Novel & Cerita 눈물샘자극

ปลายนิ้วที่เย็น ๆ ลูบไปทั่วแก้ม ทำให้หยดน้ำตาคริสตัลนั้นไหลลงมา "แล้วนี่คืออะไร?" ปลายจมูกอวิ๋นซูรู้สึกเจ็บ และน้ำตาของเธอก็ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป เหมือนกับน้ำท่วมที่ไหลออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

เห็นได้ชัดว่าเป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่เป็นทางการ แต่สามารถทำให้ผู้คนเต็มใจที่จะอยู่ในนั้นโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ ความเจ็บจากแอลกอฮอล์ทำให้เกิดน้ำตาที่มุมดวงตาของ หมิงซี เธอกัดริมฝีปากและรู้สึกว่าเธอบอบบางเกินไปและเป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อย แต่เธอไม่รู้ว่าทำไม เ ธอแค่อยากจะร้องไห้

พร่ามัวไปชั่วขณะโดยไม่ทิ้งบาดแผลถาวร ชิ้นที่สองคือตลับทรงกลมแบนที่บรรจุผงฝุ่นสีแดงเข้มเอาไว้ภายใน มันคือผงสกัดจากพริกและเครื่องเทศที่มีความเข้มข้นสูงสุด หากสาดกระจายออกไปในอากาศและสัมผัสเข้ากับดวงตาหรือระบบทางเดินหายใจ จะก่อให้เกิดความแสบร้อนและน้ำมูกน้ำตาไหลทะ ลักออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ทำให้ศัตรูหมดสภาพที่จะต่อสู้หรือหลบหนีได้ในทันที

"โอ๊ย สวรรค์โปรดเถิด การต้องมานั่งปั้นหน้าเศร้า บีบน้ำตา และทำตัวเป็นคนดีที่โลกหล้ารังแกนี่มันทรมานสังขารยิ่งนัก" นางบ่นพึมพำพลางยกนิ้วชี้อันเรียวยาวและขาวผ่องของตนเองขึ้นมา ถ่างเปลือกตากลมโตออกอย่างระมัดระวัง แล้วใช้นิ้วคีบเอาแผ่นวุ้นใสๆ ทรงกลม หรือ "คอนแทคเ ลนส์เจ้าน้ำตา" ไอเทมระดับตำนานที่ทรงอานุภาพที่สุดในการล้างสมองมวลชน ออกมาจากดวงตาทีละข้างอย่างรวดเร็วและชำนาญ

ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ท้องฟ้าข้างนอกก็สว่างจ้าแล้ว เมื่อคืนร้องไห้เกือบทั้งคืน ทำให้ตอนนี้ตาทั้งแสบทั้งล้า ฉันกะพริบตาแรง ๆ อยู่หลายครั้ง จนความระคายเคืองลดลงเล็กน้อย แล้วจึงวางกรอบรูปลง เปิดประตูเดินออกไปข้างนอก ไม่ไกลจากประตูเป็นลำธารเล็ก ๆ สายน้ำไหลเอื่อยอยู่ใ นลำธาร น้ำใสสะอาดจนมองเห็นได้ชัด พอแตะลงไปยิ่งรู้สึกเย็นเฉียบจนแทบจะเข้าถึงกระดูก

็กน้อยเมื่อถูกความสว่างรบกวน ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ขยับปรือขึ้นและปรับโฟกัสให้เข้ากับแสงที่สาดเข้ามา ทำให้เห็นร่องรอยของคราบน้ำตาที่ยังคงไม่จางหายไปอย่างชัดเจน ความเจ็บปวดที่มาพร้อมความบอบช้ำของร่างกาย โดยเฉพาะตรงส่วนนั้นปลุกให้ตื่นขึ้นเต็มตาอีกครั้ง เม็ดทรายค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งช้า ๆ

“เออๆๆ ว่าไงก็ว่าตามกัน อย่างมากก็แค่นั่งร้องไห้เป็นเพื่อนกัน แล้วนี่จะเอาไงต่อ จะเข้าไปทำงานทั้งที่ตาบวมฉึ่ง หรือจะกลับไปตั้งหลักแล้วค่อยกลับมาใหม่" คำถามของอ้ายฉิงทำให้เธอต้องหันไปมองตาบวมๆ ของตัวเองในกระจก ก่อนจะรีบเปิดน้ำมาล้างหน้า ด้วยหวังว่าความเย็นจะช่วยบร รเทาอาการบวมลงได้บ้าง

เรียวนิ้วยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบลงมา เธอพยายามสั่งห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ แต่น้ำตากลับไหลไม่ยอมหยุด ติ้ง~ เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้น แทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงสะอึกสะอื้นแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมา

เธอกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อกักกลั้นน้ำตาจากกระบอกตาร้อนผ่าวไม่ให้ไหล “เป็นอะไร? หืม...” “ผงไม้มันเข้าตาค่ะ” “อืม... ผมต้องไปล้างมือก่อนนะ มือสกปรก”

“รักตัวเองบ้างเถอะ” มินตาสอดขึ้นมา ทำให้มิ่งขวัญเงยหน้าขวับขึ้นเกือบจะทันทีนั้น แม้ดวงตาจะพร่าพราวไปด้วยหยดน้ำตาอยู่ ก็ยังมีประกายวับๆ เหมือนเคืองใจไมใช่น้อยเลยด้วย