี้ได้ยังไง ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของโซ่ เขาเป็นคนขับส่วนฉันนั่งข้างๆด้านหลังมีเพื่อนเขาอีกสามคน ซึ่งแต่ละคนก็หล่อเหมือนไอดอลเกาหลีไม่มีผิด คนนิ่งๆเงียบๆดูหยิ่งๆมีชื่อว่าบอส ตั้งแต่ขึ้นรถมาฉันยังไม่ได้ยินเขาพูดอะไรเลยสักคำ

ร่างเล็กบอบบางในชุดกระโปรงและสวมแจ็คเก็ตหนาอีกชั้นมองเขาด้วยดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกาย ใบหน้านั้นเกลื่อนรอยยิ้มโดยเธอมิได้นึกกังขาใด ๆ ในตัวเขา “ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าผมจะกลับนอร์เวย์พร้อมเครื่องบินส่วนตัว ทุกอย่างเร่งรีบไปหมดจนผมเองกลัวว่าจะไม่ทันเว ลา”

เขาพยักหน้าและเลี้ยวรถกลับ ‘ครืน ครืน’ โทรเข้า | เบอร์แปลก “สวัสดีค่ะ” (ณีเวียเรากาย ทำไมไม่ตอบไลน์เราเลย) เชี่ย! ฉันพยายามกดลดเสียงสนทนาปุ่มข้าง ๆ ลงให้เบาที่สุด

‘ใช้เวลานานไหมกับการทำอะไรไร้สาระแบบนี้บาซา’ อามาร์เอ่ยถามบาซาทางกระแสจิต ‘หากนักข่าวไม่ถามเยอะ ไม่นานอามาร์’ บาซาตอบกลับ ‘มีหรือมนุษย์พวกนี้จะไม่เซ้าชี้ข้า บาซา’ อามาร์ยังคงพูดคุยกับบาซาผ่านกระแสจิต ไม่สนใจแสงจากแฟลชจากนักข่าวที่กำลังกดชัตเตอร์ถ่ายรูปตัวเอง

หมายเหตุ(ไม่บังคับ) หมายเหตุ(ไม่บังคับ) 战北望深吸一口气，不敢置信地看着她。 她是真心想求去，还是又以此胁迫？但他绝不会休妻，一旦休妻外头的唾沫星子都能把他和易昉淹死。 หมายเหตุ(ไม่บังคับ) 战北望深吸一口气，不敢置信地看着她。

เจ็ดโมงเช้า ฉันเช็กอินเรียบร้อยแล้ว ข้อความจากอารอนเด้งขึ้นถามว่าฉันกำลังมาหรือยัง ฉันไม่ตอบข้อความเขา ฉันเลือกที่ลบชื่อเขาออกจากรายชื่อผู้ติดต่ออย่างเงียบ ๆ แปดโมง ฉันกำลังต่อแถวเพื่อขึ้นเครื่อง เบอร์แปลกโทรเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ฉันไม่รับสายพวกนั้น เพราะรู้ว่าเป็น เขา

“กูไม่เด็ดขาดเองมึงถึงเหลิงไอ้ปีแอร์” กัดกรามแน่นเมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่กาสิโนที่สเปน และตัวต้นเรื่องคงเป็นปีแอร์ ลูกเลี้ยงของพ่อเขาอีกเช่นเคย เท้าใหญ่ก้าวยาวๆ ตรงไปหยิบโทรศัพท์สำรองในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของตนออกมา เพราะโทรศัพท์ที่ใช้ประจำอยู่บนร ถ เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้หยิบมันลงมาด้วย