Philippine Legends Novels & Stories

reklamo ni Hector sa kanya kaya napangiwi siya. "Sorry kung naitanong kita ng ganyan, Hector. Bigla ko na lang kasi naalala ang mga sinasabi ng mga lolo't lola ko noong bata pa ako tungkol sa mga aswang at ibang mga elemento na kinakatakutan ng mga tao. Full moon kasi at sabi nila ay lumalabas raw ang mga 'yon kapag ganitong bilog na bilog ang buwan," kuwento ni Camilla kay Hector. "Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit ko na lang naitanong 'yon sa 'yo, eh, kaya sorry. Naalala ko lang kasi ang mga 'yon dahil full moon."

“Really?” “We should visit Philippines,” sabi nito sa nakababatang kapatid. “We should try riding a carabao.” Aba’t ikinuwento pa yata ni Harry ang most embarrassing moment niya noon. “Did Harry tell you that he rode on it?” “No, father did.”

sagot ni Jenna sa kausap sa telepono. "Mommy, are we going to the Philippines na?" Isang bibong bata ang basta na lang sumulpot sa likod niya at yumakap sa isang binti niya. He's just five years old, but he already exuded an unparalleled aristocratic temperament. Ngumiti siya habang niyuko ang anak, "Do you want to go to the Philippines with Mommy?" "Yes! Yes! I want to go to the Philippines, Mommy. I want to see Lolo Diego. I will be able to see my lolo at last, right?" Bumitiw ito sa binti niya saka masayang tumalon-talon.

Kulay nga hindi paputiin tapos pagtitiwalaan niya? Sabagay, kahit tarantado ang hayop na yon ay hindi naman yon sinungaling. Kahit wala agad nakukuhang kapalit yon pero nagsasabi pa rin yon ng totoo. Yon nga lang naniningil talaga at pag hindi ka nagbayad, kusa nang nagnanakaw sa mga ari-arian mo nang hindi mo namamalayan. "Kay Penelope ko na lang sasabihin." Good idea yang naisip niya, pero mas good ang idea ko.

Jacques helped me, at buti na lang nabayaran ko 'yon nung magtrabaho ako sa Make Magazine. Jacques Conde never left me. He stayed by my side kahit na grabe na 'yung pinagdaanan ko. Tinulungan niya ako sa lahat, lalo na nung nawala si Tatay. He took a one month leave just to be with me. When he left Philippines after he graduated because he applied for police and military training in Australia hindi niya pa rin ako nakalimutan. He's now part of Australian Defense Force.

Isang tipid na ngiti ang kaagad na sumilay sa mga labi nito. "Yeah, I heard a thing about it, General Gallego. Why?" interesadong tanong ni Cougar sa kaharap. Well, para sa kagaya niyang halos isang dekada nang umiikot ang buhay sa pagiginng secret agent, hindi na bago sa kanyang pandinig ang pangalan ng organisasyong binanggit ni former Deputy Director Galllego. Octagon was an untouchable mafia organization here in the Philippines. Marami na ang sumubok na buwagin ito pero walang kahit isang nagtagumpay. Drugs, smuggling, white slavery, robbery—name it and they have it. Hawak nito ang halos seventy-five percent ng black market sa buong Pilipinas.

“Invisibility ang allure ko. Ano ang ibig mong sabihin sa ibang ikinikilos?” Tinignan nya ako sa mata , tila kinikilatis ako lalo at inoobserbahan ako. “Dati ay normal na refuge tree sila, steady lang. Pero nang napadpad ka dito ay bigla na lamang silang kumilos ng ganyan. Wala pa sa bayan ang nakapagpagalaw sa kanila ng ganito. Baka ikaw na ang sinasabi sa legend.” “Legend?”

Kabanata 100 “Mommy, Ice cream! Ice cream!” Hila-hila ako ni Felecity patungo sa isang ice cream shop dito sa San Pedro. Hindi ko akalain na magiging ganito kasaya ang anak ko. Napangiti na lamang ako at nagpahila sa kanya. Pareho kaming naka-dress, parehong design at kulay. Pareho rin kami ng buhok, naka-bun.

And he was right, there are some idiots who are looking at my legs. Ngumiti ako at bumaling kay kuya. "Don't worry. I know you can fight." Mas lalo akong napangiti nang umirap siya. "Yeah, whatever." -- I can't help but to be amazed on the view. This is our last stop for island hopping, but still the view would always took my breath away. Philippines is a paradise, indeed. Well, except from politics. "Be careful," sambit ni kuya habang inaalalayan ako pababa ng bangka.

Sana nandito ang sagot sa mga katanungan ko. Kilala na ang pamilyang de Legazpi mula pa panahon ng mga Español. Naalala ko na isa sa mga kwento ni Tatay sa akin noong bata ako na may ninuno kaming naging gobernadorcillo. Isa sa mga mataas na katungkulan noong unang panahon. Malawak din ang lupain na pag-aari ng mga de Legazpi na minana ng ama ko sa ninuno niya.