Pangontra Sa Aswang の小説・ストーリー

sigaw ni Pipay habang iwinawagayway ang piyaya. Biglang tumakbo si Ongkoy, ang damulag kong aso, na parang hindi ako ang amo niya, at sumunod naman si Bruno, na tila best friend na agad ni Ongkoy kahit mag iisang buwan pa lang sila nagkakilala. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Pati mga aso ko, kakampi niya? “Pipay, pwede bang wag mong gawing piyaya tester ang mga aso ko?” tanong ko, pilit na pinipigilan ang inis.

Bakit ba kase tumulo pa ang laway ko sa lalaking ito. "Talaga lang ha." Sabi nito. Tumango naman ako. "Hindi mo ba alam na kumakain ako ng hilaw na tahong, kapag nagsisinungaling ang kausap ko." Wika nito na may kasamang pagbabantay. "Sugo po pala kayo ng Aswang sir," Sabi ko na lamang, hindi ko nanaman napigilan ang bibig ko, sana lang ay hindi ito magalit.

Open iyon at malaya siyang nakakilos. "What the hell do you think you're doing in my clothes and in my kitchen?" Bahagya siyang kinilabutan sa pag-aalala,ngunit naisip niya kung ipapakita niya rito na takot siya ay lalo lamang nitong maiisip na maari siya nitong pagtaasan ng tinig at matakot na siya.Laking US yata siya.Alam niya na kaylangang mayroong angas ang isang tao upang hindi agad nadadarag.

utos ni Asunta kay Mildred. "Kuuu. Saan naman patungo iyan kapag tuluyang nagkamalay? At paano iyan makakatakas nang hindi natin mapapansin, aber?" ani Pancho. "Saka katuturok mo lang diyan. Pasikat na ang araw 'pag nagising iyan." "Alam kong 'di pa makakabawi sa lakas iyan kapag nagkamalay. Gusto ko lang maniguro."

Sinasabi nito na masakit ang likod pero parang easy pa rin ang ginagawa. Natawa si lola Alma sa reaksyon niya. "May anting-anting ka po ba?" Kung mayroon man, gusto niya rin magkaroon. "Wala, iha. Aswang kasi ako." Naihagis niya ang hawak na mangga sa takot at gulat. Pagkumain pa naman daw ng pagkain ng aswang ay mahahawa ka. Hagalpak ng tawa ang matanda.

Hindi nakaligtas sa'kin ang paggalaw ng panga habang bumaba ang mga tingin sa aking naka awang na labi. "I will make you pregnant, if that's what you're worried about..."

Sa likod niya ay isang nag-aalalang Lawrence, na nakabuntot lang sa kanʼya. Matagal na silang naglalakad sa kagubatan, nang biglang huminto si William. Nanatili siyang maputla at estatwa sa kanʼyang kinatatayuan, takot na gumalaw. Isang kulay abong hayop na kasing laki ng aso ang nakatalikod sa kanila habang kinakagat nito ang laman ng hayop. Hindi niya matukoy kung anong klaseng hayop iyon dahil nababalot na ito ng dugo. Si Lawrence, na nakatayo sa likod ni William, ay nanonood lang ng kaganapan, ngunit hindi tulad ni William, hindi siya nagulat. Sa halip, naiirita si Lawrence na parang isang lalaki na nahuli ng kanʼyang asawa na lumabag sa isang alituntunin sa bahay.

Sigaw ko at saka kami lumangoy ng sobrang bilis papunta sa pinanggagalingan ng mga galamay. Nang makalapit na kami doon ay doon namin nakita ang isang nilalang may walong ulo ito ng kulay pulang lobo sa may baywang at isang katawan at ulo ng babae, ang kalahating katawan naman nito ay may napakaraming galamay na parang sa mga pusit at higit sa lahat, napakalaki nito na halos kasing laki ng Hari ng Republica de Agua.

Dagdag niya. “Sayang nga e, rest day. Hindi ko siya makikita,” Pabiro kong sambit habang naka-lean sa counter, parang normal lang pero may konting amusement sa boses ko. Halatang nang aasar. “Scylla?!” sigaw ni Ali, halos mapatalon pa sa kinatatayuan niya sa sobrang gulat. Galit na ang dragona. Napatingin ako sa kanya at hindi ko napigilan yung tawa ko. “Anong Scylla? Nag sasabi lang ako ng totoo.” Depensa ko, natatawa pa rin habang inaayos yung sarili ko.

Naramdaman ko ang panandaliang pagtigas ng panga ko. Ang eksena sa Singapore restaurant kung saan nakita ko si Jaxon na may hawak na kamay ng ibang babae ay biglang nag-flash sa utak ko. Pero bago pa man ako tuluyang maapektuhan o makapagsalita ng masama, marahan kong ibinaba ang timbangan at hinarap sila nang may buong dignidad.