One Hundred Years Of Solitude Plot の小説・ストーリー

Tanong sa kaniya ni Anna nang lapitan siya nito sa sulok ng office, nagtitimpla na siya ng kape. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya sa ere at hindi man lang nag-abalang tingnan ito. “Hindi naman na bago ’yon,” wika niya. “Nako! Mukhang hanggang mamayang hapon ata ang init ng ulo niyang si madam mo.” Kunot ang noo na tinapunan niya ng tingin si Anna matapos niyang haluin ang kape.

Ang balitang iyon ay hindi nagtagal at nakarating sa pamunuan ng Hacienda Avaristo. Sa loob ng malaking bahay ng hacienda, nakaupo si Claudio habang binabasa ang ulat na inabot sa kanya ng isa sa kanyang mga tauhan. Sa mga panahong iyon, mabigat ang kanyang pinapasan. Ang pagbaba ng kita ng hacienda, ang mga usaping legal, at ang kakulangan sa pagpapalawak ng lupain ay patuloy na nagpapahirap sa kanyang pamumuno.

Sana nga ay napabilis ko ang pag-order. Habang nakatayo ako sa isang tabi, ramdam ko ang bawat minutong lumilipas na tila mas mabagal kaysa karaniwan. Alas-dose y trenta na, pero wala pa rin ang pagkain ni Mr. Salfuego.

"You may go, good job on your designs. Congratulations, Ms. Jam." Jamine bows as she leaves on her boss' office. Napasandal sa kan'yang kinauupuan si Nathan. He's staring at the glass wall and notices it has a crack. It's when he attempted to shoot the man on the other building. He can't even forget when Catalina passed out because of what he did. It's been four months... Yet no one appears even Sierra, or Alondra. "Kumusta na kaya s'ya..." He says while looking around in the busy industry of Manila.

Lalo na’t palihim pa rin siyang naghahanap ng sagot tungkol sa mga nangyari noon. Napangisi na lang siya sa sarili habang hawak pa rin ang lumang larawan. Noong nangyari ang lahat, hindi siya naging kalmado. Hindi niya agad nalaman ang totoo at nasayang ang pagkakataon. Ngayon, halos tatlumpung taon na ang lumipas, may pag-asa pa ba siyang makahanap ng katotohanan? Naniniwala pa rin siya, hindi masamang babae si Solene. Kaya kahit maliit na clue lang, kailangan niyang malaman ang totoo.

Sa pagkakataong iyon, alam kong hindi na ako magagawang mailigtas ni Manuela, hindi na niya mapipigilan pa ang pagsaksak ng punyal sa aking dibdib kahit tumakbo siya para abatin ito. Ngunit, nagulat na lamang ako at hindi ko alam kung papaano nangyari nang bigla na lamang tumilapon si Solana palayo mula sa akin na tila may humagip sa kanya. Nahampas siya ng malakas sa may kalapit na puno at bumagsak patagilid sa lupa. Kahit papaano ay napigilan ang gagawin niyang pag alay sa akin. Dahil sa biglang pangyayaring iyon, muli na namang napigilan ang tangkang pagsaksak sa akin ni Solana kaya hindi pa rin nabuo ang kanyang nilulutong ritwal.

Saka ko pa lamang napansing nakasalamin pala ito kaya wala akong mababasang anuman sa mga mata nito. "How are you, Mr. Villagracia?" Solo kong tanong sa binata. Alam kong kilala ko na ito at lingid iyon sa kaalaman ng dalawa kong kaibigan. Wala din sa ideya ni MJ na ang mga excessive at uncommon concerns ko sa kaniya ay bayad at planado ni Jarred mismo. Isa din ako sa mga nakakaalam ng nakatagong mala-alamat na love story ng dalawa na nauwi sa hiwalayan at amnesia.