Pangontra Sa Aswang の小説・ストーリー

’ iyan ang isasagot ko sana sa sarkasmong tinig pero sa kawalan ko ng lakas ay inilingan ko na lang siya. Hindi na rin siya nagsalita ulit. Sa halip ay dahan-dahan niya akong hinila para mapahiga sa kaniyang braso. Ako nama'y pinili kong isandal ang ulo sa kaniyang dibdib para gawing unan. Pipikit na sana ako para umidlip lang muna pero sadyang mapaglaro ang tadhana dahil hindi pa man ako tuluyang nakakaidlip ay biglang tumunog ng malakas ang cellphone ko sa side table. Sabay kaming napatingin doon. Kahit malabo ang paningin ko dahil sa antok, nakita ko ang pag-igting ng panga niya nang mabanaagan niya ang pangalan sa screen.

Mayroon siyang maskara na tama lang para matabunan ang kilay niya pababa hanggang sa kaniyang ilong na tama lang para makita ko ang kaniyang pagngisi "Fifteen million." seryosong sabi niya na hindi ko naman naintindahan. Fifteen million pesos? "I will give you fifteen million and in return, you will get pregnant with my child. Having sxx with me is already included in fifteen million dollars. If you still don't agree, I will increase the f*e." seryosong sabi niya.

Bang! Parang isang patay na aso siyang tumumba sa sahig, naghabol siya ng hininga habang malaki ang buka ng kaniyang bibig. Nanginig ang kaibuturan ng kaniyang puso habang takot siyang nakatitig sa Archfiend Antigonus. ‘Hay*p naman, napakalakas niya at halos mapatay niya ako sa sakal.’ Naisip ng lalake.

Pahakbang na sana ako papunta doon sa mga tao ng may biglang humila sa akin at tinakpan ang aking bunganga at sabay sabi. " Huwag kang maingay! Tumahimik ka lang at huwag kang gumawa ng hakbang na makakagawa ng ingay!"mahinang wika nito sa akin. " Mamaya ka na magtanong! Hindi ako kalaban! Hindi mo alam mga aswang mga taong iyan at may mga bihag sila! At sa tingin ko iisa isahin nilang patayin ang mga iyan! Mga kasamAhan mo ba ang mga bihag na iyan?"tanong nito. " Baka mga kasamahan ko po ang mga iyon kasi nawala sila. Kaya ko sila hinahanap dahil hindi ko na sila mahanap sa loob ng bahay at sa buong paligid ng bahay na tinutuluyan namin. Sino po nga pala kayo?tanong naman nito ni Carlo sa k

“Hindi ako nananakot ah. Nagsasabi lang, kasi yung mga pinsan kong taga probinsya, maraming baong kwentong aswangan pag bumibisita sila saamin. Nai-share ko lang kasi naalala kong buntis si Ma'am Selena.” “Melay you're scaring me huh!” irap ni Selena kay melay. Biglang nagbalat si melay ng bawang. “No, no, no, Ma'am, you lagay this na lang sa bulsa mo. The aswang is afraid of bawang para sure.” natawa naman sila sa english carabao na turan ni Melay kay Selena.

Hinimas-himas niya ang balikat ko. NAGPAIWAN pa ako habang sinisementuhan na ‘yong lupa. Kapansin-pansin na hindi maganda itong napwestuhan nila para kay nanay. Napapagitnaan ng mataas ng dalawang libingan, madamo sa bandang uluhan at may kanal sa kaliwa. Napansin ko na meron pang tatlong sako sa gilid. “Manong ano po ‘yang sako na ‘yan?”

Biglang nag-sitayuan ang mga balahibo ko. "May aswang ba talaga? Totoo ba sila?" Kinakabahan na tanong ko sa sarili. Hanggang sa kumalabog na naman ulit. Mabilis kong kinuha ang phone ko para tawagan si Haro. "H—Haro, parang may aswang. May kumakalabog sa pintuan ko." Naiiyak na sabi ko sa kanya. "Ate, kumalma ka. Papunta na ako diyan." Sabi niya sa akin.

Isa rin sila sa mga dahilan kung bakit naging talamak ang haka-hakang mga aswang (partikular na tawag sa mga nagpapalit-anyo ay Mandurugo) ang may gawa ng mga insidenteng iyon. Dahil sa mga kwentong ipinasa-pasa, masasabi na ring totoo ang mga aswang ngunit sila ay mga bampira at lobo na masasama. Ang mga daemon naman ay ang salinlahi ni Sanari. Sila ay naatasang bumalanse sa mundo. Maging taga-pamagitan sa mga bampira at lobo, maging taga-kubli ng katotohanan sa mga tao, at taga protekta ng mga tao. Sila ay may kakayahang makita ang hinaharap at kumontrol ng pag-iisip. Ang kanilang mga isip ang kanilang malakas na kapangyarihan na kinatatakutan kaya naging payapa sa ilalim ng kanilang panga

Kita ang saya sa kanyang mukha habang nakatitig kay Mama. “K-kasi...” kakasimula pa lang ni Mama sa pagsasalita ay tumawa na naman siya. “Natakot sa aswang...” pagpapatuloy niya. Natawa na lang din si Papa nang ma-gets ang sinabi ni Mama. Ako naman ay naiinis dahil sa sobrang kaba ko kanina. “Pumasok ka na, Karina, sa kwarto mo at baka may aswang diyan,” usal ni Papa sabay tulak kay Mama papasok. Hindi pa rin ito matigil sa kakatawa.

"Sadyang maliit lang talaga sila. Native na baboy ang tawag diyan kaya hindi na lumalaki ang mga iyan." "Basta ayoko! Subukan mo lang ibigay!" diin na saad ko rito. Hindi ko naman mapigilan ang paghikbi. "Damn! Oo na, hindi ko na ibibigay! Tumigil ka na sa pag-iyak at gabi na, baka marinig tayo ng aswang!" Napatigil naman ako. "M-May aswang?" mahinang tanong ko rito. Hindi naman niya ako pinansin.