Peach Sorbet

It was the first night we spent together as a married couple. When my husband insisted that the hotel manager clean our bed for us, she cried and said to him, "You're asking me to clean up after the two of you made love! How heartbroken do you want me to be before you're finally satisfied?" My husband claimed not to know that the manager was his ex-girlfriend, but when the woman threw a kettle of hot water and left, he chased after her instead of coming to my aid.

It was our tenth anniversary, and I thought Joseph Lynch was finally going to propose to me. However, I accidentally saw the texts on his phone and realized what a joke I had been these past ten years. [It’s our first anniversary. Darling, I want you to spend time with me.] That woman uttered such sweet and intimate words, which I rarely said to Joseph. [I’ll give her some sleeping pills before I see you.] I could not believe Joseph would say such a thing. My fingers trembled as I scrolled down their conversation. [Don’t marry her. Marry me instead!] Then, she sent him a cute and attractive photo of her. She looked like a student. [Let’s see how you behave tonight. I bought you some new lingerie. Be good and put them on. Wait for me next door.] I was wearing some ill-fitting undies while sitting in bed. Right then, I was filled with bitterness. It turned out that Joseph had bought these undies for someone else.

สวัสดีครับพี่สาวตัวน้อยของผม เราสองคนไม่ได้เจอกันมาก็นานแล้วนะ พี่คงไม่รู้ว่าปีนี้ผมก็สูงขึ้นอีกแล้ว แต่ผมรู้นะ ว่าพี่น่ะไม่สูงขึ้นเลยสักนิด พอถึงวันที่เราได้เจอกันอีกครั้ง พี่จะจำผมได้ไหมนะ **************** นี่คือเรื่องราวของรักข้ามรุ่นสุดยันเดเระ ระหว่าง วิศวะหนุ่มปีหนึ่ง(สุดคลั่งรัก) กับ สาวอักษรศาสตร์ปีสี่ รุ่นน้องหนุ่มที่แอบซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ไม่ให้พี่สาวคนสวยรู้ จะสามารถเอาชนะใจรุ่นพี่สาวตัวจิ๋วได้หรือไม่ เขาจะมีกลยุทธสุดโรคจิต เอ๊ย พิสดารอะไรมามัดใจรุ่นพี่สาวให้อยู่หมัด เชิญติดตามได้ใน วิศวะ ซ่อน(คลั่ง)รัก

One day, a wealthy couple is invited to give a speech at my university. My childhood sweetheart, Henry McGregor, tugs me along, eager for us to sneak out to the cafeteria and do some part-time work. He tells me to go grab the empty bucket from the shelf. But just as I take a step, a flood of messages suddenly appears in front of my eyes. [Don't touch that bucket! It's filled with scalding soup that Henry prepared. He wants to ruin your face!] [Three years ago, Henry had his first love impersonate you, becoming the long-lost daughter of the Wright family. Now, he plans to disfigure you so you'll never be able to return.] [You'll endure severe burns all over your body and undergo countless skin grafts. In the end, the fake heiress will poison you by swapping your medicine.] [Meanwhile, that scumbag will marry into the Wright family. Along with the impostor, they'll drain the Wrights of everything they have.] [You need to go back right now and let Mrs. Wright see your face. This is your only chance to reclaim your rightful place as their daughter!] At that moment, I hear Henry urging me again to hurry and move the bucket. As I glance at the flood of messages once more, I freeze, stopping dead in my tracks.

The heart that I had waited two years for was given to the fake heiress, Diane Bishop, by my husband. The doctor said that I only had a week left to live. So, I decided to undergo cryonics. I donated my body to Diane’s workshop. The day I signed the donation papers, my son threw himself into my arms and exclaimed that I had finally made up with Diane. My parents praised me for finally being a good sister to help out Diane. My husband was pleased when he said that I had finally let go of the grudge and had become more understanding. I chuckled. They were right, I had finally learned my lesson. I would give Diane my identity as the heir of Bishop Corporation and fulfill everyone’s wishes.

ติ่งหลงเมนมันก็ธรรมดาปะ แต่เมนจะมาหลงติ่งไม่ได้ มันแหกกฏฟ้า! ……………………………………………………….. รักร้อนแรงที่เคยได้ดูแต่ในซีรีส์ ใครจะไปคิดล่ะ...ว่าจะได้เจอกับตัวเอง!?

เจ้านายดีๆ ก็เหมือนรักแท้ หลายคนเชื่อว่ามี แต่น้อยคนนักที่จะได้เจอ.....ซึ่งเจ้านายของฉันไม่ใช่คนดี แต่เป็นพวกยันเดเระ! ************************** "ไอ้เจ้านายใจร้าย วาจาพิกลพิการฟังไม่รู้ความ จิตใจหยาบกระด้าง ไม่มีเมตตาข้าทาสบริวาร ดีแต่สั่งให้ฉันทำงานล่วงเวลาจนไม่เคยได้ไปเดท ไอ้แว่นสี่ตาน่ารำคาญ!" "แฮ่กๆๆๆ ขอดัดแปลงคำพูดจากละครเรื่องดังหน่อยเหอะ แฮ่กๆๆๆ" ฉันหอบหายใจแรงหลังจากระบายความอัดอั้นในใจตลอดเวลาห้าปีที่มีออกไปบนดาดฟ้ากว้างของบริษัทที่คิดว่าไร้ผู้คน "ฮืออออ ทำไมต้องสั่งให้ทำโอทีทุกครั้งที่มีเดทด้วยเนี่ย! ความสาววัยแรกแย้มกำลังค่อยๆ ถูกกลืนไปตามกาลเวลา ความตื่นเต้นเร้าใจค่อยๆ แห้งเหี่ยวลงทุกวัน" "เป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้เสียซิงสักทีเนี่ย" เพราะความโมโหเลยพูดจาไปเรื่อยไปเปื่อย แต่ทว่าใครจะไปคิด ว่าพอพูดจบประโยคฉันก็ได้โดนสมใจ (T^T)

“พี่ไม่ได้รักเธอ.....แต่พี่รักพี่สาวของเธอ” ………………………. "พี่ศิราไม่เคยยิ้มให้โลมาแบบนี้บ้างเลย" "เอะอะอะไรก็พี่ดาวตลอด" "เลิกหาเรื่องดาวได้แล้ว" "เธอโชคดีกว่าดาวทุกอย่าง มีแต่คนตามใจ อยากได้อะไรก็ได้ แม้แต่ชื่อก็ยังดีกว่า แล้วยังจะเอาอะไรอีก" "มันผิดหรอที่แม่กับพ่อตั้งชื่อให้โลมาว่าโลมา แล้วตั้งชื่อให้พี่ดาวว่าดาวทะเล" "มันคือความผิดของโลมางั้นหรอ" "ถ้าโลมาเกิดก่อน หรือ โลมา ชื่อว่าดาวทะเล พี่ศิรายังจะทำกับโลมาแบบนี้ไหม" "มันผิดที่ชื่อ หรือ.....แค่เพราะเป็นโลมาก็ผิดแล้ว" ……………………….

Ang life trial system na “If You Think You Can Do Better, Prove It” ay sumabog sa eksena na parang isang naglalakbay na circus na nagpapangako ng magagandang bagay. Ang ideya ay plain. “Kung sa tingin mo ang buhay ng ibang tao ay magulo at tingin mo kaya mong mas gawin ito ng maganda, sige at patunayan mo. May reward na naghihintay kung magawa mo.” Bago ko mapagtanto, ang buong pamilya ko na tinuturing akong hanggal sa gitna ng palabas. Nandyan ang ina ko, nangangarap na gawin akong inahin. Ang asawa ko, na naglaan ng mga taon umiiwas sa nararapat na hati ng bigat ng pamilya. At ang anak kong lalaki, naaawa pag nakikita ako. Tinulak nila ako sa “judgement seat” na para bang kontrabida sa isang kwento. Bawat isa sa kanila ay sumumpa, sa pwesto ko, maayos nila ang buhay ko kaysa sa kaya ko. Ang pusta? Well, kung magawa nila ito, ang consciousness ko ay mabubura—mawawala, binura na parang pagkakamali sa chalkboard—at gagawin nilang personal na katulong. Dagdag pa dito, maglalakad sila palayo ng may isang milyong dolyar. Pero kung hindi nila magawa? Kung gayon ako ang siyang makakakuha ng tatlong milyong dolyar. Ngayon iyan ay pustahang kaabang abang, hindi ba?

My wife, Ivy Hart, is about to give birth to the baby she conceived with Toby Clayton, her first love. Her parents hire ten bodyguards to stand guard outside the delivery room. Cora Norris, Ivy's mother, takes Ivy's hand and remarks, "Don't worry, Ivy. We'll make sure he can't get within two feet of you! Your dad is standing guard outside with the bodyguards. If he dares to stop you from having the baby, we'll report him to the police!" Ivy nods, her complexion pale, but she instinctively looks toward the door anyway. She doesn't see why I can't be more understanding of her. All she wants to do is help Toby have a child to carry on his family name. The birth proceeds without me showing up to cause a scene. She smiles gladly when she sees the crying baby in the nurse's arms. She thinks to herself that if I visit her tomorrow, she is willing to forget all about our previous fights. She is even willing to let me be the baby's father. What she doesn't know is that I've already submitted my application to the Alliance of Nations. In seven days, I will be leaving the country to become a field doctor for the Frontline Medical Corp, a humanitarian organization. I won't be coming back ever again.